tag:blogger.com,1999:blog-37473044225659057052012-01-28T16:47:53.457-06:00shwezinuSHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.comBlogger21561100tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-65206055713071162392012-01-28T08:35:00.000-06:002012-01-28T08:35:05.661-06:00ေသာ္တာေဆြ ၏ ေငြကိုေလလို သံုးသူ အပိုင္း (၂)<div style="text-align: justify;">"ဘယ္ႏွယ့္ေတာ္ အခ်ိန္တန္လို႕ ျပန္မေရာက္ေတာ့ ေမာင္တို႕အမူးသမားေတြ ဂါတ္တဲပဲ ေရာက္ေပလား၊ ေဆးရံု ပဲေရာက္ေနပလား ေသပဲေသကုန္ၾကပလားလို႕၊ ဒိက တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ဘူးရွင့္ ဂါတ္ကပဲ လာ ေခၚမလား၊ ေဆးရံုကပဲ အေၾကာင္းၾကားမလား၊ စိတ္ထဲ တထင့္ထင့္နဲ႔”<br /><br />”ေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာစရာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အေၾကာင္းေၾကာင္းအရာရာေတြက ရွိခဲ့ဖူးေပ သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဒဏ္ရာေတြႏွင့္ ျပန္ေရာက္လာတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္မွာ တရား ခံျဖစ္ေန တတ္သည္။ (၁၉၅၉) ခုႏွစ္တုန္းကလား၊ မိုးကုတ္ျမေမာင္ႏွင့္ စာေရးဆရာေသာ္တာေဆြ ဟိုတယ္တြင္ ရန္ျဖစ္မႈ၊ တရားခံမ်ား အျဖစ္နွင့္ သတင္းစာေတြထဲပင္ ပါခဲ့ေပသည္။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပါင္းအသင္း တစ္သိုက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အား ”မူးလာ လွ်င္ တရားလိုရွာေရာ ”ဟု ေျပာစမွတ္ျပဳၾကသည္။ ထိုေန႔နံနက္က ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အား ေတာ္ေတာ္ႀကိမ္းပစ္ပါသည္။ ယင္းအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ ေယာက္သည္ အမူးဒီဂရီ က်ေနသည္ ျဖစ္ရာ လူေတြမွာလည္း စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေနေပသည္။ အရက္သမားတို႔၏ စြမ္းပကား အနိမ့္ဆံုး အခါျဖစ္၍ ကိုယ့္အလြန္ ကိုယ့္အမွားကို ေခါင္းငံု႔ခံၾက သည္။ အဲသည္တုန္းကမ်ား ဝမ္းပက္ တူးပက္ ေလာက္မ်ား ထပ္ႏွက္လိုက္ရ အမူးဒီရဂီျပန္တတ္ ၍ အမူးတစ္ပတ္ရစ္ျဖင့္ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေရွ႕ သည္လို ေျပာရပါမည္လား ဟု မိန္းမကို နားသယ္ပါး လယ္ က်င္းပစ္လိုက္ေပမည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ သနားစဖြယ္ အားေဆးကမဲ့ ေနသည္ျဖစ္၍ ႏွစ္ေယာက္သား အေလွ်ာ့ေပးရကာ ကိုျမေမာင္က…<br />"ေနာက္ ခင္ဗ်ားေယာက်္ားကို အခ်ိန္မီ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ျပန္ပို႔ပါ့မယ္" ဟု ကတိစကားထား ခဲ့ရ၏။<br />ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သူႏွင့္ေသာက္လွ်င္ ဘယ္ေသာအခါမဆို အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လိုက္ပို႔ေလ့ ရွိ၍ ယခုည ကၽြန္ေတာ္က လမ္းထိပ္က ဆင္းသြားပါမည္ဆိုတာကို လက္မခံဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္အေရာက္ လိုက္ပို႔ၿပီး…<br />"ေဟာဒီမွာ ေဒၚေမ၊ ခင္ဗ်ားေယာက္်ားကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လာပို႔ထားခဲ့ၿပီးဗ်ိဳ႕" ဟု ေအာ္ ၿပီး ကားထြက္ သြား ေတာ့၏။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ညေန ကၽြန္ေတာ္ ေပါင္းတည္ဘူတာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ေယာက္ဖ လာႀကိဳ ေနေပသည္။<br />"ငါ့စက္ထဲ စပါးခ်ရင္း လာတာကြ၊ အျပန္မွာ လယ္ထဲခ်ဖို႔ဖြဲတင္ထားတယ္၊ မင္း ငါ့ဖြဲလွည္းနဲ႔ လိုက္မလား၊ ျမင္းလွည္း နဲ႔သြားမလား"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာမွာ ၿမိဳ႕မွ သံုးမိုင္သြားရေသးသည္။ <br />"ဟာ…. လမ္းၾကမ္းၾကမ္း၊ ျမင္းရထား သိပ္ေဆာင့္တယ္ဗ်ာ၊ ေနကေအးၿပီပဲ၊ ကိုစံတင္ ဖြဲလွည္း နဲ႔ပဲ လိုက္ခဲ့ ေတာ ့မယ္"<br />သို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မစီးရတာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေဂၚကာဘဲလ္အဲယားျဖင့္ ရြာသို႔ ယြန္းခဲ့ သည္။ <br />အိမ္ ေရာက္ေသာ သက္ႀကီးေရာဂါနာတာရွည္ျဖစ္ေသာ အေဖအား ေခတၱေမးစမ္းေျပာဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေသာက္ခ်ိန္ နီးၿပီျဖစ္ရကား ရြာရွိေသာက္ေဖာ္မ်ားအိမ္သို႔ လစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ <br /><br />ရြာတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏အရက္အဝယ္ေတာ္ ကိုေမာင္ခိုသည္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သည္ၾကား၍ အသင့္ေစာင့္ ေနသည္။ သူ႔အား ေငြဆယ္တန္ တစ္ရြက္ ဖ်က္ခနဲ ဆြဲထုတ္ေပးလိုက္သည္။ <br />"တစ္ဆယ္ဖိုး ငါးလံုးႀကီး တစ္ခါတည္း ယူခဲ့ရမွာလား"<br />"ယူခဲ့ေပါ့ဗ်ာ၊ အရက္မ်ားတာ မွားတာမွတ္လို႔"<br /><br />က်ဳပ္တို႔ရြာတြင္ အရက္တစ္ဆယ္ဖိုးႀကီး တစ္ခါတည္းဝယ္တဲ့လူ ႏွယ္ႏွယ္ရရမွတ္လို႔။<br />ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္၏ေသာက္အိမ္ ဦးထြန္းစိန္အိမ္သို႔ သြားသည္။ ဦးထြန္းစိန္သည္ ေသာက္ ေသာက္ စားစား ကာလသားႀကီး ျဖစ္သည္။ (ယခုကား ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီ၊ သူ႔အေၾကာင္း"လူတစ္ ေယာက္အေၾကာင္း" ဝတၳဳေရးခဲ့ၿပီ)။ သူသည္ အရက္ႏွင့္ျမည္းရန္္ကတ္သီးကတ္သတ္ စားစရာ ေလးမ်ားကို ႀကံဖန္လုပ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ <br />သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္အသံၾကားေသာ္ သူ၏မႈန္မႊားေသာ မ်က္စိျဖင့္ နဖူးေပၚ လက္ဝါးအုပ္ၾကည့္ ၍…<br /><br />"ေဟ့..ဘိုက်င္… မင္းေရာက္လာပလား၊ ငါ့လခြီး… ဒီေန႔ျမည္းစရာေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ မရွိ ဘူးေဟ့၊ ဘိုခို ေခ်ာင္း ထဲက ေကာက္လာတဲ့ ခရုဖင္ခၽြန္ေလးေတြ ျပဳတ္ၿပီး ေခြးေတာက္ရြက္ အုပ္ထားလိုက္တယ္၊ အရက္ေသာက္ အႏွစ္စုတ္ေပါ့ကြာ"<br />"ဟာ … ဒီထက္ ထူးေထြႏိုင္ဦးမလား ဦးထြန္းစိန္ရ"<br />"ၾကက္ကေလး ေၾကာ္လိုက္ရေကာင္းဦးမလား"<br /><br />"ဟာ… မလုပ္နဲ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဆီအဆိမ့္ေတြ မစားခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အခ်ဥ္ဘာရွိလဲ"<br />"မရမ္းသီး ရွိတယ္ေဟ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲဒါ ငါးပိစိမ္းစားေလးနဲ႔ ေလးစိတ္ကြဲေထာင္းလိုက္မယ္"<br />မၾကာမီ ကိုေမာင္ခို ေရာက္လာသည္ျဖစ္၍ အျမည္းက ခရုဖင္ရွည္၊ ေခြးေတာက္ရြက္ျပဳတ္၊ မရမ္သီး ေလးစိတ္ကြဲ ေထာင္းကေလးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်က္ဝိုင္းကေလးကို စဥ္းစားၾကည့္ ပါဘိ။<br /><br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ခရုေခါက္ဆြဲေခၚေသာ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ေပၚမွာ ျပည္ႀကီးမွလာေသာ သံဘူးျဖင့္ မီးခိုးန႔ံ သင္းထားသည့္ အရည္ကေလးစပ္စပ္ႏွင့္ ခရုကေလးတစ္ဇြန္းေလာက္ ဆမ္းေပးလိုက္ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔က ဤခရုမ်ိဳးမဟုတ္။ လက္ေရတစ္ျပင္တည္းဆိုဘိသို႔ ေသာက္ေရတစ္ခြက္တည္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ေရွးရိုးစဥ္လာ။<br />ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤသို႔ေတာသားမ်ားႏွင့္ ဤသို႔ေတာေဂဟာတြင္ ေတာေသာက္ေသာက္ရင္း ညက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဟိုတယ္ႀကီးမ်ားတြင္ ၿမိဳ႕သားမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕ေသာက္ေသာက္ခဲ့ပံုကို ေျပာျပ သည္။<br />"ေဟ့ မင္းတို႔ ေသာက္တဲ့အရက္က တစ္ပုလင္း ဘယ္ေလာက္လဲကြ"<br /><br />"ေျခာက္ဆယ့္ငါးက်ပ္"<br />ကိုေမာင္ခို မ်က္လံုးျပဴးလ်က္…<br />"ဝက္ေပါက္ကေလး တစ္ေကာင္ဖိုးပါလား"<br />"ခင္ဗ်ားဝက္ေပါက္က ေပၚလိုက္ရင္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ထြက္လဲ"<br />"တစ္ဆယ္ ဆယ့္ငါးၾကားေပါ့ကြာ"<br />"ဟင္ ညက ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားခဲ့တဲ့ ဝက္ကေလးေကာင္လံုးေၾကာ္ဟာ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္က်ပ္ ေပးခဲ့ ရတယ္ ခင္ဗ်"<br />"ဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲ"<br />"အရွင္ဖမ္းခ်ိန္ရင္ သံုးေလးပိႆာ ရွိေတာ့မေပါ့ဗ်ာ၊ ႏို႔စို႔ ဝက္ကေလးပဲ"<br /><br />"ဟာ…. မင္းတို႔က အစားတယ္ရက္စက္ၾကပါလားူ..ဟ"<br />"ဒါက ခင္ဗ်ားကို ဟင္းတစ္မည္တည္း ေျပာေသးတာ၊ ဒိျပင္ အပံုႀကီးရွိေသး"<br />"ေအး… ထားပါေတာ့ကြာ၊ ကဲ.. မင္းတို႔ အဲဒီတစ္ည တစ္နပ္စာစားၾကေသာက္ၾကတာ ဘယ္ ေလာက္ ကုန္မလဲ"<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း အတိအက်မသိ၍ ခန္႔မွန္းေျခကို ေျပာလိုက္ရာ ကိုေမာင္ခိုသည္ အလန္႔တၾကား ေအာ္လ်က္…<br />"ေအာင္မေလးေလး ပထမတန္းစား ႏြားတစ္ရွဥ္းဖိုးေလာက္ ႀကီးပါလားဟ၊ဒီမယ္ ငါ့မွာကြာ၊ ႏြား တစ္ဖက္တည္း ျဖစ္ေနတာ သံုးႏွစ္ရွိၿပီ၊ တစ္ရွဥ္းျပည့္ေအာင္ ျဖည့္မယ္နဲ႔ဟာ မင္းလူ ေခၚခဲ့စမ္း ကြာ ငါ့ႏြားတစ္ေကာင္ ဖိုးေလာက္ ေတာင္းခ်င္လို႔"<br /><br />"သူ….ဒီရြာ.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္ဖူးသားပဲဗ်"<br />"ေအး … ဒါျဖင့္ တို႔နဲ႔ ဘာလို႔ မေတြ႕လိုက္ရတံုး"<br />"အဲဒီတုန္းက ေပါင္းတည္စြယ္ေတာ္ရက္ႀကီး၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာင္ မေတြ႕လိုက္ရဘူး၊ မဟုတ္လား ညႀကီးမင္းႀကီး ျပန္သြားရတာ၊ အျဖစ္က.. .ဒီလို" ဟု ဆိုၿပီး ကိုျမေမာင္အေၾကာင္း ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ရွင္းျပ လိုက္ရေသးသည္။ <br /><br />(၁၉၆၂)ခုႏွစ္၊ ေတာ္သလင္းလဆန္း (၁၃) ရက္၊ ႏွစ္စဥ္ေပါင္းတည္စြယ္ေတာ္ လွည့္ပြဲရက္၊ နံနက္ ၉း၀၀ နာရီခန္႔။ ကိုျမေမာင္ႏွင့္ အေပါင္းပါေတြကားႏွစ္စီၤးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ေရွ႕ ေရာက္ လာၾကၿပီး သူတို႔အားလံုး ပစ္ကတ္တစ္ပတ္ရစ္ ေတြျဖင့္…<br />"ကိုေဆြ လာလာ၊ ဘာအလုပ္ရွိရွိထားခဲ့၊ အဝတ္ေတာင္ လဲမေနနဲ႔ ၾကာတယ္၊ က်ဳပ္တို႔ကို ေပါင္းတည္ စြယ္ေတာ္လွည့္ပြဲ လိုက္ပို႔"<br />သို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚတက္ခဲ့၍ ေန႔လယ္သံုးနာရီေလာက္ ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္ခဲ့ ၾကသည္။ <br /><br />စြယ္ေတာ္လွည့္ပြဲကို ၾကည့္ရႈၿပီးေနာက္ လူႏွစ္စုခြဲၾကသည္။ တစ္စုက ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ဘုရားလူႀကီး ဦးကိုကိုႀကီး သား ကိုဝင္းလႈိင္ဆီမွာ တည္းၾကမည္။ ကိုျမေမာင္ႏွင့္ကိုတင္ေမာင္ ညီအစ္ကိုက ကၽြႏ္ေတာ့္ရြာ ကၽြန္ေတာ့္ ေဂဟာ သို႔ ေရာက္ဖူးေအာင္ လိုက္ၾကမည္။ သို႔ျဖင့္ ညေန ၆ နာရီ ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာ ေရာက္ၾက သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာ လွည္းလမ္းမေပါက္ေသး၍ ကိုျမေမာင္၏ မာစီးဒီးကားႀကီး တာလမ္း ေဘးရွိ ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိဳးအိမ္တြင္ ထားခဲ့ၿပီး ရြာထဲ ဖိနပ္ခၽြတ္၍ ဝင္ခဲ့ၾကရသည္။ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၿမိဳ႕ေပၚမွ ဘာမွ်စားစရာမ်ား ဝယ္မလာခဲ့ၾကေပ။ အိမ္ရွိၾကက္ကို ကာလသား ခ်က္စားၾကမည္ဟု ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိခဲ့ရာ အဆင္သင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ေတာ္သလင္း တြင္းေအာင္း ၾကြက္သားႀကီး ေတြ ဆီျပန္ခ်က္ထားသည္ႏွင့္ ႀကံဳေလသည္။ သို႔ျဖင့္ အစားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖို႔ ေတာဟင္း ေတာခ်က္ခံတြင္းအေျပာင္းအလဲ အဆင္ေျပ သြားေလသည္။ <br /><br />သို႔ေသာ္ ညအိပ္ေသာအခါ ကိုျမေအာင္အတြက္ အခက္ေတြ႕ေလၿပီ။ သူသည္ရန္ကုန္မွာ စထရင္း ဟိ္ုတယ္ တြင္ ေလေအးစက္ႏွင့္ အခန္းမွာ ေနသည္။ မႏၱေလးရွိ္ သူ႔တိုက္မွာလည္း သူ႔အခန္းတြင္ ေလေအးစက္ႏွင့္ ျဖစ္၏။ သူေနေသာ အခန္းေတြမွာ ျခင္ယင္မွ် မဝင္ႏိုင္သည္ ျဖစ္၍ အိပ္ရာတြင္ ျခင္ေထာင္မရွိေပ။<br />ယခု ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ကား သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္။ ေတာရြာဓေလ့ ညအခ်ိန္မွာ တံခါးေတြ အလံု ပိတ္ရသည္။ အခါရာသီ ကလည္း ေတာ္သလင္းေန ပုဇြန္ေသ။ ျခင္ေတြကလည္း တဝီးဝီး၊ ျခင္ေထာင္ကလည္း ရြာရက္ ဇာဖ်င္ၾကမ္းႀကီး။ ကိုျမေမာင္အဖို႔ လွလွႀကီး ဒုကၡေတြ႕ေလၿပီ။ သူသည္ အားနာၿပီး အေတာ္ၾကာ ေအာင့္အည္း ေနေသး၏။ ေနာက္ဆံုး၌ မတတ္သာၿပီ။<br /><br />"ကိုေဆြ.. ခုည ျပန္စို႔ဗ်ာ" ဟု စတင္ေျပာေတာ့၏။<br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ခ်င္ေနေပသည္။ <br />သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၉ နာရီေလာက္ႀကီး ရြာမွ ထြက္ခဲ့ၾက၍ ညတြင္းခ်င္း ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ခဲ့ၾကေတာ့၏။<br />"ငါ့လခြီး…. ဒါျဖင့္ မင့္လူက တယ္ၿပီးေနရာေရြးတဲ့လူပါလားဟ"<br />ကၽြန္ေတာ့္ စကားအဆံုး ၌ ဦးထြန္းစိန္က မွတ္ခ်က္ခ်၍ ကၽြန္ေတာ္က"ေနရာတင္မဟုတ္ဘူး၊ အစားအေသာက ္လဲ သိပ္ေရြးတယ္၊ ဝီစကီလဲ ထိပ္တန္းမွ ေသာက္လို႔ျဖစ္တယ္"<br />"ဝီစကီ ဆိ္ုတာ ဘာလဲဟ ရန္ကုန္ တို႔လာတုန္းက ဟိုတယ္မွာ မင္းတို႔ကို တိုက္တဲ့ဟာမ်ိဳးလား"<br />"မဟုန္ဘူး၊ အဲဒါက ရမ္၊ ဝီစကီက ရမ္ထက္ ေလးငါးဆ အဖိုးတန္တယ္"<br /><br />"ဟာ.. ဒါျဖင့္ သိပ္ေကာင္းလို႔ေပါ့"<br />"ဒါေပမယ့္… ဦးထြန္းစိန္တို႔ေတာ့ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ရမ္ေတာင္မႀကိဳက္တာပဲ"<br />ကိုျမေမာင္အေၾကာင္းေရးရင္း သူတို႔အေၾကာင္းလည္း ေျပာရဦးမည္။ တစ္ႀကိမ္ေသာအခါ၌ ဦးထြန္းစိန္ႏွင့္ ကိုေမာင္ခုိ သည္ အသြားအျပန္စရိတ္ခံပါမည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္၏ပင့္ဖိတ္ခ်က္ျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ လာၾကသည္။ ပထမ သူတို႔အာသီသ ထားၾကေသာ ဘုရားေတြအစံု လိုက္ ပို႔ၿပီးေနာက္ ညေနေစာင္းမွာ (ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္စားက်က္) တာဝွာဟုိတယ္သို႔ ေခၚခဲ့သည္။<br /><br />ျမည္းစရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာၿပီး ရမ္ပုလင္းတစ္လံုးေထာင္၍ ထိုစဥ္က ဟိုတယ္ထံုးစံ အတိုင္း ဘြိဳင္တစ္ေယာက္ ကို အနားထားၿပီး ျပဳစုေစသည္။ ဘိြဳင္က လိုသမွ် ယူေပးရသည္။ အရက္ငွဲ႔ေပးရသည္။ ေရခဲ ေဆာ္ဒါ ထည့္ေပးရသည္။ <br />စီးကရက္ ထုုတ္လိုက္လွ်င္ မီးျခစ္ၿပီး ညိေပးရသည္။ ဒါေတြကို ျပခ်င္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔အား ဟိုတယ္ေခၚလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ဘိြဳင္ထည့္ေပးသည့္အတုိင္း အရက္သံုးခြက္စီ ေလာက္ ေသာက္ၿပီးေနာက္ ဦးထြန္းစိန္က စတင္၍ "ငါ့လခြီး… မင့္ဟာႀကီးေသာက္ရတာက ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ရသလို ပါပဲလားဟ"<br />ကိုေမာင္ခိုက…. "ေအးကြာ… ဟုတ္တယ္၊ ဟာဒီ အျဖဴေရနဲ႔ ေရခဲမပါဘဲ အနီခ်ည္း မေသာက္ရ ဘူးလား"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္မိ၍…<br />"ဟာ… ေသာက္ရပါတယ္၊ ေဟ့.. ဘြဳိင္ ရမ္ခ်ည္းနိဝမ္းပက္စ္စီေလာက္ ထည့္ေပးလိုက္စမ္းပါ ကြာ"<br />သူတို႔သည္ သည္အတိုင္း ေမာ့ခ်လိုက္ၾကၿပီးမွ မ်က္ႏွာမရႈံ႕ဘဲ…"အင္း.. ဒီလိုဆို ေတာ္ေတာ္ရွိ ေသး၊ ဒါေပမယ့္ တို႔ဆီက ခ်က္အရက္ေလာက္ မႀကိဳက္ေပါင္ကြာ၊ ဒီဆိုင္မွာက ခ်က္အရက္ မေရာင္းဘူးလား"<br />"ခ်က္အရက္နဲ႔ တူတာေတာ့ရွိတယ္၊ ေသာက္ၾကည့္ၾကေပါ့" ဟုဆိုၿပီး ဘြဳိင္အား ဂ်င္ဝမ္းပက္စီ ယူခိုင္း လိုက္သည္။ <br />သူတို႔သည္ ဂ်င္ကို ေသာက္ၿပီးေနာက္ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကျပန္သည္။<br /><br />"အဝင္ေတာ့ ေတာ္သားေဟ့၊ ရင္ထဲ ပူဆင္းသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေရေမႊးေစာ္ႀကီး နံတယ္ကြာ၊ အရက္နဲ မတူဘူး၊ အဲဒါ ခု.. တို႔ေသာက္တဲ့တစ္ခြက္ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ"<br />"ႏွစ္က်ပ္ခြဲ.. ဒရိုင္းေဂၚဒြင္ဂ်င္"<br />ဦးထြန္းစိန္သည္ ရင္ဘတ္ထု၍… <br />"ဟာ.. ငါ့လခြီးတဲ့၊ တစ္ပုလင္းေလာက္ ဝယ္သြားမလာေအာက္ေမ့တယ္"<br />ကိုေမာင္ခိုက..<br />"ရြာက ညီပု ထန္းလ်က္အရက္ မီးေတာက္ႏွစ္က်ပ္ခြဲ ေသာက္ေတာ့မွာေပါ့ဗ်"<br />ဦးထြန္းစိန္က… <br />"ေအးေလကြယ္.. ဒါက ညီပုအရက္ေလာက္ေတာ့လာသား၊ ေဈးခ်င္းတူမလားလို႔ ေမးၾကည့္ တာ"<br />"ဟင္.. သူတို႔ဆီက ဘာမွမဟုတ္လဲ ဟိုတယ္မွာဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ေဈးေတြ ႀကီးေနတာေပါ့ဗ်ာ"<br /><br />ဟု ကိုေမာင္ခိုက ေနာက္ဆံုးမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္၏။<br />မွန္ပါသည္။ ခ်က္အရက္ေသာက္ေနသူမ်ားသည္ ခ်က္အရက္ကလႊဲလွ်င္ သူတို႔ပါးစပ္ ဘာမွ မတိုးေတာ့ၿပီ။<br />ကၽြန္ေတာ္သည္ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ တစ္ပတ္မွ် ရြာတြင္ေနၿပီး ရန္ကုန္သို႔ျပန္ခဲ့၏။ ေနအိမ္သို႔ ညေန ၄ နာရီေလာက္ေရာက္၍ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္ လွည္းတန္းေဈးက ေဈးဝယ္ အျပန္ ကမာရြက္ ဂါတ္အနီးရွိ တယ္လီဖုန္းမွ စထရင္းဟိုတယ္သို႔ ကိုျမေမာင္ ရွိ မရွိ ဖုန္းဆက္ ေမးၾကည့္၏။<br /><br />ကိုျမေမာင္သည္ မႏၱေလးႏွင့္ ရန္ကုန္ကို သြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္သြား၊ ျပန္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ျပန္၊ ကူးဂလန္ခတ္ေနသူ ျဖစ္၏။ မႏၱေလး ဒါးတန္းေရခဲစက္ႏွင့္ ဘိလပ္ရည္စက္မွာ သူတို႔ဟာျဖစ္ ၏။ ရန္ကုန္ေျခာက္မိုင္ခြဲတြင္ သူတိုက္တစ္လံုးရွိ၏။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြငွားလွ်င္ တစ္လ ၁၅၀၀ က်ပ္ရ၏။ သို႔ေသာ္ သူငွားလို မွငွား၏။ အိမ္က အားေနေသာ္လည္း ဒရဝမ္ ႏွင့္မာလီ သာ ထား၍ သူက ထုိိအိမ္၌ ေနေလ့မရွိ။ စထရင္း ဟိုတယ္ မွာသာ တစ္ေန႔ ၆၀ ေက်ာ္(အစားမပါ) ေပး၍ ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ စတင္သိေသာအခ်န္မွာ မိန္းမရွိ၊ လူပ်ိဳႀကီး လိုေန၏။<br /><br /><b>ဆက္ရန္</b><br />.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-6520605571307116239?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-66363881665604849512012-01-28T08:12:00.000-06:002012-01-28T08:12:02.781-06:00မင္းလူ ၏ အမ်ားႏွင္႔ မသက္ဆိုင္ေသာသူ, အပိုင္း (၁ဝ)<div style="text-align: justify;">ေဒၚေငြဇံက ဦးဝင္းေမာင္ကို အလြန္အေရးေပးသည္။ အရင္က ေဈးလာဝယ္ရင္း အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္း ရွာ စကားေျပာရံုသာျဖစ္၏။ ဒါကို ေဒၚေငြဇံက <br />''ေမာင္ဝင္းေမာင္ပါလား၊ လာေလကြယ္၊ လက္ဖက္စားပါဦး ၊ ေရေႏြးာကမ္းေသာက္ပါဦးေလ''<br />ဆိုၿပီး အိမ္ေပၚကို ဖိတ္ေခၚတတ္သည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကလည္း<br />''ဒါဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အားမနာေတာ့ဘူးေနာ္''<br />ဟု ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုေျပာရင္း ဧည့္ခန္းမွာ တက္ထိိုင္တက္ေလသည္။ ၿပီးေတာ့ နာရီဝက္ တစ္နာရီ ၾကာေအာင္ စကားေတြ ေျပာေနတတ္၏။ ထိုအခါမ်ိဳးမွာ ေဒၚေငြဇံကလည္း ၿပံဳးၿပံဳး ၿပံဳးၿပံဳးႏွင့္ဧည့္ခံေလရွိၿပီး။<br /><br />''ျမလြင္ေရ နင့္အစ္ကိုႀကီးကို လက္ဖက္ကေလး သုပ္ေပးပါဦ၊ ေရေႏြးၾကမ္းေလး ယူခဲ့ပါဦး''<br />ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္တတ္သည္။ တစ္ခါတေလ..<br />''ဆိုင္ကို ငါၾကည့္ထားမယ္၊ ေမာင္ဝင္းေမာင္နဲ႔ စကားေျပာလိုက္ဦး''<br />ဟု ေပၚတင္ႀကီး ခြင္ဆင္တတ္သည္။<br />ဒါကို ျမလြင္က မႀကိဳက္။ သူ႔အေမရဲ႕ အႀကံအစည္ကိုလည္း ရိပ္မိသည္။ ခုလိုဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက အိမ္ဦး ခန္းမွာ အခန္႔သားေရာက္ေနတာကိုလည္း ရွက္သည္။ အရပ္ထဲက လူေတြက ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ ပိုက္ဆံရွိ တဲ့ မုဆိုးဖိုႀကီးကို ခ်ဴစားျမဴစားေနတယ္လို႔ ထက္ၾကမွာေပါ့။<br /><br />''အဲဒီလူႀကီးကို သိပ္အေရာမဝင္စမ္္းပါနဲ႔ အေမရယ္''<br />''အို…. သူက ကိုယ့္ကိုခင္မင္ရွာလို႔ တကူတက လာတာပဲလာ''<br />''သူမ်ားေတြ တစ္မ်ိဳးထင္ေနဦးမယ္''<br />''ဘယ္သူက ဘာထင္ထင္ ဂရုုစိုက္စရာလား၊ ေမာင္ဝင္းေမာင္လို ဧည့္သည္မ်ိဳး တို႔အိမ္လာတာ ဂုဏ္ယူဖို႔ ေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္''<br /><br />ဟုဆိုသည္။ မၾကာခဏဆိုသလိုလည္း စကားမစပ္လုပ္၍ ''ညည္းလည္း အရြယ္ရွိတုန္း အားကိုးရာေလး ဘာေလး ရွာထားဦးေနာ္ ငါက အသက္ေထာက္လာၿပီး ညည္းကို ေရရွည္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ မလြယ္ဘူး၊ ေအးတစ္ခုရွိတယ္၊ အိမ္ေထာင္ျပဳဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ကမွီရတဲ့ လူကို စဥ္းစားၾကားလား'' ဟု ဆြယ္ ေျပာေျပာတတ္၏။<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကေတာ့ ေဒၚေငြဇံအားကိုးႏွင့္ အိမ္ကိုမၾကာခဏ ဝင္ထြက္ေနေတာ့သည္။ ႀကံဳတဲ့အခါတိုင္း လည္း လက္ေဆာင္ေတြယူလာတတ္သည္။ ေဒၚေငြဇံႏွင့္ ျမလြင္တို႔အတြက္ ထဘီမ်ား၊ အက်ၤီမ်ား၊ သဲသဲ ခ်စ္အတြက္ ဂါဝန္ကေလးမ်ား ကစားစရာမ်ား၊ မုန္႕မ်ား။<br /><br />ထိုလက္ေဆာင္မ်ားကို ျမလြင္က မလိုခ်င္၊ ေဒၚေငြဇံက လက္ခံထားတာဆိုေတာ့လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ သို႔ရာတြင္ ျမလြင္က လံုးဝဝတ္ဆင္ျခင္းမရွိ။<br />သဲသဲခ်စ္ကေတာ့ ဘာမွမသိ။ ကစားစရာေလးေတြ၊ မုန္႔ေတြရေသာေၾကာင့္ သေဘာက်ေနသည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကိုလည္း 'ဘဘ'ဟု ေခၚၿပီး တရင္းတႏွီး ဆက္ဆံသည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက သဲသဲခ်စ္ကို ေမြးစားလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဆိုေသာ စကားကိုေတာင္ ေျပာလာၿပီ။<br /><br />သူက ေပါင္းတတ္သင္းတတ္သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခ်စ္ဦးကိုလည္း စည္းရံုးထား၏။ ပုဆိုးေလး၊ စပို႔ရွပ္ေလး ဝယ္ေပးလို္က္၊ လက္ဖက္ရည္ဝယ္တိုက္လိုက္၊ မုန္႔ဟင္းခါး ဝယ္ေကၽြးလိုက္နဲ႔ေပါ့။<br />တစ္ရက္မွာေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးႏွင့္ ေဒၚေငြဇံတို႔ စကားေျပာေနတုန္း ခ်စ္ဦးေရာက္လာသည္။ <br />''ေဟ့ေကာင္ ခ်စ္ရူး၊ ဘယ္ကျပန္လာတာလဲကြ''<br />ဟု ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက ႏႈတ္ဆက္သည္။<br />''ဘိ္ယိယက္ခံုက ျပန္လာတာဗ်''<br /><br />''အမယ္၊ မင္းက ဘိလိယက္လည္း ထိုးသလား၊ ပေတးလွျမင့္နဲ႔ မင္းနဲ႔ ဘယ္သူက လက္ရည္သာသလဲကြ၊ သူကေတာ့ အေရွ႕ေတာင္ အာရွခ်န္ပီယံ ေက်ာ္ဦးဟာအရင္က သူသင္ေပးလိုက္တာလို႔ ၾကြားေနပါလား''<br />''ဟာဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က သြားၾကည့္ရံုၾကည့္တာပါ။ ဘိလိယက္ိထုိးတာေတာ့ ဝါသနာမပါပါဘူး၊ ဘယ္ႏွယ့္ ဗ်ာ ေဘာလံုးကို လက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး လွိမ့္သြင္းလိုက္ရင္ၿပီးတဲ့ဟာကို အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး တုတ္နဲ႔ ထုိးေနၾကတာပဲဗ်''<br />''ဟား… ဟား… ဟား မင္းကေတာ့ ေျပာေရာ့မယ္''<br />ခ်စ္ဦးသည္ သူ႔တဲကေလးဘက္ ေလွ်က္သြားေတာ့မည္ျပဳၿပီးမွ ေလွကားရင္းမွာ ခၽြတ္ထားူေသာ ဦးဝင္းေမာင္ ႀကီး၏ ဖိနပ္ကို ျမင္သြား၏။<br /><br />''ဟာ.. ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး ဖိနပ္က ေအာကတၱိပါပဲ၊ တယ္ေကာင္းပါလား''<br />''မင္းႀကိဳက္လို႔လား၊ ေနာက္တစ္ခါလာရင္ ဝယ္လာခဲ့ေပးမယ္၊ ဖိနပ္အတိုင္းသာေပးလိုက္''<br />ကၽြန္ေတာ္က ရႊံ႕ထဲသဲထဲ သြားေနတာ ဖိနပ္အသစ္ဆိုရင္ ႏွေျမာစရာႀကီး''<br />''ဟဲ့.. အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ၊ ဧည့္သည္ဖိနပ္ကို ေတာင္းရသလား''<br />ေဒၚေငြဇံက ဝင္ဟန္႔သည္။ <br /><br />''ကၽြန္ေတာ္က ဖိနပ္အေဟာင္းေလးပဲ ေတာင္းတာပါဗ်''<br />ခ်စ္ဦး၏ တုန္႔ျပန္စကားက အဓိပၸာယ္က်ယ္ဝန္းသည္။ ေဒၚေငြဇံက…<br />''ဘာေျပာတယ္''<br />ဟု ေဟာက္လိုက္စဥ္မွာ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက ဝင္၍ <br />''ရပါတယ္၊ ရပါတယ္ မင္းလိုခ်င္ယူလိုက္ေလ''<br />ဟု ေျပာသျဖင့္ ခ်စ္ဦးလည္း သူ႔ ရာဘာဖိနပ္ၿမီးတိုကို ခၽြတ္ထားခဲ့ၿပီး ကတၱီပါဖိနပ္ကို စြပ္ၿပီး ထြက္သြားေလ ၏။<br />ခ်စ္ဦးအေနျဖင့္ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးအေပၚမွာ မတင္မက် သေဘာထားရွိေန၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးသည္ ေစတနာေကာင္းသည္။ သူ႔အေပၚ လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာရွိသည္။ စိတ္ရင္းေကာင္းပံုလည္း ရသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ ခင္မင္မိ၏။<br /><br />တဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး တစ္ေယာက္သူ႔တို႔အိမ္ကို လာလာေနတာ ေသြးရိုးသားရိုးမ ဟုတ္။ ျမလြင္ကို လာရွိတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု လူေတြကေျပာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကဆိ္ုလွ်င္ ''ကိုယ့္အေဖ အရြယ္ႀကီးကို ေယာက္ဖေတာ္ရမွာ မင္းမရွက္ဘူးလား'' ဟု စေနာက္ၾကသည္။ ကိုဘိုေလးကလည္း ''မင္း က ငါေျပာတာမွ လက္မခံပဲကြ'' ဟု ေျပာေသးသည္။<br />ခ်စ္ဦးသေဘာကေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးသည္ နည္းနည္းေပါေတာေတာႏိုင္ေသာ္လည္း ပိုက္ဆံလည္းရွိ၊ သေဘာလည္း ေကာင္းသူျဖစ္သျဖင့္ ျမလြင္ကသာလက္ခံမယ္ဆိုလွ်င္ သူ႕အေနျဖင့္ မေက်နပ္ျဖစ္စရာ မရွိ။<br /><br />သို႔ရာတြင္ ျမလြင္ႏွင့္ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးတို႔ ယူၾကမည္ဆိုလွ်င္ သဲသဲခ်စ္ကိုပါ ေပးလိုက္ရမယ္ဆိုေသာ အခ်က္ ကိုေတာ့ သူလံုးဝ လက္မခံႏိုင္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက သဲသဲခ်စ္ကို ေမြးစားရေကာင္းမလား၊ စဥ္း စားေနသေယာင္ေယာင္သတင္း ၾကားရေသာအခါ သူမခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္သြား၏။ ထို႔ေၾကာင့္ <br />''ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက အိမ္ကို ဘာေၾကာင့္ ခဏခဏ လာရတာလဲ''<br />ဟု ျမလြင္ကို မေက်မနပ္ ေမးသည္။ ျမလြင္ကေတာ့ ေျဖေျပာေျပာ၏။<br />''ေၾသာ္… ခင္လို႔ မင္လို႔ေပါ့ ေမာင္ေလးရယ္''<br />''ခင္စရာအိမ္ ဒီေလာက္ရွားသလားဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္တို႔အိမ္မွ ေရြးၿပီး ခင္ရသလား၊ ၿပီးေတာ့ အေဒၚႀကီးမ လည္း သူလာရင္ သြားကိုျဖဲေနတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလာတာက်ေတာ့ အိမ္ရႈ႔ပ္သေလး ဘာေလးနဲ႔ သူက မမကို လာရွိတ္ေနတာဗ်။ သိရဲ႕လား''<br />''ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူးဟယ္''<br /><br />''ဘာလို႔ မဟုတ္ရမွာလဲ လူတိုင္းေျပာေနတာ၊ ဒီမွာ .. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သေဘာမတူဘူးေနာ္၊ မမက ငယ္ ငယ္ေလးရွိေသးတာ၊ အခုမွ အစိတ္ပဲရွိေသးတယ္၊ သူက ငါးဆယ္ေလာက္ရွိၿပီ''<br />ျမလြင္ အေနျဖင့္ သူလည္းသေဘာမက်ေၾကာင္း ေျပာလို႔မျဖစ္၊ ခ်စ္ဦးက ယံုရတာမဟုတ္၊ ေတာ္ၾကာ ဦးဝင္း ေမာင္ႀကီးကို တစ္ခုခုသြားလုပ္လိုက္လွ်င္ မ်က္ႏွာပူစရာျဖစ္လိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဖးေဖးမမ လုပ္ေနရ၏။ ခ်စ္ဦးက ဆက္ေျပာသည္။ <br />''အသက္ခ်င္းက ႏွစ္ဆေတာင္ ကြာတယ္ဆိုေတာ့ မမစဥ္းစားၾကည့္ အခုမမအသက္က အစိတ္မွာ သူကငါးဆယ္၊ မမအသက္သံုးဆယ္ဆိုရင္ သူက ေျခာက္ဆယ္၊ မမသံုးဆယ့္ငါးႏွစ္မွာ ခုႏွစ္ဆယ္၊ မမလည္း အသက္ေလးဆယ္ရွိေရာ သူက အသက္ရွစ္ဆယ္အရြယ္ အဘိုးအိုႀကီးျဖစ္ေနမွေပါ့''<br /><br />ခ်စ္ဦးက အသက္ခ်င္း ႏွစ္ဆယ္ငါႏွစ္ ကြာတယ္ဆိုေသာ အခ်က္ကို အေျခမခံဘဲ ႏွစ္ဆကြာတယ္ဆိုတာကို မူတည္ၿပီး တြက္ျပလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။ အျဖက မွားေသာ္လည္း သီအိုရီသေဘာအရဆိုလွ်င္ေတာ့ တြက္နည္း မွန္သည္ဟု ဆိုေကာင္းဆိုႏိုင္သည္။<br />ဒါမ်ိဳးကို သာမန္လူတို႔ မေတြးေခၚႏိုင္။ ခ်စ္ဦးတို႔လိုလူမ်ိဳးႏွင့္ ဦးေႏွာက္အလြန္းေကာင္းေသာ ဥာဏ္ႀကီးရွင္ တို႔သာ စဥ္းစားႏိုင္ေသာ ပုစာၦမ်ိဳးျဖစ္၏။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ရူးျခင္းႏွင့္ထူျခင္းသည္ သိပ္မကြာ ျခားလွပါ။<br />ျမလြင္ကေတာ့ ၿပံဳးရံုသာ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး။<br /><br />''မမကို စိတ္ခ်စမ္းပါ ေမာင္ေလးရယ္၊ မမ တစ္သက္မွာ အစ္ကိုခ်စ္မွဴးကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ စိတ္မကူးဘူး လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားပါ။ မမစိတ္ထဲမွာေတာ့ အစ္ကိုခ်စ္မွဴးဟာ မမတို႔နဲ႔ အတူခုထိ ရွိေနတယ္လို႔ ထင္ေန တုန္းပဲ ေက်နပ္ၿပီလား''<br />''ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ ထင္ေနတာပါပဲဗ်''<br />ဟု ခ်စ္ဦးက ေက်နပ္သြားေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာ၏။<br /><br />ေဒၚေငြဇံ ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာရက္သည္ တျဖည္းျဖည္းနီးလာၿပီဟု ဆိုေကာင္းဆိုႏိုင္၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး သူတို႔ အိမ္ကို လာလည္ေသာရက္ေတြ စိပ္လာေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။<br />ေဒၚေငြဇံကလည္း အျမဲတမ္း 'ဝဲလ္ကမ္း' လုပ္ရံုတြင္သာမက ထမင္းေတြ ဘာေတြေတာင္ ဖိတ္ေကၽြးလိုက္ ေသးသည္။ ျမလြင္ဟင္းခ်က္ေကာင္းေၾကာင္း သိေစခ်င္ေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ဒီလိုအရြယ္ႀကီးေတြက ဟင္းေကာင္းေကာင္းႀကိဳက္တတ္သည္။ <br /><br />ျမလြင္ကလည္း ဒီအကြက္ဆင္ေနတာသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးစိတ္ကုန္သြားေအာင္ ဆိုၿပီး ဟင္းေတြကို အဆီအေငၚမတည့္ စပ္ဟပ္လိုက္တာမ်ိဳး၊ ငန္ကၽြတ္ေနေအာင္၊ ခါးတူးေနေအာင္ စပ္လန္ေန ေအာင္ ခ်က္လိုက္တာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ပါ။ သူ႔ပင္ကိုယ္စိတ္ဓာတ္ကိုက ဒီလိုပညာျပတာမ်ိဳး ဝါသနာမပါ။ ဘယ္သူအေပၚပဲျဖစ္ျဖစ္ ေစတနာထားတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲ ခ်က္ ေကၽြးသည္။<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကလည္း ျမလြင္လက္ရာကို အလြန္သေဘာက်သည္။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ေလာကြက္ ျပဳျခင္းမဟုတ္။ တကယ္ကို ခံတြင္းေတြ႕ျခင္းျဖစ္၏။ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘဲ ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားတတ္သည္။ ''<br /><br />''ေအးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ကိုယ္တည္းသမားဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ျဖစ္သလိုစားေနရတာ၊ အိမ္က တပည့္ ေက်ာ္က ခ်က္ေတာ့ ေကၽြးပါရဲ႕ ေယာက်္ားေလးဆိုေတာ့ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမလုပ္တတ္ဘူး။ ဆိ္ုက္က ဝယ္စား ရတာပဲမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ ခုေလာက္ေကာင္းတဲ့ လက္ရာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မစားဖူးေသးဘူး။ ဒါမ်ိဳးသာေန႔တိုင္း စားလိုက္ရ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲဗ်ာ''<br />ဟု တုိင္လိုက္သည္။ ေဒၚေငြဇံကလည္း…<br />''ဒါေတာ့ တစ္ေန႔ေန႔ ျဖစ္လာမွာေပါ့ကြယ္''<br />ဟု ေဖာက္လိုက္ၿပီး အဓိပၸာယ္ပါပါ ၿပိဳင္တူရယ္ၾက၏။ ျမလြင္က နားရွက္ၿပီးအနားမွာ မေနေတာ့ဘဲ ဆိုင္ထဲ သြားေနလိုက္၏။<br /><br />ခ်စ္ဦးကေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး ထမင္းလာစားတာကို သေဘာက်သည္။ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆိုလွ်င္ သူလည္း ဟင္းေကာင္းေကာင္း စားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကို ခဏ ခဏ ထမင္းစား ဖိတ္ ဖို႔ တိုက္တြန္းေလသည္။ <br />''အိမ္မွာ ထမင္းလာစားဦးေလဗ်ာ''<br />ဟု ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကိုလည္း ေျပာတတ္သည္။ ဒါတြင္မက..<br />''မမျမလြင္က ဝက္သားသံုးထပ္သားကုိ မရန္းျပားနဲ႔ ခ်က္တာ သိပ္ေကာင္းတယ္ဗ်၊ ဒီတစ္ခါ ထမင္း လာစားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီဟင္းခ်က္ခိုင္းသိလား''<br /><br />ဟု ဒလန္လုပ္တတ္ေသးသည္။ သူက ျမလြင္ႏွင့္ သေဘာမတူရသည့္အေၾကာင္းမွာ သဲသဲခ်စ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္၏။ သာမာန္အားျဖင့္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကို ခင္မင္မိ၏။ ျမလြင္နွင့္ သေဘာမတူတာက တျခား အိမ္မွာ ထမင္းလာစားတာက တျခားဟု ယူဆထားသည္။ <br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးခမ်ာမွာလည္း သိပ္စားသာလွတာေတာ့မဟုတ္။ သဲသဲခ်စ္ဆင္လုပ္စီးရတာကိုလည္း ခံရ သည္။ ခ်စ္ဦးအေပၚလည္း အႏြံတာခံရေသးသည္။ <br />တစ္ရက္မွာ အိမ္ကိုလာလည္ရင္း တဲကေလးေရွ႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုကို ထုေထာင္းေနေသာ ခ်စ္ဦးကိုေတြ႕ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အနားကို ေလွ်ာက္သြားရင္း..<br />''ဘာလုပ္ေနတာလဲကြ၊ ခ်စ္ရူးရ''<br /><br />ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ခ်စ္ဦးသည္ ျမက္ေတြကို ဆံုထဲထည့္ေထာင္းေနျခင္းျဖစ္၏။ သူက …<br />''ျမတ္ႏို႔ ညစ္ေနတာဗ်''<br />''ဘာ… ျမက္ႏို႔ ဟုတ္လား''<br />ခ်စ္ဦးက ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး….<br />''ဟုတ္တယ္၊ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး စဥ္းစားၾကည့္ေလ ျမက္စားတဲ့ႏြားရဲ႕ႏို႕ကို လူေတြက အားရွိတယ္ဆိုၿပီး ေသာက္ၾကတယ္၊ ဒါဆိုရင္ ျမက္ထဲမွာ ႏြားႏို႔ဓာတ္ေတြပါတာေပါ့ဗ်၊ ဒီေတာ့ ျမက္ကိုအရည္ညစ္ၿပီး ေသာက္ ရင္ ႏြားႏို႔လိုပဲ အားရွိမွာပဲမဟုတ္ဘူးလား''<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးလည္း ခ်စ္ဦးေက်နပ္ေအာင္ အလိုက္အထိုက္ သေဘာျဖင့္ <br />''ေအး .. ျဖစ္ႏိုင္တယ္ကြ၊ ၾကည့္စမ္း ငါေတာင္ဒါကို မစဥ္းစားမိဘူး မင္းေတာ္ေတာ္အေတြး အေခၚေကာင္း တဲ့ေကာင္ပဲ''<br />ဟု ခ်ီက်ဴးလိုက္၏။ ဒါဟာ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးရဲ႕ အမွားပဲ။ ခ်စ္ဦးက ေထာင္းၿပီးခါစ ျမက္ဖက္မ်ားကို ယူ၍ ပန္းကန္လံုးထဲညစ္ထည့္သည္။ <br /><br />''ခုဆိုရင္ ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ မကုန္ဘဲ အားရွိတဲ့နည္းကို တီထြင္ႏိုင္ၿပီဗ်၊ ကဲ အားေပးလိုက္ပါဦး''<br />ဆိုၿပီး ပန္းကန္လံုးကို ကမ္းေပးလိုက္၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး…<br />''အဲ… ဟိုဒင္း…. ဒါကေတာ့''<br />''ကၽြန္ေတာ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ တစ္ခြက္ေသာက္ပါဗ်ာ''<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးအင္တင္တင္ေလသံျဖင့္…<br />''ဟာ… ငါမေသာက္ေတာ့ပါဘူး၊ ဗိုက္ျပည့္ေနလို႔''<br />''ဘာလဲ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္မႈကို အသိအမွတ္ မျပဳတဲ့ သေဘာလား''<br />''ဟာမဟုတ္ပါဘူး၊ ငါက… ဟုဥစၥာ''<br />''ေၾသာ္… ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္ေသးတာေပါ့ေလ၊ ဒါဆိုလည္း ရတယ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ က လူႀကီးမို႔ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားတိုက္တာပါ ေစတနာကို တန္ဖိုးမထားဘူးဆိုလည္း ၿပီးတာပဲ''<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး နည္းနည္းူၿဖံဳသြားသည္။ ခုခ်ိန္မွာ ခ်စ္ဦးစိတ္ဆိုးေအာင္ လုပ္လို႔မျဖစ္၊ သူႏွင့္ အတိုက္အခံ ျဖစ္မွာကို မလိုလား၊ ထို႔ေၾကာင့္….<br />''ကဲ.. ကဲ… တစ္ငံုေလာက္ေတာ့ ျမည္းၾကည့္မယ္ကြာ''</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />ဆက္ရန္</div><div style="text-align: justify;">.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-6636388166560484951?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-1553238416256341942012-01-28T06:28:00.000-06:002012-01-28T06:28:09.608-06:00ဝင္းၿငိမ္း ႏွင္႔ စာေရးဆရာမ်ား ေပဖူးလႊာစာေပအင္တာဗ်ဴး, အပိုင္း (၂၃)<div style="text-align: center;"><b>ၾကဴၾကဴသင္း</b><br /><b>သံုးဖက္ျမင္၊ ေလးဖက္ လွေစဖုိ႔</b></div><div style="text-align: justify;"><br />၀တၳဳ႐ွည္ လံုးခ်င္း၀တၳဳေတြ ေရးေနၾကတဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမမ်ားနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေပးေနရာက ဒီလမွာေတာ့ ၀တၳဳတုိ ေတြကုိ ေရးအားသန္ၿပီး ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္နဲ႔ အမ်ိဳးသားစာေပဆု ရခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာမ ၾကဴၾကဴသင္း နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေပးခ်င္ပါတယ္။<br /><br />" စာဖတ္သူ အမ်ားစုရဲ႕စိတ္ထဲမွာ "တကၠသုိလ္ၾကဴၾကဴသင္း" ဆုိတာနဲ႔ "ၾကဴၾကဴသင္း" ဆုိတာ တစ္ေယာက္စီ ပဲလား၊ တစ္ေယာက္တည္းပဲလား ဆုိတာ မကဲြျပားဘဲ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဆရာမ သိတဲ့ အတုိင္း ဒီေန႔ အႏုပညာေလာကမွာလည္း သုိးကာသီကာ လဲြတဲ့ နာမည္တူေတြ ႐ွိေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႕ကလည္း နာမည္တူ စာလံုးေပါင္း ကဲြ႐ံုနဲ႔ တစ္ေယာက္စီ ျဖစ္သြားတယ္။ တခ်ိဳ႕ ကလည္း ေ႐ွ႕က "ေမာင္" တုိ႔၊ "မ"တုိ႔ ထည့္လုိက္တာနဲ႔ပဲ တစ္ေယာက္စီ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမ ပရိသတ္ အတြက္ ဒီေမးခြန္းက စေျပာလုိက္ၾကရေအာင္ "<br /><br />" ဒီေမးခြန္းကုိ ကၽြန္မ စာေပေဟာေျပာပဲြေတြ၊ ေဆြးေႏြးပဲြေတြမွာ မၾကာခဏ ေျဖ႐ွင္းခဲ့ရပါတယ္။ ခုထိလည္း ဒီကေလာင္နာမည္ ႏွစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာဖတ္သူေတြ ဒြိဟျဖစ္ေနၾကတုန္းပါပဲ။ ေပဖူးလႊာလုိ စာဖတ္သူ အႀကိဳက္မ်ားတဲ့ မဂၢဇင္းႀကီး တစ္ေစာင္ကေန ေျဖ႐ွင္းခြင့္ရတာ "မွာထား အလားသင့္" ဆုိသလုိ ျဖစ္ သြားပါ တယ္။ တစ္ေယာက္ တည္းပါပဲ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ မူလ "ႀကဴၾကဴသင္း" ေ႐ွ႕မွာ "တကၠသုိလ္" ထည့္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ "တကၠသုိလ္ၾကဴၾကဴသင္း" ဆုိတဲ့ ကေလာင္နာမည္ နဲ႔ ေရးခဲ့တာ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္အထိပါ။ ခုေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ "ၾကဴၾကဴသင္း" ဆုိတဲ့ ကေလာင္နာမည္ နဲ႔ပဲ ဆက္ေရးေနပါတယ္ "<br /><br />" ကေလာင္နာမည္အေၾကာင္း ေျဖ႐ွင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာမ စာေပေလာကထဲ ၀င္ေရာက္လာပံုကုိ သိပါရေစ"<br />" သိပ္ေတာ့ မထူးျခားပါဘူးေလ။ စာေပ ေမြ႕ေလ်ာ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႀကီးျပင္းလာရေတာ့ ငယ္ငယ္ ကေလး ဘ၀ကတည္းက စာဖတ္ရတာကုိ ႏွစ္သက္တဲ့ ခံစားမႈ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ မိဘေတြကလည္း စာဖတ္တာ ကုိ အားေပး လမ္းညႊန္မႈ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတာကုိ ကၽြန္မ သတိထားမိေတာ့ အသက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္၊ ဆယ့္သံုးႏွစ္ေလာက္ ႐ွိေနပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားတာက ကဗ်ာပါ။<br /><br />ကဗ်ာဆရာႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ မင္းသု၀ဏ္၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ ၾကည္ေအး၊ ႏုယဥ္ စသူတုိ႔ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကုိ ျမတ္ျမတ္ ႏုိးႏုိး ဖတ္ခဲ့၊ ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ အလြတ္က်က္ခဲ့မိပါတယ္။ ကဗ်ာကုိ စိတ္၀င္စားေတာ့ ကဗ်ာေလးေတြ စပ္ၾကည့္ မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခက္တာက စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ တားမရ ဆီးမရ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ တစ္ခ်ိန္က စာဖတ္တာကုိ အားေပးခဲ့တဲ့ မိဘေတြက ပိတ္ပင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ဘာေၾကာင့္ ပိတ္ပင္ၾကတာပါလိမ့္လုိ႔ ေတြးမရခဲ့ဘူး။ အခု စာေလး ဘာေလး ေရးၿပီး စာေရး ဆရာဘ၀ကုိ ခံယူလုိက္ခ်ိန္ မွာမွ ေၾသာ္ ... မိဘေတြက သူတုိ႔သမီးေလးကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ႐ွိေစခ်င္လုိ႔ဆုိ တာ သေဘာ ေပါက္လာရပါတယ္။<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ့္ဘာသာေရးရင္း စာေစာင္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြကုိ ကဗ်ာေလးေတြ ပုိ႔ပုိ႔ၾကည့္ရပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး ပံုႏွိပ္စာလံုးနဲ႔ ျမင္ရတာက "တုိင္းရင္းေမ ကဗ်ာဥယ်ာဥ္စခန္း"မွာေလ။ အဲဒီတုန္းက ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ႐ွစ္တန္း တက္ခါစေပါ့။ အဲဒီ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ကဗ်ာေလးေတြ ေရးရာကေန ၀တၳဳတုိေလးေတြပါ ေရးဖုိ႔ အားသန္လာပါတယ္။ စာေပေလာကထဲကုိ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ ေလွ်ာက္၀င္လာႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္မကုိ ဦးစြာ လမ္းညႊန္ေဖးမခဲ့သူေတြကေတာ့ ကြယ္လြန္သူ ကဗ်ာဆရာမႀကီး ေငြတာရီ၊ တကၠသုိလ္မင္းေမာ္၊ ဆရာေဒါင္းႏြယ္ေဆြ နဲ႔ ဆရာသခၤါတုိ႔ပါပဲ"<br />" ဆရာမတုိ႔ ေခတ္က စာေပေလာကထဲ ၀င္ေရာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရတာနဲ႔ ဒီေန႔ ႀကိဳးပမ္းရတာ ဘယ္လုိ ကြာ ျခားမယ္ထင္ပါသလဲ"<br /><br />" ကၽြန္မတုိ႔ ေခတ္က ခုေခတ္ေလာက္မလြယ္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိေလ၊ ကၽြန္မတုိ႔ စာေရးစ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ေပါင္း အစိတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေရးစရာ ေနရာ သိပ္မ႐ွိလွဘူး။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းစာေစာင္ စုစုေပါင္း မွ ေလး ငါးေစာင္ေလာက္ ႐ွိတာ။ ေနာက္ၿပီး စာေရးခ်င္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ စာေပေလာက နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳကလည္း ရဖုိ႔ နည္းပါတယ္။ မဂၢဇင္းေတြကုိ စာမူ ဘယ္လုိ ပုိ႔ရမွန္းေတာင္ တခ်ိဳ႕ မသိခဲ့ၾကပါဘူး။<br /><br />စာေရးဆရာ ဆုိတာကုိ အသိအကၽြမ္း ျဖစ္ခ်င္လြန္းလုိ႔၊ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးခ်င္လြန္းလုိ႔ စံုစမ္းရ၊ အိမ္နား သြားေခ်ာင္းၾကည့္ရနဲ႔ ကၽြန္မတုိ႔ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ စာေပေရးရာ၊ ၀ါဒသေဘာထား၊ အဆုိအမိန္႔၊ လမ္းညႊန္မႈ ေတြ ကၽြန္မ တုိ႔ မၾကားခဲ့ မသိခဲ့ရဘူး။ မဂၢဇင္းထဲပါလာတဲ့ အေရးအသားေလာက္နဲ႔သာ ေက်နပ္ ေနခဲ့ၾကရပါ တယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ့ စာတမ္းဖတ္ပဲြ၊ စာေပေဟာေျပာပဲြ၊ စာေပေဆြးေႏြးပဲြ ဒါေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိလာေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ေခတ္နဲ႔ စာရင္ နား၊ မ်က္စိ ပြင့္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ တစ္ခု၊ အခု ဒီဘက္ပုိင္းနဲ႔ မတူတာက ဟုိတုန္းက လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေရးတဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာေတြနဲ႔ အျပင္ လံုးခ်င္း၀တၳဳေရးတဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာေတြဟာ အတူတူပါပဲ။ ဥပမာ- သာဓု၊ တင့္တယ္၊ ေအာင္လင္း၊ တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္၊ ရန္ကုန္ဘေဆြ၊ ခင္ေဆြဦး စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။ အခု ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ အဲသလုိ မဟုတ္ဘူး။<br />မဂၢဇင္းက စာေရးဆရာ နာမည္ႀကီးေတြနဲ႔ အျပင္ လံုးခ်င္းေတြေရးတဲ့ စူပါစတားေတြ အတူတူ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အျမင္တစ္ခု ေျပာရမယ္ဆုိရင္ တစ္ဦးခ်င္း ႀကိဳးပမ္းရမႈကုိေတာ့ အတြင္း က်က် မသိဘူးေပါ့ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ ဒါေပမဲ့ စာေရးဆရာလုိ႔ အမည္ခံတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း မွာပဲ တုိးပြား မ်ားျပားလာတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရးစရာ ေနရာေတြကလည္း အေတာ့္ကုိ မ်ားလာပါ တယ္။ လစဥ္ထုတ္ စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း စုစုေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ႐ွိလာတယ္။ ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ မဂၢဇင္းေတြ အသင္းအဖဲြ႕ ေက်ာင္းမဂၢဇင္းေတြ။ ဒီလုိေနရာေတြ ဖြင့္ေပးထား လုိ႕ပါပဲ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ ေနရာမ်ားေတာ့ တစ္ေနရာ မဟုတ္ တစ္ေနရာ ၀င္ခြင့္ရဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းရတာ သိပ္မခက္ခဲ လွဘူးေပါ့။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ေရးစရာ ေနရာေတြ မ်ားလာသလုိ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္သူေတြကလည္း သိပ္မ်ားလာေတာ့ ဟုိ ကၽြန္မ တုိ႔ ေက်ာင္းတုန္းက သင္ခဲ့ရသလုိ Survival of the Fittest ေပါ့။ ဘယ္ႏွေယာက္ တင္က်န္ရစ္ မလဲေတာ့ မသိႏုိင္ဘူး "<br /><br />" ဆရာမက ၀တၳဳကုိ အေရးမ်ားတဲ့သူ၊ ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္နဲ႔ ဆုရခဲ့သူ ဆုိေတာ့ ၀တၳဳတုိနဲ႔ ပတ္သက္တာ ေလး ေတြ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ၀တၳဳတုိ ေရးရတာနဲ႔ ၀တၳဳ႐ွည္ေရးရတာ ဘယ္လုိ ကြာျခား တယ္လုိ႔ ဆရာမ ျမင္ပါသလဲ"<br />" ဒီေမးခြန္း ၾကားရေတာ့ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တာကုိ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ သူက ၀တၳဳတုိ ထက္ ၀တၳဳ႐ွည္ကုိ ပုိၿပီး လူႀကိဳက္မ်ားတယ္၊ ၀တၳဳတုိထက္ ၀တၳဳ႐ွည္က စာမူခ မ်ားမ်ား ရတယ္ ဆုိတာ သိေတာ့ ကၽြန္မ ၀တၳဳတုိ ေရးတုိင္း ၀တၳဳ႐ွည္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ေရးစမ္းပါ။ ဒီနားမွာ ဒီလုိ ျဖည့္လုိက္၊ ေ႐ွ႕နားက် ဟုိလုိခ်ဲ႕လုိက္၊ ဘာညာနဲ႔ သူ႔အေျပာနဲ႔သူေတာ့ေခ်ာလုိ႔။ ကၽြန္မေတာ့ ၀တၳဳတုိကုိ ၀တၳဳ႐ွည္ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိ ႀကိဳးစားလုိ႔မွ မေရးတတ္ခဲ့တာ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />ဆုိလုိတာကုိ ကုိ၀င္းၿငိမ္း သေဘာေပါက္မွာပါေနာ္။ ၀တၳဳတုိလုိ ခံစားေရးရင္ ၀တၳဳတုိပဲရမယ္။ အဲဒီ၀တၳဳကုိ ၀တၳဳ႐ွည္ျဖစ္ေအာင္ ျဖည့္စြက္ခ်ဲ႕ထြင္ ျပဳျပင္ၿပီး ၀တၳဳ႐ွည္ျဖစ္ေအာင္ ေရးလုိ႔မရဘူး ဆုိတာပါ။<br />၀တၳဳတုိ ေရးရတာနဲ႔ ၀တၳဳ႐ွည္ ေရးရတာမွာ သိသိသာသာ ကြာျခားတာကေတာ့ အေသးစိတ္ ဖဲြ႕ႏဲြ႕ ေရးသား တာမွာပါ။ ၀တၳဳတုိမွာက တုိတုိနဲ႔ လုိရင္းေရာက္ေအာင္ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ ေရးရေတာ့ အေသးစိတ္ ဖဲြ႕ႏဲြ႕ ေရးသားတာမ်ိဳး သိပ္မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဖတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ အေသးစိတ္ ဆက္လက္ ခံစားေစဖုိ႔ကုိ ေတာ့ ဖန္ဆင္းေပးႏုိင္တယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္မ ယူဆပါတယ္။ ၀တၳဳ႐ွည္ ေရးရာ မွာေတာ့ အေသးစိတ္ ဖဲြ႕ႏဲြ႕ေရး သားဖုိ႔ အခြင့္သာပါတယ္။ ဒီေတာ့ စာေရးဆရာ အေရးေကာင္းရင္ ေကာင္း သေလာက္ စာဖတ္သူ ရင္ထဲမွာ တုိးေစႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတုိ႔ စာဖတ္ပရိသတ္ ေတြအေနဲ႔ ၀တၳဳတုိထက္ ၀တၳဳ႐ွည္ကုိ ပုိၿပီး စဲြစဲြလမ္း လမ္း ဖတ္႐ႈေလ့႐ွိၾကတယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္"<br /><br />" ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ က ၀တၳဳတုိ ေရးရတာ ၀တၳဳ႐ွည္ ေရးရတာထက္ ခက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဆရာမ လက္ခံပါသလား။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ"<br />" ကုိ၀င္းၿငိမ္း ကေတာ့ ကၽြန္မကုိ တရားခံ႐ွာၿပီထင္ပါရဲ႕။ ၀တၳဳတုိေရးရတာ ၀တၳဳ႐ွည္ေရးရတာထက္ ခက္တယ္ လုိ႔ ကၽြန္မ မေျပာရဲပါဘူး။ ဘယ္ဟာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာဆုိတဲ့ စကားေလးလည္း ႐ွိသား ပဲေနာ္"<br />" ၀တၳဳတုိမွာ က တစ္ကြက္၊ ႏွစ္ကြက္ေလာက္နဲ႔ ဖမ္းရတာဆုိေတာ့ ၀တၳဳတုိတစ္ပုဒ္ရႏုိင္ဖုိ႔ ဆရာမ ဘယ္လုိ ဖန္တီး ပါသလဲ"<br />" ဟုတ္ပါတယ္။ ၀တၳဳတုိမွာက တစ္ကြက္၊ ႏွစ္ကြက္ေလာက္နဲ႔ အမိဖမ္းရတာပါ။ အဲဒီလုိ ရင္တြင္းကုိ ဖ်တ္ခနဲ ႐ုိက္ခတ္ တဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုကုိ အရအမိ ဖမ္းၿပီး သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ေရးရတာဆုိေတာ့ တစ္ခါ တစ္ခါ အေတာ့္ကုိ ပင္ပန္းပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္မ ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတုိေတြကုိ ကၽြန္မ ဇြတ္ ဖန္တီးယူ ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ ရင္တြင္းခံစားခ်က္ကုိ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ ေရးသား ခဲ့တာ ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္"<br /><br />" ဒါဆုိ ေပဖူးလႊာမွာ ပါခဲ့တဲ့ "အညွာ" ကေကာ ဆရာမ "<br />" အညွာ က အိမ္ေထာင္႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ကူးစက္ခံစားၿပီး ေရးလုိက္တာပါ။ ကၽြန္မတုိ႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး အိမ္ေထာင္႐ွင္ေတြဟာ အိမ္ေထာင္မႈအလုပ္ေတြ၊ သားသမီးနဲ႔ လင္ေယာက္်ား ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေလ့႐ွိတာ တစ္ရာမွာ ကုိးဆယ့္ငါးေယာက္ မဟုတ္လား။ ဒီအလုပ္ေတြနဲ႔ ကုိယ့္ က်န္းမာေရးလည္း ကုိယ္ ဂ႐ုစုိက္ရမွန္းမသိ၊ အိမ္ေထာင္မႈထဲပဲ နစ္မြန္းေနၾကတာ မဟုတ္လား။ နဂုိကမွ လင္နဲ႔မယား သက္တူ႐ြယ္တူ ဆုိရင္ မယားက အ႐ြယ္က် ႐ုပ္အုိသြားတတ္ၾကတယ္ေလ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ လင္ေတာ္ေမာင္ေတြက သဘာ၀ရဲ႕ ျဖစ္ၿမဲထံုးစံအတုိင္းေပါ့။ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ေပမယ့္ သန္တုန္း၊ ျမန္တုန္း၊ ဖ်တ္လတ္တုန္း။ ဒီေတာ့ "အညွာ" ထဲမွာ ေရးထားသလုိေပါ့ေလ။ အိမ္က မိန္းမကုိ မခ်စ္ေတာ့ တာလည္း မဟုတ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ လွလွပပ သြက္သြက္ လက္လက္ ေကာင္မေလး ေကခုိင္လုိ ဟုိလုိလုိ သည္လုိလုိ ျဖစ္လာတယ္ေလ။ ကုိ၀င္းၿငိမ္း ကုိေတာ့ အားနာပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေယာက္်ားေတြရဲ႕သဘာ၀ကုိ တစ္စြန္းတစ္စ ေဖာ္ထုတ္ျပလုိက္တာပါပဲ။ ဒီ၀တၳဳရဲ႕ "အညွာ"က ဒါပါပဲ"<br />"မူးယစ္၊ အသူရာမဂၢဇင္းေတြထဲမွာ မူးယစ္ေဆး၀ါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ၀တၳဳတုိကေလးေတြ ဆရာမ ေရးတာ ဖတ္လုိက္ ရပါတယ္။ မူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးစဲြမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မိခင္ သားသမီး၊ ပတ္၀န္းက်င္ သံုးဦးအနက္ ဘယ္သူ႔မွာ တာ၀န္႐ွိတယ္လုိ႔ ဆရာမ ယူဆသလဲ "<br /><br />" ပကတိ ျဖဴစင္ၿပီး ၾကင္နာစရာေကာင္းတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ကုိ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြကုိ အညြန္႔တံုးေစ႐ံုသာမက လူျဖစ္ပါ႐ံု အသက္ဆံုးေစတဲ့အထိ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး အႏၱရာယ္ ကာကြယ္တုိက္ဖ်က္ေရးမွာ ကၽြန္မ တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္က တာ၀န္ယူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ၀တၳဳေလးေတြ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br />မူးယစ္ေဆး၀ါး သံုးစဲြမႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တာ၀န္႐ွိတာကေတာ့ မိဘေရာ၊ သားသမီးေရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ေရာ သံုးခုစလံုးပါပဲ။ အဲဒီအထဲမွာ အဓိကအက်ဆံုးကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ယူဆပါတယ္"<br /><br />" မူးယစ္ေဆး၀ါး စဲြတဲ့ လူငယ္ေတြကုိ ႏုိင္ငံေတာ္က ကုန္က်စရိတ္ က်ခံၿပီး ေဆးျဖတ္ေပးတဲ့ စခန္းေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ဘ၀သစ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ႏုိင္တဲ့အထိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဒီစခန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆး၀ါးသံုးစဲြသူေတြဘက္က ဘယ္လုိ ပူးေပါင္းပါ၀င္သင့္တယ္လုိ႔ ဆရာမ ျမင္ပါသလဲ"<br />" ေဆးစဲြသူ ကုိယ္တုိင္က မွန္ကန္တဲ့ အသိတရားနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပဳျပင္ဖုိ႔ ကုိယ္တုိင္ လာေရာက္ ေဆးကုသ ခံရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ နစ္ေနတဲ့ ႐ႊံ႕ညြန္ပုပ္ႀကီးထဲက ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ကုိယ္ပုိင္အားမ႐ွိရင္ ေဘးက "အား" အကူအညီကုိ ယူရပါလိမ့္မယ္။ ေဆးစဲြသူေတြ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕စြာ ေနထုိင္ တတ္ေအာင္ ေဆးျဖတ္ေစ႐ံုသာမက ဘ၀သစ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေပးတဲ့ စခန္းေတြဟာ အားကုိး ရာပဲေပါ့ ကုိ၀င္းၿငိမ္း "<br /><br />" ဆရာမ ၀တၳဳ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ထည့္ေရးသြားတာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဥပမာ - "မူးျမစ္ကမ္းသာမွာ"၊ "တကဏန္းက မ႐ွမ္း"၊ "သရက္ၿခံက မခင္လွ" စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။ ဒီ၀တၳဳေတြက ဆရာမ သြားရင္းလာရင္း ေတြ႕ႀကံဳရတာေလးေတြေပၚမွာ ဖန္တီးသြားတာလား"<br />" ဟုတ္ပါတယ္။ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတနဲ႔ ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ေလးေတြ ကၽြန္မ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ေရးတဲ့ေနရာမွာ သြားရင္း လာရင္း ခရီးႀကံဳႀကိဳက္လုိ႔ အခ်က္အလက္ေတြကုိ မွတ္စုစာအုပ္ထဲ ေရးမွတ္ၿပီး ေရးခဲ့တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ တတ္ႏုိင္သေ႐ြ႕ ကၽြန္မ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြထဲမွာ ကၽြန္မပါ စိမ့္၀င္ခံစားၿပီး ေရးခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ ဆုိလုိတာက သူတုိ႔ ဘ၀ေလးေတြကုိ အေပၚယံ႐ွပ္ျမင္တဲ့ အျမင္ကုိ မေရးဘဲ အတြင္း က်က် ျမင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ ေရးခဲ့ပါတယ္။<br /><br />" တကဏန္း က မ႐ွမ္း" ဆုိပါေတာ့။ အေပၚယံၾကည့္တဲ့ အျမင္ဆုိရင္ ေကာက္စုိက္သမားေတြ တစ္ဖဲြ႕ႀကီး သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ေကာင္းကင္ႀကီး၊ ေကာင္းကင္ႀကီးကလည္း ျပာလဲ့လုိ႔၊ လယ္ကြင္းႀကီးကလည္း စိမ္းလုိ႔၊ ေကာက္ပင္ေတြကလည္း ယိမ္းလုိ႔ ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ တကယ္ လက္ေတြ႕ သူတုိ႔ဘ၀ထဲ စိမ့္၀င္သြားေတာ့ ေရ႐ွားတဲ့ ေဒသမွာ မူးေတြထဲ (မူးဆုိတာ တူးေျမာင္းကုိ သူတုိ႔ ေခၚတာပါ) ေရခုိးခ်ိဳးၾကတာ၊ အပန္းဆီ တက္ လုိ႔ ပုဆုိးၾကမ္းေတြ (ပုဆုိးၾကမ္းကုိ ထဘီအျဖစ္ သူတုိ႔ ၀တ္ၾက ပါတယ္) နတ္ၿပီကုန္တာ။ အဲဒီလုိ ရသ သေဘာေလးေတြ အလုိလုိ ပါလာေတာ့တယ္။ ဒါက ကၽြန္မ ၀တၳဳတို ေရးတဲ့ ပံုစံေျပာမလား၊ ေရးပံုေရးနည္း ေျပာမလား၊ မေျပာတတ္ဘူး"<br /><br />" ဆရာမ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္အတြက္ ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ဆု ရတာ "စံပယ္တစ္ကံုး၊ ဂမုန္းတစ္ပြင့္"နဲ႔ေနာ္"<br />" ဟုတ္ပါတယ္ "<br />" အဲဒီ၀တၳဳတုိေလးေတြထဲက အခ်ိဳ႕ကုိ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္ "<br />" ေဆါးေႏြးပါ ကုိ၀င္းၿငိမ္း၊ ဒီစာအုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕က တက္ထြန္းစာေပ အဖဲြ႕သားမ်ားကဆုိ ေဆြးေႏြး ေမးျမန္းခ်က္ေတြကုိ စာေရးၿပီးေတာင္ ပုိ႔ ပါတယ္။ အင္မတန္ အဖတ္နည္းတဲ့၊ လူႀကိဳက္နည္းတဲ့ ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္လုိ စာအုပ္မ်ိဳးကုိ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ၾက၊ ေဆြးေႏြးၾကဆုိေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္၀မ္းသာရပါတယ္ "<br />" တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ တစ္ေယာက္လုိ႔ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ ၀တၳဳကေလးမွာ အိမ္မွာ ေမြးစားထားတဲ့ သိန္းသိန္း ဆုိတဲ့ အပ်ိဳေပါက္ကေလး တစ္ေယာက္ ေရစည္လွည္း တုိက္ရတဲ့ ေရသည္ေကာင္ေလးနဲ႔ ႀကိဳက္ၾကတာ ကုိ ေမြးစားတဲ့ အပ်ိဳႀကီးက သိသြားေတာ့ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဆံုးမတယ္။ ေကာင္ေလးမွာ ၀င္ေငြ နည္းပံု၊ မိသားစုတာ၀န္ႀကီးပံု စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ သိန္းသိန္းက ျခင္ေထာင္ေလး တစ္လံုးတည္း ယူၿပီး ေကာင္ေလးေနာက္ လုိက္ေျပးသြားတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ဆံုးမတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ႏွစ္မ်ိဳး ေရးသြားတာ ေတြ႕ရတယ္။ အပ်ိဳႀကီးရဲ႕ ညီမ အိမ္ေထာင္သည္က သိန္းသိန္းကုိ တစ္နည္းနဲ႔ ဆံုးမၿပီး အပ်ိဳႀကီးက တစ္နည္း ဆံုးမတယ္။ လူငယ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ကလည္း အခက္သားပဲ။ တစ္ခါတေလ ကုိယ္က ဆံုးမတာေပမယ့္ ဆံုးမတဲ့ စကားကုိက လမ္းဖြင့္ ေပးလုိက္သလုိ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ဒီ၀တၳဳမွာ သိန္းသိန္းကုိ ကုိင္တြယ္နည္း မွားသြားလုိ႔ အျမန္ဆံုး လုိက္ျဖစ္သြားတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေတာ့ ဆရာမအေနနဲ႔ ရည္းစားထားတဲ့ အပ်ိဳေပါက္၊ လူပ်ိဳေပါက္ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြကုိေပါ့ ေလ၊ ဆံုးမတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လုိ ကုိင္တြယ္သင့္တယ္လုိ႔ ယူဆပါသလဲ"<br />" တစ္ကမၻာလံုး နဲ႔ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆုိလုိခ်က္ကုိ ကုိ၀င္းၿငိမ္း နားလည္လုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာ နည္းနည္း လဲြ သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာ ေကာင္မေလး သိန္းသိန္းရဲ႕ ေမတၱာစစ္ကုိ ေဖာ္ ခ်င္တာပါ။<br /><br />သိန္းသိန္း ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးက သိပ္ဆင္းရဲတယ္။ ေရစည္တုိက္ၿပီး သူညီ သူ႔ညီမေလးေတြကုိ ေကၽြး ေမြးရတယ္။ ဒီေတာ့ သိန္းသိန္းကုိ ေမြးစားထားတဲ့ အိမ္က ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ သေဘာမတူဘူး။ သူတုိ႔ ကလည္း သိန္းသိန္းကုိ တူမေလးလုိ၊ ညီမေလးလုိ ေ႐ႊနဲ႔ ေငြနဲ႔ တန္းတူရည္တူ ထားတာကုိး။ ေကာင္ေလးနဲ႔ ယူရင္ ဆင္းရဲမွာ စုိးလုိ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး တားၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္ေလးကုိ ျပန္ခ်စ္ေနမိတဲ့ သိန္းသိန္းက ျခင္ ေထာင္ တစ္ခုေတာင္ မ႐ွိဘဲ သူ႔ညီေလးနဲ႔အတူ ျခင္ကုိက္ခံၿပီး အိပ္ရ႐ွာတဲ့ ေကာင္ေလးအတြက္ ျခင္ေထာင္ ေလး တစ္ခုတည္းကုိပဲ ယူၿပီး ခုိးရာလုိက္သြားတယ္။ က်န္တဲ့ ေ႐ႊ ေငြ ေတြထားခဲ့တယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ဒီ၀တၳဳ မွာ ကၽြန္မ သ႐ုပ္ေဖာ္ခ်င္တာက ေမတၱာေရးပါ။ ၾကင္နာခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တဲ့ သိန္းသိန္းရဲ႕ အေျဖပါ။ ခုေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ အလြန္ပြင့္လင္းရဲတင္းတဲ့ ရည္းစားထားတမ္း ကစားတတ္ၾကတဲ့ ျပႆနာ ကုိလည္း ကၽြန္မ ဘယ္လုိ ကုိင္တြယ္ရမယ္ မေျပာတတ္ေသးပါဘူး "<br /><br />" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ။ "အေရာင္မဲ့ အရိပ္"ကုိ ဆက္လုိက္ၾကရေအာင္။ ဒီ၀တၳဳမွာ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ အရိပ္ ကုိ ခုိေနခဲ့တဲ့ အရာ႐ွိကေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ခင္ပြန္းသည္ ပင္စင္ယူလုိက္ခ်ိန္မွာ မေနတတ္ မထုိင္ တတ္ ျဖစ္ရပံုနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့မွ ကုိယ္တုိင္ အလုပ္လုပ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖုိး ကုိ နားလည္လာရေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားတယ္။<br />ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုဟာ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ အရိပ္ကုိ မွီခုိေနတတ္ၾကပါတယ္။ လင္သား ျပဳစုျခင္း သည္သာ သူတုိ႔တာ၀န္လုိ႔ ယူဆၾကပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆရာမအေနနဲ႔ ဒီအယူအဆ အေပၚ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ "<br /><br />" အေရာင္မဲ့ အရိပ္ ၀တၳဳကုိ ေရးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေစတနာက အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ သူတုိ႔ ခင္ပြန္းသည္ ေတြရဲ႕ အရိပ္သာ ျဖစ္မေနသင့္ဘူး။ သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ကလည္း အလင္းေရာင္ ျဖန္႔ေ၀ႏိုင္တဲ့သူ ေတြသာ ျဖစ္သင့္တယ္ ဆုိတဲ့ ေစတနာပါပဲ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။<br /><br />ကၽြန္မတုိ႔ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုဟာ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ အရိပ္ကုိ မွီခုိၿပီး အိမ္တြင္းမႈလုပ္၊ သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ ကိစၥေတြနဲ႔သာ နစ္ျမွုပ္ေနၾကတာ အမွန္ပဲ။ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီဆုိရင္ လင္သား ျပဳစုျခင္းကုိ အဓိကထားၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးကမၻာ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာပဲ ၀ဲလည္ ေနၾကေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ သူတုိ႔မွာ ႐ွိတဲ့ စြမ္းအားေတြဟာ ေမွးမွိန္ကုန္ၾကရတာ မ်ားပါတယ္။<br />အမွန္ မွာ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ ဆုိတာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ တစ္ေယာက္စီအတြက္ တစ္သက္တာ လက္တဲြရမယ့္ အေဖာ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ " အေဖာ္ " ဆုိတာနဲ႔ "အလုပ္အေကၽြး" ဆုိတာ အမ်ားႀကီး ျခားနားတယ္ဆုိတာ ကုိ၀င္းၿငိမ္းလည္း သိၿပီးသားပါေနာ္။ ခံစားစရာ႐ွိလည္း အတူတူ၊ စံစားစရာ႐ွိလည္း အတူတူ၊ ဘယ္သူမွ သခင္မဟုတ္သလုိ ဘယ္သူမွလဲ အခုိင္းအေစ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက အဲဒါပါ"<br /><br />" ဒီေန႔ မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါ၀င္ေနၾကတဲ့ ၀တၳဳတုိေတြနဲ႔ ဆရာမတုိ႔ စာေရးစခ်ိန္က ၀တၳဳတုိေတြရဲ႕ ျခားနားခ်က္ ကုိ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ "<br />" ဟုတ္တယ္၊ ႏွစ္ေပါင္း အစိတ္ သံုးဆယ္ေလာက္အတြင္းမွာ အေတာ္ႀကီးကုိ ျခားနားခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္မတုိ႔ စာေရးစ အခ်ိန္တုန္းက ၀တၳဳတုိေလးေတြဟာ ျပည္သူကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ အလြန္ နည္း ပါးပါတယ္။ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္ အခ်စ္၀တၳဳေတြမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေရးအဖဲြ႕ ေစ့စပ္ သိပ္သည္းၿပီး စဲြၿငိ ေစပါတယ္။<br />အဲဒီ အခ်စ္၀တၳဳေတြထဲကေန ထူးထူးျခားျခား ထြန္းေပါက္လာတဲ့ ဆရာၾကယ္နီတုိ႔၊ ဆရာမင္း႐ွင္တုိ႔၊ ဆရာ သာဓု တုိ႔၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ ၀တၳဳတုိမ်ိဳးေလးေတြကေတာ့ "႐ွိေတာ့ ႐ွိတယ္၊ ႐ွား တယ္" ဆုိတာမ်ိဳးလုိေပါ့ေလ။<br /><br />အခု ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ျပည္သူ႔ကုိယ္စားျပဳ ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ ၀တၳဳတုိေလးေတြ၊ အေတြးအေခၚ ရင့္သန္ ေစတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးေတြ၊ အသိတရား ပြားေစတဲ့ အက်ိဳးျပဳ ၀တၳဳတုိေလးေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕လာရလုိ႔ ေက်နပ္ ရပါတယ္။ အေရးအသားဟန္ကလည္း စကားလံုး ႏုႏုလွလွနဲ႔ ဖဲြ႕ဖဲြ႕ႏဲြ႕ႏဲြ႕ ေရးၾကရာကေန ႐ွင္း႐ွင္း လင္းလင္း သြက္သြက္လက္လက္ ျမဴးလာၾကတယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ျမင္ပါတယ္"<br />" အမ်ိဳးသားစာေပဆု ရၿပီးတဲ့ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီေန႔ ျမန္မာစာေပေလာကကုိ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲလုိ႔ "<br /><br />" ဒီေမးခြန္းကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အေတာ့္ကုိ အေျဖရခက္ေစတဲ့ ေမးခြန္းပါပဲ ကုိ၀င္းၿငိမ္းေရ၊ ဒီေန႔ ျမန္မာ စာေပေလာကအေပၚ ကၽြန္မ အျမင္ဆုိေတာ့ ပထမတန္း တက္ခါစကေလးကုိ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြ ေျဖခုိင္း သလုိ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေမးခြန္းက အဆင့္ျမင့္လြန္းပါတယ္။ ဒီေမးခြန္းကုိ ကၽြန္မထက္ ပုိ၀ါရင့္ၿပီး ျမန္မာစာ ေပေလာကကုိ ပုိကၽြမ္းက်င္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြ ေျဖဖုိ႔ ခ်န္ခဲ့ပါရေစ"<br />" ဒါဆုိ ဒီေန႔ စာေပေလာကထဲ ၀င္ေရာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတဲ့ စာေရးခ်င္သူေတြအတြက္ ဘယ္လုိမ်ား အဘကံေပးခ်င္ပါသလဲ "<br /><br />" စာေရးခ်င္သူေတြဟာ စာကုိ မ်ားမ်ား ဖတ္ရပါမယ္။ မ်ားမ်ား ေလ့လာရပါမယ္။ က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ ဘ၀အေထြေထြကုိ ႏိႈက္ႏိႈက္နဲနဲ ၾကည့္ခံစား၊ ၿပီးေတာ့ ေစတနာမွန္မွန္နဲ႔ ေရးတတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇဲြ၊ စာေရးခ်င္သူ တစ္ေယာက္ဟာ ဇဲြလည္း ႐ွိရပါမယ္။ အမွန္မွာေတာ့ တကယ္ စာေရးခ်င္သူေတြ ဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ အပယ္ခံရပါေစ ေရးေနမွာပါပဲ။<br />စာေရးခ်င္စိတ္ဟာ အသည္းႏွလံုးေပၚမွာ ေပါက္လာတဲ့ ယားနာတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ေရးကုိ ေရးရမွ၊ ေရးေနရမွ ယားနာ သက္သာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက စာေရးတဲ့ အတတ္ပညာမွာ "ပံုေသနည္း" မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စည္းကမ္းသိကၠခာေတာ့ ႐ွိရပါမယ္။ စည္းကမ္းဆုိတာက ျမန္မာစာ ေရးထံုး စည္းစနစ္ မွန္ကန္ဖုိ႔ပါပဲ။ အဲဒီ အထဲမွာ ၀ါက် မွန္ကန္စြာ တည္ေဆာက္တတ္ဖုိ႔နဲ႔ ေ၀ါဟာရ အသံုးအႏႈန္းေတြ မလဲြမွားေစဖုိ႔ ဆုိတာ ေတြလည္း အက်ံဳး၀င္ပါတယ္။<br /><br />သိကခာဆုိတာကေတာ့ စာေပသိကၡာပါ။ စာေရးခ်င္သူဘက္က ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ အက်င့္တရားပါ။ ဘာ ေတြ ေစာင့္ထိန္းရမယ္၊ ဘယ္လုိ ဆုိတာေတြကေတာ့ အမ်ားသေဘာေပါက္နားလည္ၿပီးသားလုိ႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။<br /><br />၀တၳဳတစ္ပုဒ္ဟာ ျမန္မာစာ အေရးအသားလည္း မွန္ကန္မယ္၊ အေၾကာင္းအရာအခ်က္အလက္လည္း မလဲြဘူး၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ အခ်ိတ္အဆက္ မိေအာင္လည္း ေရးသားႏုိင္တယ္ဆုိရင္ ဒီ၀တၳဳဟာ ေအာင္ျမင္တာပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ေအာင္ျမင္တယ္၊ မေအာင္ျမင္ဘူး ဆုိတာကုိ အဲဒီ ေထာင့္သံုးေထာင့္က ၾကည့္ၿပီး ျမင္တဲ့အျမင္နဲ႔ အကဲျဖတ္ေလ့႐ွိပါတယ္။ သံုးဖက္ျမင္ ဆုိပါေတာ့ ကုိ၀င္းၿငိမ္း။ ဒါေပမဲ့ ၾကာ႐ွည္ခုိင္ခံ့က်န္ရစ္တဲ့စာမ်ိဳး ျဖစ္ဖုိ႔ကေတာ့ သံုးဖက္က ၾကည့္လုိ႔ ျမင္ရတဲ့ အလွ သာမက မျမင္ရတဲ့ အလွတစ္မ်ိဳးပါ ႐ွိဖုိ႔ လုိအပ္ပါဦးမယ္။<br /><br />အဲဒီ မျမင္ရတဲ့ ခံစား႐ံုသာ ခံစားႏိုင္တဲ့ အလွကေတာ့ စာေရးသူရဲ႕ ေစတနာအလွပါပဲ။ တစ္နည္း ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေကာင္းေပါ့ေလ။ ေစတနာအလွကုိပါ ထည့္သြင္းေရးသားႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕ စာေပမ်ိဳးဟာ ထာ၀ရ တင္က်န္ရစ္မွာပါ။ "သံုးဖက္ျမင္၊ ေလးဖက္လွ" စာမ်ိဳး ေရးသားႏိုင္ ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါလုိ႔ အႀကံေပးခ်င္ပါတယ္ "<br />" ေက်းဇူးပါပဲ ဆရာမ၊ ေတြ႕ဆံုေပးျခင္း က႑အတြက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေပဖူးလႊာ စာခ်စ္သူမ်ားနဲ႔ အတူ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ "<br /><br /><b>ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္-၃၀၊ ႏုိ၀င္ဘာလ၊ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္။<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-155323841625634194?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-40857053347146056842012-01-27T06:48:00.000-06:002012-01-27T06:48:50.082-06:00ေရႊစင္ဦး နဲ႕ အသစ္စက္စက္ ကိုမွ ခ်စ္လွ်က္ ေနခ်င္တဲ႕ ....<div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uYzQkmtLj5Y/TyJvyQ7WAmI/AAAAAAAAAsg/T58f1Kx8VJs/s1600/5000+k.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-uYzQkmtLj5Y/TyJvyQ7WAmI/AAAAAAAAAsg/T58f1Kx8VJs/s320/5000+k.jpg" width="320" /></a> </div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္႔ အဖြား မၾကာခဏ ေျပာတဲ႕ ဂ်ပန္ ပိုက္ဆံ အေၾကာင္း... ပစၥည္း ေတြ ေစ်းႀကီး လို႕ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ား ေပး ရရင္.. ပိုက္ဆံ ေတြ က ဂ်ပန္ ပိုက္ဆံ ျဖစ္ေနၿပီ .... လို႕ သူ႕ဟာသူ ညည္းညဴ ရုံ အားမရလို႕.. ... ဂ်ပန္ ေခတ္ ေစ်းသည္ ေတြ စီ ေစ်းဝယ္ရင္ ပိုက္ဆံ အသစ္ခ်ပ္ခၽြတ္ မွ ယူတာတို႕ ... အခု ငါ႔ေျမး တို႕ သံုးေနတဲ႕ ပိုက္ဆံ မ်ဳိး ဆို ဘယ္ေစ်းသည္ မွ မယူဘူး တို႕ ေထာင္မလဲ သဲေကာ္ မွ လက္ခံတာေလ လို႕ ေျပာေလ႕ ရွိတယ္... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ငယ္တုန္းက ေတာ႕.... ေထာင္မလဲ သဲေကာ္ ေတြ ဘာေတြ ေျပာရင္ မရွင္းလို႕ ျပန္ေမးမိတယ္... ပိုက္ဆံ ႏြမ္း ေနရင္ ေထာင္မရဘူး ... သဲ လဲ ေကာ္လို႕ မရဘူး... ဒါေၾကာင္႔ ေထာင္မလဲ တဲ႕ သဲေကာ္ လို႕ ရတဲ႕ အသစ္ ခ်ပ္ခၽြတ္ ပိုက္ဆံ မွ သံုးလို႕ ရတာေလ လို႕ ေျပာလို႕ အံၾသမိရတယ္... ေရႊစင္ဦး တို႕ သံုးေနတဲ႕ ပိုက္ဆံ ေတြ က ေဟာင္းႏြမ္းစုတ္ဖတ္ ေနတဲ႕ ပိုက္ဆံေလးေတြ ေလ.....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခုလည္း တခါ အံၾသမိျပန္ၿပီ.... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေရႊစင္ဦး လြန္ခဲ႕ တဲ႕ တပတ္က ကိစၥတခု ရွိလို႕ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ ႀကီးကိုေရာက္ခဲ႔ရျပန္တယ္.. ၾသ စာဖတ္သူ မ်ား ကို တခုေျပာခ်င္ေသးတယ္... ေရႊစင္ဦး ဟာ ရန္ကုန္ မလို႕ မႏၱေလး မလို႕ ဆိုတဲ႕ ေဒသ အစြဲ မရွိ ပါဘူး... ကိုယ္ေရာက္တဲ႕ ေနရာမွာ ျဖစ္တဲ႕ ျပႆနာေလး ေတြ ကို ရုိးရိုးသားသား တင္ျပျခင္း သာျဖစ္ပါတယ္... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မႏၱေလး မွာ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႕ ျပႆနာေလး ေတြ ကိုလည္း က်ေနာ္ ေရးဖူးပါတယ္... ဖတ္ခ်င္သူမ်ား <a href="http://www.shwezinu.com/2009/10/blog-post_24.html">ဒီေနရာ</a> မွာ ဖတ္လို႕ ရပါတယ္... ဒီစကားေလး က်ေနာ္ ထဲ႔ ေျပာျခင္းဟာ က်ေနာ္ ဟာ ဇာတိစြဲ လူမ်ဳိးစြဲ ရွိသူ တေယာက္လို႕ ထင္မွာစိုးလို႕ပါ... ဘယ္ေနရာမွာ ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လိုလူမ်ဳိးကဘဲ လုပ္လုပ္ မွန္ကန္ တယ္ လို႕ ကိုယ္ထင္တဲ႕ ဘက္က ရပ္တည္ မွာ သာ ျဖစ္ပါတယ္...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အင္း ေရႊစင္ဦး ဟာ ေရာက္တဲ႕ ေနရာ ေသာက္ရုံ ေပါက္ရုံ မကဘူး.. ျပႆနာ လည္း ရွာတတ္သူ ျဖစ္ေန ပါၿပီ... ရန္ကုန္ မွာ တညအိပ္ ေရာက္ပါတယ္... အမတင္႔ အိမ္က မံုဟင္းခါး ကို စားျဖစ္ေအာင္ သြားစားတယ္ (မုန္႕ဟင္းခါး ကလည္း စားေကာင္းလြန္းလို႕ .... လာျဖစ္လို႕ ေတာ္ေသးရဲ႕ ... ႏို႕ မို႕ဆို ဒီေလာက္ေကာင္း တဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါး နဲ႕ လြဲ ရမွာလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိပါတယ္) ... ေနာက္ထပ္... ျပႆနာ တခုရွာလာ ပါတယ္..</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မုန္႕ဟင္းခါး စားၿပီး ေတာ႔ ျပန္မဲ႕ ေနရာကို အမတင္႔ က လိုက္ပို႕တယ္.. သိပ္ေဝးလြန္းတယ္ ... တက္စီ ငွားလို႕ ရတဲ႕ ေနရာမွာ ခ်ေပးခဲ႔ပါလုိ႕ ေျပာမိတယ္... အတူ ပါလာတဲ႕ ညီမငယ္ အေနာ္ က စိန္ေဂဟာ မွာဘဲ ခ်ေပးလိုက္ပါ.. သူ ထီးဝယ္စရာရွိတယ္ ေျပာတာနဲ႕ .. စိန္ေဂဟာ (ပါရမီ) မွာဆင္းၿပီး ဟိုေငးဒီေငး ဝင္ေငး ၾကတယ္... အေနာ္ တေယာက္ ကေတာ႔ သူႀကိဳက္တဲ႕ ထီး ကို သဲႀကီး မဲႀကီး ရွာေဖြေနတယ္... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္လည္း ေငးခ်င္ရာ ေငးၿပီး ျပန္လွည္႕ လာေတာ႔ အေနာ္တေယာက္ ငါးေထာင္တန္ ေလး ဟိုေထာင္ႀကည္႕ ဒီလွဲ႕ ၾကည္႕ လုပ္ေနတယ္... ဘာျဖစ္လို႕ လည္း ညီမ လို႕ ေမးေတာ႔ .. ဒီပိုက္ဆံ မွာ အစြန္းေလး နဲနဲ ပါလို႕ ျပန္လဲခိုင္းေနလို႕ တဲ႕... ဒါနဲ႕ ညီမ ျပန္လဲေပးေနတာ လို႕ ေျပာတယ္... သူ႕ ပိုက္ဆံ ကို က်ေနာ္ ယူၾကည္႕မိတယ္.. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မေျပာပ ေလာက္ပါဘူး... ဒီေလာက္ကေတာ႔ ညီမေလး ရယ္ လူေတြ သံုး ေနတာဘဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး လက္ခံသင္႔ ပါတယ္လို႕ ေျပာေတာ႔ ေကာင္တာ က ကေလး မေလးက ... ညီမ တို႕ နံမည္ နဲ႕ ပိုက္ဆံ အပ္ရတာ... အဲလိုမ်ဳိး လက္ခံမိရင္ ညီမ တို႕ စိုက္ၿပီး ျပန္လဲ ေပးရတယ္ တဲ႕... အင္း ဒီကေလး မွာ အျပစ္မရွိ ပါဘူးေလ လို႕ ေျပာရင္း သည္းခံ ခြင္႔လႊတ္ၿပီး ဆက္ၾကည္႕ေနတယ္...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခဏေနေတာ႔ အေနာ္ က ႏႈတ္ခမ္းနီ အဆီ တဲ႕ ေနာက္ဘာလဲ မသိဘူး အလွ ကုန္ေလး ေတြ ဝယ္တယ္... အလွကုန္ ေကာင္တာ မွာ ပိုက္ဆံရွင္းျပန္တယ္... ခုန ငါးေထာင္တန္ ျပန္ထဲ႕ေပးမိျပန္တယ္.... ပိုက္ဆံ ကို ျပန္လဲ ခိုင္းျပန္တယ္... ဒီတခါေတာ႔ က်ေနာ္လည္း နဲနဲ ေျပာမိတယ္... ညီမ ရယ္ ဒါက လူ ေတြ လက္ထဲမွာ သံုးေနၿပီဘဲ ... ဒီေလာက္ေလး စြန္းတာ လက္ခံသင္႔ပါတယ္လို႕ေျပာေတာ႔... ခုန ထီးေကာင္တာ က ကေလးမေလး ေျပာတဲ႕ အတိုင္းျပန္ေျပာျပန္တယ္.. ၾသ သူတို႕ မန္ေနဂ်ာ လား ပိုင္ရွင္ လား ... ဒီေလာက္စည္းကမ္း တင္းၾကပ္ၾကလား... အံၾသမိတယ္... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေစ်းဝယ္သူ မွာ ငါးေထာင္တန္ တရြက္ ဘဲ ပါရင္ ဘယ္လို႕လုပ္မလဲ... ေနာက္ၿပီး အဲလို မလိုအပ္ဘဲ ျပန္လဲ ခိုင္းတဲ႕ အတြက္ ေစ်းဝယ္သူ မွာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရတယ္... ေကာင္တာ က ဝန္ထမ္းကေလး ေတြ လည္း စိတ္ညစ္ရတယ္.... မလိုအပ္တာ ကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ ၿပီး ... ဂ်ပန္ေခတ္ က ေထာင္မလဲ သဲေကာ္ တဲ႕ ဂ်ပန္ပိုက္ဆံ နဲ႕ ငါးေထာင္တန္ ကို အသြင္တူေအာင္ လုပ္ေနတဲ႕ အတြက္ စိတ္ဆိုးတယ္...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ႔ သာမာန္ ေစ်းဝယ္သူေတြ ဟာ ဂ်ပန္ေခတ္က ပိုက္ဆံလို ငါးေထာင္တန္ ကို ဂံုနီအိပ္ နဲ႕ ထဲ႕ မသံုးႏိုင္သလို ... သာမန္ လူတန္းစားေတြ ေစ်းဝယ္သြားရင္ ငါးေထာင္တန္ သိပ္မ်ားမ်ားလည္း ထဲ႕ ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး... ဒီၾကားထဲ က မရွိမဲ႕ရွိမဲ႕ ငါးေထာင္တန္ေလး ျပန္လဲခိုင္းလို႕ အပိုပါမလာတဲ႕ ေစ်းဝယ္သူ ခမ်ာ သူလိုခ်င္တဲ႕ ပစၥည္း မရ ယံုမကဘူး ... ငါးေထာင္တန္ ကို တရြက္အျပင္ ပို မကိုင္ ႏိုင္တဲ႕ အတြက္ လူပံု အလည္ မွာ အရွက္ ရစရာျဖစ္အုန္းမယ္ (ညီမ အေနာ္ မွာ ေတာ႔ ငါးေထာင္တန္ အပို ပါလို႕ ေတာ္ပါေသးတယ္) .... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒီလုိ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ ေတြ ႀကံဳရတဲ႕ အတြက္ စိန္ေဂဟာ က ခ်စ္ညီမ စစ ဝယ္ခ်င္တဲ႕ အိုင္ဖုန္း တို႕ အိုင္ပက္ တို႕ လည္း မဝယ္ျဖစ္ေတာ႔ သလို ... ခ်စ္ခ်စ္ႀကီး မွာလိုက္တဲ႕ ... ကုန္တိုက္ႀကီး တတိုက္လံုး က ပစၥည္း ေတြ လည္း မဝယ္ေတာ႔ဘူး .... စိတ္ ဆိုး တယ္ လို႕ အေနာ္ ကိုေျပာလိုက္ တယ္... ပိုစ္႔ တခုလည္း ေရးမယ္ လို႕ ေျပာေတာ႔ ... အလြန္အလြန္ မွ အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္တတ္ ရွာေသာ သူရဲေကာင္း ညီမ အေနာ္ က အလုပ္ရႈတ္ပါတယ္ မမ ရယ္ ေရးမေနပါေတာ႔ နဲ႕ လို႕ဆိုၿပီး ေရႊစင္ဦး မသိေအာင္ တက္စီ သမား ကို အဲဒီ ပိုက္ဆံ ငါးေထာင္တန္ ေပးလိုက္တယ္.... </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ၾသ ခ်စ္ညီမ အေနာ္ ေရ ကိုယ္႕ အမႀကီး ကိုေလွ်ာ႕တြက္ေလေရာသလား... ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ သံုးမိမွာ စိုးလို႕ ... ဟုိပိုက္ဆံ မမ ကို ေပးထား ပိုစ္႔ တင္ရင္ ဓါတ္ပံု ရုိက္ရအုန္းမယ္လို႕ ေျပာေတာ႔... မရွိ ေတာ႔ဘူး တဲ႕... အခုေလးတင္ ဘာမွ ဝယ္တာ မဟုတ္ဘဲနဲ႕ ဘယ္ေရာက္မွာလဲ ေျပာမွ တက္စီ ဆရာႀကီး ကို ေပးလိုက္ၿပီတဲ႕....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အင္း ဘယ္ရမလဲ ... ေရႊစင္ဦး တဲ႕... တက္စီ ဆရာႀကီး ေရ ေဟာဒီက အသစ္ေလး ယူေနာ္ ခုန ပိုက္ဆံ ေလး ျပန္ေပးပါလို႕.. ေျပာေတာ႔ တက္စီ ဆရာ ခမ်ာလည္း ကားေမာင္းရင္းတန္းလန္း ဟုိရွာ ဒီရွာ နဲ႕ ရေအာင္ရွာ ၿပီး ျပန္ေပးရွာပါတယ္... ကဲ စာဖတ္သူမ်ား ၾကည္႕လိုက္ၾကပါအုန္း.. ဘာေတြ မ်ား ျဖစ္ေန လို႕လည္း...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စိန္ေဂဟာ မွ တာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္ႀကီး မ်ား ခင္ဗ်ား... ဂ်ပန္ ေခတ္က ပိုက္ဆံ လို ငါးေထာင္တန္ အသစ္ စက္စက္ ကို မွ မလုိခ်င္ပါနဲ႕.. ေခတ္သစ္ ကို လူေဟာင္း .. စိတ္ေဟာင္း ... လူေဟာင္း ... စိတ္သစ္ ... ေတြ နဲ႕ သြားေနတဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ေခတ္မွာ ... စိန္ေဂဟာ မွ ဝန္ထမ္းကေလး မ်ား နဲ႕ စိန္ေဂဟာ မွာ အားေပး ေနၾကတဲ႕ ေစ်းဝယ္သူ မ်ား အဆင္ေျပ ေစေရး အတြက္ ... တင္းၾကပ္ တဲ႕ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း ေလး မ်ား ကို နဲနဲ ေလာက္ ေလွ်ာ႔ ပါလို႕ ... ေမတၱာရပ္ခံ ပါတယ္ဗ်ာ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>ေလးစားစြာျဖင္႔</b></div><div style="text-align: justify;"><b>စာေရးသူ - ေရႊစင္ဦး</b></div><div style="text-align: justify;"><b>.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-4085705334714605684?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-45433010857684689922012-01-27T06:37:00.001-06:002012-01-27T06:37:51.330-06:00ေသာ္တာေဆြ ၏ ေငြကိုေလလို သံုးသူ အပိုင္း (၁)<div style="text-align: center;"><b>ေငြကိုေလလိုသံုးသူ</b></div><div style="text-align: justify;"><br />ကိုယ္ လဲ သူမပိုင္</div><div style="text-align: justify;">သူ႕ကို လဲ ကိုယ္မပိုင္</div><div style="text-align: justify;">ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဘယ္သူ မပိုင္</div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ ကိုယ္ ကိုယ္မွ ကိုယ္မပိုင္<br />ျဖစ္ခ်ိန္တန္လွ်င္ ကံအတိုင္းျဖစ္<br />ပစၥည္းကိုလဲ လူကပစ္<br />လူကိုလဲ ပစၥည္းကပစ္<br />မၿမဲတဲ့ အနိစၥအစစ္<br />ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ဒုကၡအစစ္<br />အစိုးမရတဲ့ အနတၱ အစစ္။<br /><br /><b>(မစၨ်ိမ ပဏၰာသ ရဌပါလသုတ္ ျမန္မာျပန္)</b><br />ဤကား အသုဘတြင္ကမ္းေသာ ယပ္ေတာင္ တစ္မ်က္ႏွာမွ ျဖစ္၍ အျခားတစ္မ်က္ႏွာကား<br /><br />ကြယ္လြန္သူ အသက္(၄၁)ႏွစ္ရွိ<br />ဦးျမေမာင္ (မိုးကုတ္ၿမိဳ႕) ေကာင္းမႈ။<br /><br />(၁၉၆၈)ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ(၁၈)ရက္ေန႕တြင္ ကြယ္လြန္၍ (၂၄)ရက္ေန႕တြင္ ႀကံေတာ့သုသာန္၌ သၿဂႋဳဟ္ ဂူသြင္း ထားသည္။<br /> ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္၊ ဆိုးေဖာ္ဆိုးဖက္ျဖစ္သည္။ သူ႕အေၾကာင္းက ေရးခ်င္စရာ ေကာင္းလွသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ။ သို႕ေသာ္ သူက ရွက္တတ္သူျဖစ္သည္။ သူ႕ကို လူ သိမွာ အင္မတန္စိုးသည္။ ေက်ာ္ေစာကိတၱိမ ကို မမက္ေမာသည့္ျပင္ စက္ဆုပ္သူျဖစ္သည္။ <br />သာဓက တစ္္ခုျပပါမည္။<br /><br /> ကၽြန္ေတာ္(၇)မိုင္ရြာတန္းရွည္ ရြာကေလးတြင္ ေနစဥ္ တစ္ေန႕သ၌ၿမိဳ႕ထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕ကားႏွင့္ လိုက္ပို႕ရာ ရြာထိတ္တြင္ အမိုးသာရွိ၍ အကာဗလာနတၳိေနေသာ အေဆာက္အအံု ေလးတစ္ခု ကိုျမင္ေသာ္…..<br /> “ကိုေဆြ ဒါဘာလဲဗ်။ အထဲ ထိုင္ခံုေလးေတြၾကည့္ရေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းထင္တာပဲ"<br /> "မွန္ပါသဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္တို႕ မဟာရြာတန္းရွည္က မဟာမူလတန္းေက်ာင္းအစစ္ပါပဲ"<br /> ကၽြန္ေတာ္ သူႏွင့္ေတြ႕ၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္ထဲမွာ ကမၻာတြင္ အေကာင္းစား ဝီစကီမ်ား ေအာင္းေနၿပီ ျဖစ္၍ အာဝဇၨန္းရႊင္ေနၿပီ။<br /><br /> "ႏို႕.. အကာလဲ မရွိပါလား"<br /> "အကာ မရွိဆို ကမၻာက အသိပါပဲဗ်ာ၊ ေဟာဒီ ရြာတန္းရွည္သားဖြတ္ၾကားေတြ ေငြစုတုန္းပါဗ်"<br /> "ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားအိမ္ ေရာက္တဲ့အခါ မွာ အဲဒီေက်ာင္းကို ကမကထလုပ္ၾကတဲ့ လူႀကီးေတြ ေခၚေပးစမ္း ပါ"<br /> သို႕ျဖင့္ အိမ္ေရာက္ေသာအခါ၌ ကၽြန္ေတာ့္သားမ်ားအား မည္သူမည္ဝါ ေတြ ေခၚေခ်စမ္း ဟု လႊတ္္ လိုက္၏။<br /><br /> မၾကာမီ အရပ္လူႀကီးမ်ားေလွ်ာက္လာၾကသည္။ ျမင္းကြင္းကား လူႀကီးမ်ားအဖို႕ မတင့္ တယ္လွေပ။ ကေမာက္ကမ လည္း ႏိုင္ေပသည္။ တစ္လ အစိတ္ေပးရေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႕ အိမ္ကေလး ေရွ႕တြင္ အိမ္ထက္ရွည္ေသာ ခ်က္ပလက္ ဘဲလ္အဲယားကားႀကီး ရပ္လ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ကိုျမေမာင္ က အလြန္က်ဥ္းေသာ အိမ္ဦးခန္း ေလး မွာ ပုလင္းေထာင္ေနၾကသည္။<br /> ကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏွစ္ေယာက္သည္ ပထမ၌ဟိုတယ္မွာ စားေသာက္ေနၾကရာမွ စိတ္ကူး တစ္မ်ိဳးရကာ ဝီစကီ၊ ဆိုဒါ၊ ေရခဲႏွင့္ စားေသာက္စရာမ်ားကို ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ႏွင့္ တကြ ကားေပၚတင္ေစၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ သို႕လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အျဖစ္က စကားစပ္မိ သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္တြင္ ငါးရွဥ့္ ဟင္းခ်က္သည္ ေျပာ၍ သူ ထိုဟင္းစားခ်င္သည္ဆိုၿပီး မွာၿပီးသား ေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သားေတြ စား ပေစေတာ့ ဟု ယူေဆာင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br /> ဆိုဒါပုလင္းခြံမ်ားႏွင့္ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္တို႕လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ သည္ မရွိ။ ေနာက္မွ သူတို႕ထံုစံအတိုင္း က်သမွ်ရွင္း၏။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးခ်က္ေသာ ငါးရွဥ့္သား ဖားသားတို႕ကို ခံတြင္း ေတြ႕ သူျဖစ္သည္။<br /> ေရာက္လာၾကေသာ အရပ္လူႀကီးသံုးေယာက္သည္ ဟိုတယ္မွ စားေသာက္စရာေတြ ဗရပြႏွင့္ ပုလင္းေထာင္ ေနၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္၍ သူတို႕အား ဘာကိစၥ ေခၚသလဲဟု မစဥ္းစား တတ္ေအာင္ ျဖစ္ေနပံုေပၚေနသည္။ သူ႕တိုအား အတူတကြ စား ေသာက္ရေအာင္ ေခၚရန္ ကလည္း သူတို႕သည္ အရက္ေသာက္တတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က သိၿပီး ျဖစ္ေန ပါသည္။<br /><br /> ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကစ၍<br /> "ခင္ဗ်ား တို႕ကို အရက္ေသာက္ရေအာင္ ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေစာဒီ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ဆြက စံုေထာက္ ဗ်၊ ဒီရြာထိပ္က ခင္ဗ်ားတိုက စာသင္ေက်ာင္းေလးအတြက္ ေမးခ်င္လို႕တဲ့ဗ်"<br /> ထိုအခါ ကိုျမေမာင္ က<br /> "ခင္ဗ်ား တို႕ဒီေက်ာင္းေလးကာဖို႕ အလွဴေငြ ေကာက္ေနတယ္လို႕ ၾကားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ရၿပီလဲ"<br /> တစ္ေယာက္ေသာ လူႀကီး က တံု႕ေႏွးေႏွးျဖင့္..<br /> "ျဖစ္ျဖစ္ ေျမာက္ေျမာက္ မရေသးပါဘူးဗ်ာ၊ တခ်ိဳ႕က ပါးစပ္ထည့္ စာရင္း ပဲ ရွိၾကပါေသးတယ္"<br /><br /> ကိုျမေမာင္က…<br /> "ကဲ.. ဒါျဖင့္ စုစုေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရရင္ ျဖစ္မလဲ"<br /> လူႀကီးမ်ား သည္ ဘာအဓိပၸါယ္လဲဟု နားမလည္ေသးဘဲ တစ္ဦးမ်က္ႏွာ တစ္ဦး ၾကည့္ေနၾကၿပီး<br /> ေနာက္ဆံုး မွ တစ္ေယာက္ က အရဲစြန္ေသာ ပံုသ႑ာန္ျဖင့္..<br /> "ခုနစ္ရာက်ပ္ ဆိုရပါတယ္ဗ်ာ. "<br /> ထိုအခါ ကိုျမေမာင္သည္ သူ႕အိတ္ထဲမွ ေငြစကၠဴအုပ္ကိုထုတ္၍ ရာတန္ခုနစ္ရြက္ ကို ဆတ္ခနဲ ဆြဲထုတ္ ေပးေလ ေတာ့ရာ လူႀကီးမ်ားမွ ရုတ္တရက္ အံ့အားသင့္ေနၾက၍ ကၽြန္ေတာ္ က<br /> "ယူေလဗ်ာ.. ခင္ဗ်ားတို႕ ေငြ(၇၀၀)က်ပ္ လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႕ ေပးတဲ့ဟာပဲ"<br /><br /> သည္ေတာ့ တစ္ေယာက္က လက္ခပ္တုန္တုန္ျဖင့္ ယူၿပီး ႏႈတ္သြက္သူ လူလည္ တစ္ေယာက္က ၿပဴးျပဴး ပ်ာပ်ာျဖင့္<br /> "သူေဌး နာမည္ အမိန္႕ရွိပါခင္ဗ်ာ၊ သူေဌးမင္းေကာင္းမႈ အႏုေမာဒနာေခၚၾကဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသင္း ကေနၿပီး သတင္းစာထဲ ထည့္ေပးပါ့မယ္ ခင္ဗ်ာ"<br /> ယင္း၌ ကိုျမေမာင္က လက္ခါ၍<br /> "ကဲ သြားၾက သြားၾက ခင္ဗ်ားတို႕လုိခ်င္တာ ကၽြန္ေတာ္ ေပးၿပီးၿပီ၊ ဒီကိစၥကုိ သတင္းစာ ထဲ ထည့္စရာ လဲ မလိုဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္လဲ မသိခ်င္ၾကပါနဲ႕ ေသာ္တာေဆြ သူငယ္ခ်င္း အရက္သမား ေတစ္ေယာက္ လို႕ပဲ ယူဆၾကပါ။ ကဲ ၾကြၾကေလဗ်ာ၊ ဒီပြဲမွာက လူႀကီးမင္းတို႕နဲ႕ မေလ်ာ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႕က အရက္ေသာက္ေနၾကတာဗ်"<br /> လူႀကိးသံုးေယာက္ မွာ အံ့ၾသစြာႏွင့္ ျပန္သြားၾကကုန္သည္။<br /><br /> ေနာက္တစ္ေန႕၌ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာ၍ အက်ိဳးအေၾကာင္း ကို ေမးၿပီး ရႊန္းပေသာ မ်က္ႏွာတို႕ျဖင့္…<br /> "ဟာ ဒီလိုဆို ဦးေသာ္တာ က ေစာေစာက ႀကိဳေျပာထားေရာေပါ့ ဗ်ာ"ဟု အားမလိုအားမရ ေျပာ သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လူတို႕၏ သေဘာကို ေတြး၍ အားရပါးရ ရယ္ေမာလိုက္ရပါ၏။<br /> ကၽြန္ေတာ္ က ဤအေၾကာင္း ကိုျမေမာင္အားျပန္ေျပာျပေတာ့ သူ တကယ္ပဲ မႏွစ္သက္ေခ်။ မ်က္ႏွာ ရႈံ႕လ်က္…<br /> "ခင္ဗ်ားႀကီး ေတာ္စမ္းပါဗ်ာ၊ ဒါေလး တစ္ဆိတ္ ကို တအိတ္ႀကီးလုပ္မေနစမ္းပါနဲ႕"ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငါက္ ပါသည္။ သူ႔အေၾကာင္းေရး ဖို႕သြားေျပာၾကည့္ေတာ့ ခါးခါးသိးသီး ျင္းပါသည္။<br /> "ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းေရးမွာပါဗ်"<br /><br /> "အေကာင္းေရးေရး မေကာင္းေရးေရး ေရးရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္ အျပတ္ပဲ"<br /> ဟုတ္တယ္။ သူ တကယ္စိတ္ဆိုးမယ္ ဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ယံုပါသည္။ ေဟာ ယခု ေတာ့ သူ စိတ္မဆိုး ႏိုင္ရွာေတာ့ပါ။<br /> ကၽြန္ေတာ္ ေရးရပါေတာ့မည္။ ေရးေသာ္ သူ႕အတၳဳပၸတၱိကားမဟုတ္ပါေခ်၊ သူအတၳဳပၸတၱိ ေရးႏိုင္ ေလာက္ေအာင္လည္း သူ႕အေၾကာင္း ကၽြန္တာ္ အကုန္ မသိပါေခ်၊ သည္လို အတၳဳပၸတၱိမ်ိဳးလည္း ကၽြန္ေတာ္ မေရးလိုပါ။<br /><br /> သူႏွင့္ေပါင္းသင္းမိ၍ သူ႔အေၾကာင္းကို သိသမွ်ထဲမွ သူလိုေငြကို သံုးျဖဳန္းမကုန္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာသူ တစ္ေယာက္ ၏ ျဖစ္ေထြကို ကၽြန္တာ္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မိသမွ် ေဖာ္ျပမည္ ျဖစ္ပါသည္။<br /> ရန္ကုန္ ျပည္လမ္း၊ မရမ္းကုန္းတရုတ္ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခု၌ ထိုေန႕အဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၏ အလွ်ံပယ္ ညစာ စားပြဲႀကီးကား ၿပီးဆံုးပါၿပီ။ အားလံုးပင္ ေနာက္ထပ္ မစားႏိုင္သည္ မေသာက္ႏိုင္သည္အထိ ေရာက္ၾက ေခ်ၿပီ။ မကုန္ေသးေသာ ဟင္းမ်ိဳးစံုေတြ ရွိေနေသးေသာ္ လည္း လူေတြမွာ မတြယ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ အခ်ိဳ႕ သြားၾကားထိုးၾကၿပီ။ အခ်ိဳ႕ ေခါင္းငိုင္စိုက္က်ေနၿပီ။ အခ်ိဳ႕ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ ေလပန္းေနၾကၿပီ။<br /><br /> ဤကား ကိုျမေမာင္၏ ထမင္းပြဲထံုးစံပင္။<br /> ထိုေန႕က လူရွစ္ေယာက္ ည(၈)နာရီေက်ာ္မတည္းက စတင္စားေသာက္လိုက္ၾက၍ (၁၁)နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္၌ ၿပီးဆံုးသည္ျဖစ္ရာ ဝီစကီဘယ္ႏွစ္လံုး ေဆာ္ဒါဘယ္ႏွပုလင္း၊ ဟင္းဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး၊ အဖိုး ဘယ္ေလာက္ ဆိုသည္ကို ဟိုင္တယ္ တရုတ္မ်ားသာသိၾကေပသည္။ ကိုျမေမာင္သည္ စာရင္းအင္းကို ေသခ်ာစြာ ၾကည့္ေလ႕ မရွိေပ။ လူလည္းမူေနၿပီ။ လက္မွတ္သာ ထိုးပစ္တတ္၏။ သူသည္ စားေသာက္ရန္ အတြက္ ကို ဘယ္ေတာ့မွ အိတ္ထဲေငြေဆာင္ေလ့ မရွိ ေပ။ ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံဳးရွိ သူသြားေနက် ဟိုတယ္ တို႕မွာ လက္မွတ္သာ ထိုးေလ့ရွိသည္။ ေနာက္မွ သူ႕ေငြကို ရွင္း၊ သို႕မဟုတ္ လာေတာင္းလွ်င္ေပး။<br /><br /> ထိုညက တရုတ္က ဘီလ္လာေပး၍ သူ လက္မွတ္ထိုးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္က…<br /> "ကိုျမေမာင္ ခင္ဗ်ား ေငြပါမလာဘူးလားဗ်"<br /> သူသည္ မူးလွ်င္ေျပာတတ္ေသာ ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ အသံမ်ိဳးျဖင့္…<br /> "ေငြ.. ဘာလုပ္ဖို႕လဲဗ်။ ခင္ဗ်ား ခုဝေအာင္ စားေသာက္ၿပီးၿပီပဲ မဟုတ္လား"<br /> "ကၽြန္ေတာ္ အသံုးလိုလို႕ဗ်"<br /> "ညႀကီးမင္းႀကီး ဘာသံုးဖို႕လဲ"<br /> "ခုည သံုးဖို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ နက္ျဖန္မနက္ ကို ကၽြန္ေတာ္ေပါင္းတည္ျပန္မလို႕ဗ်ာ။ အေဖ မမာျပန္ဘူး။ စာ လာတယ္။ အဲဒါ ခု အိမ္မွာလဲ ေငြမရွိဘူး"<br /> "ကၽြန္ေတာ္အိတ္ထဲ ပါမလာဘူး၊ ဟိုတယ္လိုက္ယူေလ"<br /> သူသည္ စထရင္းဟိုတယ္၌ေနသည္။<br /><br /> "ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လို႕တုန္း"<br /> စင္စစ္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕ဆီမွ တစ္ေထာင္ထက္ ေလ်ာမေတာင္းသင့္ေခ်။ ခုေတာ့ ညႀကီး မင္းႀကီး ရုတ္တရက္ႀကီးလည္းျဖစ္ေန၍<br /> "သံုးရာက်ပ္ေလာက္ ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ"<br /> "အယ္.. ဒါျဖင့္ ဟိုတယ္လိုက္မေနနဲ႕ေတာ့၊ ခင္ဗ်ား ျပန္ပို႕ေနရဦးမယ္" ဆိုၿပီး ဆိုင္က တရုတ္အား ေခၚ၍ေငြသံုးရာ က်ပ္ေတာင္းၿပီး အခုနစားေသာက္စာရင္း ဘီလ္ထဲမွ ယူေငြ သံုးရာ က်ပ္ဟု လက္မွတ္ထိုး လိုက္၏။ ထိုမွျပန္လာေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ ျပည္လမ္း၊ ေျခာက္မိုင္တြင္ အတြင္းနည္းနည္းကေလး ဝင္ရသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရာက္ခါနီး၌ ထိုည ကၽြန္ေတာ္သည္ နက္ျဖန္ခရီးသြားစရာရွိသည္မို႕ သ္ိပ္ၿပီး မူးေအာင္ ေသာက္မထားသျဖင့္..<br /> "ကိုျမေမာင္ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ထိေအာင္ လိုက္မပို႕နဲ႕ေတာ့္ အထဲ ခင္းဗ်ားကားႀကီးေကြ႕ရလွည္႕ရ ခက္ သနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းထိပ္ကပဲ ဆင္းသြားမယ္"<br />သူက လက္မခံေခ်၊<br /><br /> "ေအာင္မယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ဗ်ာ၊ အရင္ကလို ခင္းဗ်ားမိန္မ ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာဆိုးထားပါဦး မယ္"<br /> တစ္ႀကိမ္က သူ႕အားကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ေျပာစရာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။<br /> တစ္ည ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုမွ အထြက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာ္ေတာ္မူး ေနၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ကိုျမေမာင္ ပိုမူးေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္အား ကားမေမာင္းရန္ ေျပာၾက သည္။ ဤစကားသည္ ကိုျမေမာင္အဖို႕ မခံႏိုင္ဆံုး ကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္ေခ်သည္။ သူ႕အား မူးေနသည္။ မေမာင္းပါႏွင့္ ဆိုျခင္းသည္ သူ႕ကို ေစာ္ကားတာပဲဟု မူးစိတ္ႏွင့္ ယူဆသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆုိေလ ကဲေလ၊ မန္းေလၿပဲေလျဖစ္ကာ ကားေပၚျမန္ျမန္တက္၍<br /> "မလိုက္ဝံ့တဲ့ လူ ေနၾက၊ လိုက္ဝ့ံတဲ့သူ တက္"<br /> မည္သူမွ် မတက္ၾက။ <br /><br /> ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ သူ႕ေဘးတြင္ ဝင္၍ ယွဥ္ထိုင္လိုက္သည္။<br /> ကၽြန္ေတာ္ လည္း ကားထြက္စတြင္သာ သတိရွိသည္။ ေလေအးႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ ေမ့သြား ေလသည္။ ေနာက္ျပန္သိေသာအခါမွာ ရဲသားႏွင့္ အရပ္သားအခ်ိဳ႕ ကၽြန္တာ္တို႕ကို ဝိုင္းထားၾကသည္။ ကးက ဓာတ္တိုင္ ဦးခိုက္၍ ရက္ေနသည္။ ကိုျမေမာင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္က ကားေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ ေနၾကသည္။<br /><br /> ရဲသားက ကၽြန္တာ္တို႕အားႏႈိး၍ နာမည္မ်ားကို ေမးသည္။ မိုးကုတ္ ျမေမာင္ႏွင့္ စာေရးဆရာ ေသာ္တာေဆြမွန္း သိေသာအခါ စီးေနေသာ ကာႀကီးၾကည့္၍ မည္သို႕ဆက္ဆံရ မည္လဲ သိေပသည္။ အျဖစ္အပ်က္ ေျပာျပသည္မ်ာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လာေသာ ဂ်စ္ကားတစ္စီး ကို ေရွာင္လိုက္ရာ အေရွာင္ လြန္ ၍ ပလက္ေဖာင္းေပၚေရာက္သြားၿပီး ရပ္ထားေသာ ဆိုက္ကားတစ္စီကို တိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဓာတ္တိုင ္ဦးခိုက္ၿပီး ကားစက္ရပ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္၍ အိပ္ေပ်ာ္ ေနၾကသည္။ ဒါကို ဆိုက္ကားပိုင္ရွင္က လာတိုင္၍ သူလိုက္ခဲ့ရသည္။<br /><br /> ထိုအခါ ကိုျမေမာင္က…<br /> "ဆိုက္ကား ပ်က္စီးသြားသလားဗ်"<br /> ဆိုက္ကားဆရာက<br /> "ဟာ ပ်က္စီးၿပီလားဗ်"<br /> "ခင္ဗ်ား ဆိုက္ကား ဘယ္ေလာက္တန္သလဲ"<br /> အနည္းငယ္ စဥ္းစားေနၿပီး "ေျခာက္ရာထက္ မေအာက္ဘူးဗ်"<br /> "ေကာင္းၿပီ မနက္ျဖန္ စထရင္းဟိုတယ္ လာခဲ့ မိုးကုတ္ျမေမာင္လို႕ေမး၊ ခင္ဗ်ား ေငြေျခာက္ရာလာယူ"<br /><br /> သူ႕ဆိုက္ကား ဘယ္လိုလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်က္စီးသြားသလဲကို ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ် မသိေခ်။ ဆိုက္ကားရွင္ ၏ စိတ္ထဲမွာကာ သူလိုသာ တစ္ညတစ္ခါ သည္ကားမ်ိဳး အတိုက္ခံေနရလွ်င္ ဘယ္ ေလာက္ ေကာင္းမည္ လဲ တြက္ဆေပမည္။<br /> ထိုည၌ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ထိုရဲ၏အေစာင့္အေရွာက္ႏွင့္ပင္ ထိုေနရာတြင္ ကားေပၚမွာ ျပန္လည္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကသည္။ နံနက္ မိုးစင္စင္လင္း မွ ကားကို ေမာင္းႏိုင္၍ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ ျပန္ေရာက္ၾကသည္။<br /> ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက ဆူပါေလေတာ့သည္။<br /><br /><b>ဆက္ရန္<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-4543301085768468992?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-11536568796706423782012-01-27T06:12:00.000-06:002012-01-27T06:12:26.601-06:00မင္းလူ ၏ အမ်ားႏွင္႔ မသက္ဆိုင္ေသာသူ, အပိုင္း (၉)<div style="text-align: center;"><b>(၁၄)</b></div><div style="text-align: justify;"><br />အိမ္၀င္းေထာင့္မွာ ခ်စ္ဦးအတြက္ တဲကေလးတစ္လံုးေဆာက္ဖို႔ ကိစၥကို ေဒၚေငြဇံ က အလ်င္အျမန္ စီစဥ္ သည္။ တဲတစ္လံုး ဆုိေပမယ့္ ကုန္က်စရိတ္က သိပ္မနည္းလွ။ ခုခ်ိန္မွာ သစ္ေစ်း၊ ၀ါးေစ်းေတြ မေသး။ မဒမတိုင္ ထူၿပီး ၀ါးထရံကာ ဓနိမုိးမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔အတုိင္းအတာနဲ႔သူ အေတာ္ထိသည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေဒၚေငြဇံသည္ ခ်စ္ဦးအတြက္ဆုိရင္ နည္းနည္း သဒၶါသူ မဟုတ္။ ခ်စ္ဦး ၿခံဳတဲ့ေစာင္ကေလး အစုတ္စုတ္ အဖာဖာ ျဖစ္ေနလုိ႔ တစ္ထည္ေလာက္ ၀ယ္ေပးဖို႔ ျမလြင္က ေျပာတုန္းကေတာင္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့တာ။ ခုကိစၥမွာေတာ့ သူကိုယ္တုိင္က အားတက္သေရာ ျဖစ္ေန၏။ ဒါတြင္မက ခ်စ္ဦး အိမ္ေျပာင္းမယ့္ေန႔မ်ာ တစ္ပတ္ရစ္ေစာင္တစ္ထည္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေသးသည္။ အစ ကေတာ့ ေစာင္အသစ္ ကို ေပးမလို႔ပါပဲ။ ၀ယ္ၿပီးမွ အေရာင္ကေလးလွေတာ့ ႏွေျမာသြားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေစာင္အသစ္ ကို သူယူလိုက္ၿပီး သူၿခံဳလက္စေစာင္ကို ခ်စ္ဦးအား ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ ၏။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ဦးကေတာ့ သူအိမ္ကေလးကို အလြန္သေဘာက်သည္။ တဲကေလးမွာ ေျမစိုက္ ျဖစ္၏။ ၉ေပ၊ ၁၅ေပ သာ က်ယ္သည္။ ခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္စာေတာ့ အေနေတာ္ပဲ ျဖစ္၏။<br />တဲကေလး သို႔ ေျပာင္းေသာေန႔မွာ သူက ျမလြင္ကို ေျပာသည္။<br />"ခုမွပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္ရွိလက္ရွိ အိပ္ရေတာ့မယ္၊ ဟိုရက္ေတြတုန္း က အိပ္ရတာ အသက္ရွဴ ေတာင္ မ၀ဘူးဗ်ာ"<br />"ဘာျဖစ္လို႔ အသက္ရွဴမ၀ရတာလည္း ေမာင္ေလးရဲ႕"<br /><br />ဟု ျမလြင္ေမးေတာ့ ...<br />"ဒီလိုေလ မမရဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္က ညညအိပ္ရင္ ထေယာင္တတ္တယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒီအခါ သဲသဲေလးက လန္႔ၿပီး ငိုတယ္လို႔ ေျပာတာကိုး၊ ဒါေၾကာင့္ ညက်ရင္ ထၿပီး မေယာင္ရေအာင္လို႔ ပါးစပ္ကို အ၀တ္နဲ႔ စည္း စည္းၿပီး အိပ္ရတာ၊ အိပ္ရင္းနဲ႔ အဲဒီ အ၀တ္စႀကီးက ႏွာေခါင္းကိုသြား သြားအုပ္မိေတာ့ မြန္းတာေပါ့ဗ်၊ ခုေတာ့ ပူစရာ မလုိေတာ့ဘူး၊ ႀကိဳက္သလို အိပ္လုိ႔ ရၿပီ"<br />ျမလြင္မွာ ခ်စ္ဦးကို သနားၿပီး မ်က္ရည္ေတာင္ လည္ခ်င္လာသည္။<br /><br />ခ်စ္ဦးသည္ သူတဲကေလးကို စိတ္ႀကိဳက္ျပင္ဆင္သည္။ သူအိပ္ေသာ ကြပ္ပ်စ္ကေလးကို ေထာင့္ တစ္ေထာင့္ မွာ ေနရာခ်သည္။ သူ႔အ၀တ္အစားေတြ ထည့္ထားေသာ ထင္းရွဴးေသတၱာကို ေအာက္က အုတ္ခဲ ေတြခံၿပီး တင္သည္။ ပက္လက္ကုလားထုိင္ အေဟာင္းကေလးတစ္လံုးလည္း ခ်ထား သည္။ ကုလားထုိင္ က သူႏွင့္ ေဒၚေငြဇံတုိ႔ လုၿပီး ထုိင္ေနက်။ အခုေတာ့ တစ္ဦးတည္းပိုင္ ျဖစ္ၿပီ။<br />ဘုရားစင္ ကေလးကိုလည္း ေခါင္းရင္းဘတ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္မွာ ရိုက္ထားသည္။ ရုပ္ပြားေတာ္ေတာ့ မရွိေသး။ ေနာက္ေတာ့ မွ ေငြစုၿပီး ၀ယ္ရမည္။ ခုေတာ့ ပံုေတာ္ကားခ်ပ္ကေလးသာ ထားႏိုင္သည္။ ေသာက္ေတာ္ ေရခြက္ တစ္ခြက္ ႏွင့္ ေညာင္ေရအိုးတစ္လံုးလည္း ရွိ၏။<br /><br />၀ါးထရံမွာေတာ့ သူသေဘာက်ေတာ့ ရာဇ၀ေန၀င္းပံုႏွင့္ က်န္ေက်ာင္းပံုတို႔ကို ကပ္ထားသည္။ ေ၀ေနယ် သုခ ေရခ်မ္းစင္ အသင္း မွ ထုတ္ေသာ ျပကၡဒိန္ကေလးကိုလည္း ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။<br />ဒါတြင္မကေသး သူစိတ္ကူးရသမွ် စာတမ္းကေလးေတြလည္း ေရးၿပီး ကပ္ထားေသးသည္။<br />"လူသာလာပါ၊ ျပႆနာ ေခၚမလာပါႏွင့္"<br />"ျခင္မကိုက္ရ"<br />"ၾကြက္မ၀င္ရ"<br />"သူခိုး သည္းခံပါ"<br />ၾကားဖူးနား၀ ရွိတာေတြကို သူ႔ဘာသာ စပ္ဟပ္ၿပီး ေရးထားတာလည္း ရွိေသးသည္။.<br /><br />"ေၾကြးယူေတာ့ၿပံဳး<br />ေတာင္းေတာ့မုန္း<br />ေပြးပုန္းေပါင္မွ<br />မေနသာ"</div><div style="text-align: justify;"><br />ခ်စ္ဦးသည္ သူ႔တဲ့ကေလးကို အလြန္သေဘာက် ေက်နပ္ေနသည္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္သလို ေနလို႔ရၿပီ။ အိပ္ခ်င္သလို အိပ္လို႔ရၿပီ။ သူ႔ဆီမွာ သူခုိးမ်က္စိက်ေလာက္တဲ့ ပစၥည္းဆိုလု႔ ဘာမွ မရွိ။ သုိ႔ရာ တြင္ အိမ္ဆုိသည္မွာ အိမ္ႏွင့္တူေအာင္ လံုၿခံဳမႈေတာ့ ရွိရမည္။ အိမ္တစ္လံုးျဖစ္လာလွ်င္ တံခါး ရွိရမည္။ တံခါး ရွိလွ်င္ လံုေအာင္ပိတ္ရမည္။<br />ခ်စ္ဦးအဖုိ႔ တဲကေလးပင္ျဖစ္ေစ အိမ္တစ္လံုးလိုပဲ သေဘာထားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔အိမ္တံခါးကို ခတ္ဖို႔ ေသာ့တစ္စုံ၀ယ္ေလသည္။ တစ္ခုပဲ ရွိ၏။ သူ႔အိမ္တံခါးေသာ့ခတ္ပံုက နည္းနည္းဆန္းေလသည္။<br />အိမ္ေျပာင္းၿပီး ေနာက္ေန႔မနက္ ျမလြင္က ဆုိင္ဖြင့္ဖို႔ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ေနစဥ္ ခ်စ္ဦး ေရာက္လာၿပီး အခ်ဥ္ထုပ္ကို ကူခ်ိတ္ေပးသည္။<br /><br />"ညက အိပ္လို႔ အဆင္ေျပရဲ႕လား ေမာင္ေလး"<br />ဟု ျမလြင္က ေမးသည္။<br />"ဟာ ... ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ တစ္ခ်ိဳးတည္းပဲ၊ ေယာင္ဖို႔ေတာင္ သတိမရေသးဘူး"<br />"အိပ္ရာစိမ္းေနလို႔ အိပ္မရမွာကို မမက ပူေနတာ"<br />"ဘာထူးလဲဗ်၊ ေက်ာခင္းလို႔ရရင္ အိပ္ရာပဲေပါ့"<br />"အဆင္ေျပရင္ ၿပီးတာပါပဲ"<br />"အဆင္ေျပပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေခ်းေစာ္ေတာ့ နည္းနည္းနံတယ္"<br /><br />"ဟင္ ... အိပ္သာနဲ႔ နီးလို႔ထင္တယ္"<br />"မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ၀ါးလံုးေတြက နံတာ"<br />"ေၾသာ္ ... အဲဒါ၀ါးစိမ္းနံ႔ပါ၊ ၀ါးလံုးေတြက မေျခာက္ခင္မွာ အဲဒီလိုပဲ ပုပ္အက္အက္ အနံ႔နံ႔တတ္တယ္၊ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ဆို အနံ႔ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္"<br />"ဒါဆိုလည္း ၿပီးတာပဲ၊ အဲ ... မမကို တစ္ခု ေျပာရဦးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္အသစ္ကို ေျပာင္းတာ ဆိုေတာ့ အိမ္တက္ မဂၤလာေလး ဘာေလး လုပ္မွေကာင္းမယ္ ထင္တယ္"<br />ျမလြင္ မ်က္လံုးျပဴးသြား၏။<br /><br />"အိမ္တက္ မဂၤလာလုပ္တယ္ဆိုတာ လြယ္လြယ္ေလး မဟုတ္ဘူး ေမာင္ေလးရဲ႕၊ အနည္းဆံုး မုန္႔ဟင္းခါး ေလာက္ေတာ့ ေကၽြးမွေကာင္းမွာ မမတုိ႔မွာလည္း သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး"<br />"လူအမ်ားႀကီးဖိတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး မမရဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္တဲ့ ဆယ္ေလးငါးေယာက္ထဲပါ၊ ၿပီးေတာ့ မမတို႔ လည္း ပိုက္ဆံ အကုန္မခံရပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ စုထားတဲ့ထဲက ေပးမွာပါ။ မမလည္း မုန္႔ဟင္းခါး ေကာင္းေကာင္း ခ်က္ တတ္တာပဲ"<br />"ေအးေလ၊ နည္းနည္းပါးပါး ဆုိရင္ေတာ့ မမ လုပ္ေပးပါ့မယ္"<br />"အိုေက ... အုိေက ... မမ အားကိုးရတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္ဗ်"<br />ခ်စ္ဦးေပ်ာ္သြားတာ ျမင္ၿပီး ျမလြင္က ကရုဏာၿပံဳးၿပံဳးလိုက္စဥ္ ခ်စ္ဦးက ...<br />"ဒါဆို ေစ်းေရွ႕က ကြန္ပ်ဴတာဆိုင္မွာ ဖိတ္စာသြားရိုက္လုိက္ဦးမယ္"<br /><br />"ဟယ္ ... လူဆယ့္ငါးေယာက္ေလာက္အတြက္မ်ား ပါးစပ္နဲပ ဖိတ္လိုက္ၿပီးတာပဲ၊ ဖိတ္စာေတြ ဘာေတြ ရုိက္မေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္"<br />"မရိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူး၊ လုပ္ရင္ အပီအျပင္လုပ္မွ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ မမတို႔ သိကၡာရွိ ေအာင္ လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း သိပ္မကုန္ပါဘူး၊ ကြန္ပ်ဴတာဆုိင္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္ပါတယ္၊ အလကားေတာင္ လုပ္ခ်င္လုပ္ေပးမွာ"<br />"ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာေလ၊ ေမာင္ေလးသေဘာပဲ"<br />"ကဲ ... ကၽြန္ေတာ္ သြားဦးမယ္၊ ေရာ့ ... ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ေသာ့ ခဏ သိမ္းထားေပးစမ္းပါ"ဆိုၿပီး ေသာ့ခေလာက္ တစ္လံုး ကို လွမ္းေပးသည္။ ျမလြင္က…<br />''ေသာ့ခေလာက္ က ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ ခတ္မသြားဘူးလား''<br /><br />''ခတ္ခဲ့ၿပီ''<br />''ဟင္… ဘယ္လို''<br />ခ်စ္ဦး က ခပ္မိန္႔မိန္႔ၿပံဳးလို္က္ၿပီး…<br />''ကၽြန္ေတာ္က သူခိုးကို ပညာေပးခဲ့တာေလ''<br />''ဘာ… ပညာေပးတာ''<br />''ဟုတ္တယ္၊ ဟိုတစ္ခါ ကင္းေစာင့္တုန္းက ကိုသန္းေမာင္ကေျပာဖူးတယ္၊ သူခုိးေတြဟာ ဘယ္လိုေသာ့ ခေလာက္မ်ိဳးမဆို ေသာ့တုနဲ႔ ဖြင့္တတ္တယ္တဲ့၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေသာ့ေခ်ာင္းကို တံခါးေမ်ာက္လက္ မွာ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားခဲ့ၿပီး ေသာ့ခေလာက္ကို ယူလာခဲ့တာေပါ့၊ သူခိုးေတြဟာ ေသာ့တုပဲလုပ္လို႔ရမယ္၊ ေသာ့ ခေလာက္အတု လုပ္လို႔ မရဘူးေလ၊ ပိုင္တယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္ပါဘူး မမရဲ႕''<br /><br />ဟု ေျပာၿပီး ရင္ေကာ့၍ ထြက္သြားသည္။ ျမလြင္မွာ လက္ထဲက ေသာ့ခေလာက္ကို ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ၾကည့္ေနၿပီး မွ ၿပံဳးလိုက္မိ၏။<br />ခ်စ္ဦး ၏ အိမ္တက္မဂၤလာပြဲသည္ ခန္႔မွန္းထားတာထက္ လူပိုမ်ားေနသည္။ ခ်စ္ဦးက လူေတြကို ဖိတ္ရာ မွာ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မဟုတ္ဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ႀကီး ဖိတ္စာကမ္းခ်င္ ကမ္းသည္။ ဒီေတာ့ ေဘးလူေတြက…. <br />ဟုေျပာလွ်င္<br />''လာခ်င္လည္း လာခဲ့ေလ''<br />ဆိုၿပီး ဖိတ္လာခဲ့ေတာ့ အားလံုး လူငါးဆယ္ေလာက္ျဖစ္သြား၏။ ျမလြင္လည္း ခ်စ္ဦးအေၾကာကိုသိသျဖင့္ ပို ပို သာသာ ခ်က္ထားေသာေၾကာင့္ အဆင္ေျပသြားျခင္းျဖစ္၏။ ဒါေတာင္ ေနာက္ပိုင္းဆယ္ေယာက္စာ ေလာက္ ကို ပဲမႈန္႔ႏွင့္ ငံျပာရည္ထပ္စြက္ၿပီး ေရနည္းနည္းထိုးလိုက္ရေသးသည္။ ျမလြင္က ငါးမ်ားမ်ားႏွင့္ ေကာင္းေကာင္း ခ်က္ထားသျဖင့္ ေရထိုးသည့္တိုင္ စားလို႔ေကာင္းေနေသးသျဖင့္ မသိသာလိုက္။<br /><br />ဒီပြဲမွာ ခ်စ္ဦးက မဖိတ္ေသာ္လည္း ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာသူ တစ္ေယာက္ေတာ့ရွိသည္။ ဦးဝင္း ေမာင္ႀကီး ပင္ ျဖစ္၏။ ခ်စ္ဦးက ျမလြင္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ကို သိပ္ၾကည္လင္လွတာမဟုတ္၊ သို႔ရာတြင္ သူက ပါးသည္။ အိမ္တက္ပြဲကိုလာရင္း ခ်စ္ဦးအတြက္လက္ေဆာင္ဆိုၿပီး စစ္ျခင္ေထာင္တစ္လံုး ယူ လာေပး သည္။<br />ခ်စ္ဦးမွာ သူ႕ျခင္ေထာင္အေဟာင္းက အစုတ္စိတ္ အဖာဖာျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေငြေလး ဘာေလး အဆင္ ေျပရင္ အေဟာင္းဆိုင္မွာ ျခင္ေထာင္တစ္လံုးေလာက္ ဝယ္ရဦးမယ္ဟု စိတ္ကူးထားခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြား၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး ကိုလည္း ဒီေန႔အဖို႔ ၾကည္ၾကည့္သာသာပင္ ဆက္ဆံ ေျပာဆိုေလသည္။ <br /><br />ကိုဘိုေလးႏွင့္ ကိုသန္းေမာင္တို႔ကေတာ့…<br />''ခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္ေတာ့ ျမလြင္ကို ျခင္ေထာင္နဲ႔လဲေတာ့မယ္န႔ဲ တူတယ္''<br />ဟု ကြယ္ရာမွာ ေနာက္ေျပာင္မိၾက၏။<br />ခ်စ္ဦးက အိမ္တက္မဂၤလာမွာ ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ကိုေတာင္ ပင့္ခ်င္ေသးတာ။ မုန္႔ဟင္းခါး ေကၽြး မွာဆိုေတာ့ အရုဏ္ဆြမ္းကပ္မွ ျဖစ္မည္။ ဆရာေတာ္က အရုဏ္မွာ တျခားအလွဴတစ္ခု ၾကြစရာ ရွိေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမလြင္က ေန႔ဆြမ္းအတြက္ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ပို႔ႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးသည္။ <br /><br />ဆရာေတာ္သည္ ခ်စ္ဦးတို႔ မိဘေတြ လက္ထက္ကတည္းက ကိုးကြယ္လာခဲ့သျဖင့္ ဒကာရင္းဆရာရင္း ျဖစ္ ၏။ ခ်စ္မွဴးမရွိတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ျမလြင္က သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းေလ့ရွိ၏။ အိမ္ဆိုင္ ေလး ဖြင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း ႀကံဳတဲ့အခါတိုင္း လက္ဖက္၊ လက္ဖက္ေျခာက္၊ ထန္းလ်က္စသည္တို႔ ပို႔ခိုင္း တတ္၏။ ဆရာေတာ္က ျမလြင္ကို မၾကာခဏ ခ်ီးက်ဴးတတ္၏။ ဒီေန႔ ခ်စ္ဦးဆြမ္းခ်ိဳင့္ သြားပို႔တဲ့ အခါက် ေတာ့လည္း…<br />''ေကာင္းတယ္ေဟ့၊ ျမလြင္လက္ရာ မစားရတာၾကာၿပီ''<br />ဟု ခ်စ္ဦးဝမ္းသာေအာင္ ေျပာသည္။ တကယ္လည္း ျမလြင္လက္ရာကို ဆရာေတာ္ကႏွစ္သက္သည္။ ဆရာေတာ္က အညာဆက္ျဖစ္၏။ သားႀကီး ငါးႀကီးေတြ၊ ဆီျပန္ဟင္းေတြ သိပ္မစံုမက္တတ္၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ ငါးပိခ်က္၊ ပဲဟင္းတို႔ကိုသာ ႏွစ္သက္သည္။ ျမလြင္လည္းသိသည္ ထို႔ေၾကာင့္ ငါးခူကို ငရုတ္သီးစိမ္း မ်ားမ်ား အုပ္ၿပီး ငါးပိခ်က္ဆန္ဆန္ ခ်က္သည္။ ငါးရံ႕ေျခာက္ဖုတ္ဆီဆမ္းႏွင့္ သရက္သီး သုပ္ကေလးပါ ထည့္ေပး လိုက္၏။<br /><br />''ျမလြင္ဟာ အင္မတန္စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ ကေလးမပဲကြယ့္ ေမာင္ခ်စ္ဦးရဲ႕၊ မင္းကိုလည္း အေတာ္ ဂရုစိုက္ ရွာတယ္ဆို''<br />''ဂရုစိုက္တာ ေပါ့ဘုရား၊ အစ္မအရင္းဆိုရင္ေတာင္ ဒီေလာက္ ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းမယ္''<br />''ဒါမ်ိဳး ဆိုတာကလည္း ဘဝဘဝက ေရစက္ရွိခဲ့လို႔ လာဆံုၾကရတာကလား၊ တန္ေတာ့ ဟိုဘဝက ေမာင္ခ်စ္ ဦးနဲ႔ ျမလြင္တို႔ဟာ ေမာင္နွမေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးပံုရတယ္''<br />''ဟင္… ဘုန္းဘုန္း ေျပာသလိုဆိုရင္ ကိုႀကီးခ်စ္မွဴးကက်ေတာ့ ဟိုဘဝတုန္းက ေယာက္ဖျဖစ္ေနမွာေပါ့''<br /><br />ခ်စ္ဦးအေတြးကို သေဘာက်ၿပီး ဆရာေတာ္က ၿပံဳးေတာ္မူ၏။ ခ်စ္ဦးက ဆက္၍….<br />''တပည့္ေတာ္ကေတာ့ မမျမလြင္ဟာ တပည့္ေတာ္တို႔ အေမဝင္စားတာလို႔ ထင္တာပဲဘုရား''<br />''ဆရာေတာ္က 'အိမ္း' ဟု ေရရြတ္ရင္း ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္လိုက္မိေသးသည္။ ၿပီးမွ…<br />''ဟယ္… ေပါက္ကရ ေျပာေရာ့မယ္ ေမာင္ခ်စ္ဦးရယ္၊ ျမလြင္က မင္းထက္ေတာင္ အသက္ႀကီးေသးတာ၊ မင္းအေမဆံုးေတာ့ သူေတာင္ အေတာ္ႀကီးေရာေပါ့ဟဲ့''<br />ခ်စ္ဦးကလည္း 'ဟုတ္သားပဲ'ဆိုၿပီး ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနလိုက္သည္။ ခဏစဥ္းစားၿပီးေနာက္ ေမးလို္က္ျပန္၏။<br /><br />''လူဝင္စားတယ္ဆိုတာေရာ တကယ္ရွိလို႔လားဘုရား''<br />''ရွိႏိုင္တာေပါ့ သတၱဝါေတြဟာ နိဗၺာန္ကို မ်က္ေမွာက္မျပဳႏိုင္မခ်င္း ဘဝတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ကူးေျပာင္းေနရ တယ္လို႔ အဆိုရွိတာကိုးကြယ့္''<br />''ဒါဆို တပည့္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူဝင္စားတာလဲ''<br />''လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတိတ္ဘဝကို ဘုရားမွတစ္ပါး ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးကြယ့္''<br />''တပည့္ေတာ္ စဥ္းစားေနတာ တစ္ခုရွိေသးတယ္၊ အခုခ်ိန္မွာ ကမာၻေပၚမွာ လူဦးေရ ေတြ အရမ္းတိုးလာ တယ္ လို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေျပာတာၾကားဖူးတယ္''<br />''ေအး.. ဟုတ္သေလ ဘာျဖစ္တုန္း''<br /><br />''အဲဒီ တိုးလာတဲ့ လူေတြကေကာ ဘယ္ကေရာက္လာတာလဲဘုရား''<br />ဆရာေတာ္ ေတြသြား၏။ ထို႔ေနာက္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ၿပီး…<br />''အင္း… ဒါဟာ ေမးသင့္ေမးထုတ္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ၊ ခုနေျပာသလို ဘဝေတြတစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျပာင္းလဲ ေနရာက လူ႔ဘဝကို ေရာက္ရွိလာၾကတာပဲလို႔ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာရလိမ့္မယ္''<br />''ဒါဆိုရင္ လူဦးေရ တိုးလာတာဟာ နတ္ျပည္က ျပဳတ္က်လာတဲ့လူေတြမ်ားူလာလို႔လား၊ ငရဲျပည္က လြတ္ၿပီး တက္လာတဲ့လူေတြမ်ားလာလို႔လား''<br /><br />ဆရာေတာ္ နဖူးေၾကာရႈံ႕ရၿပီ<br />''အင္း…ဒါမ်္ိဳးဆိုတာကေတာ့ စာတတ္ေပတတ္ ပညာရွိဆရာေတာ္ႀကီးေတြမ် လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ေျဖ ႏိုင္မွာပဲ၊ ႀကံဳႀကိဳက္တဲ့ အခါ ေမးထားေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား၊ အေရးႀကီးတာက မင္းဘယ္ဘဝက ကူးေျပာင္း လာတာလဲဆိုတာထက္ ဘယ္ဘဝကို သြားမလဲဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ၊ ဘုရား တရားကို မေမ့နဲ႔ ၾကားလား''<br />ခ်စ္ဦးက ေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး<br />''တပည့္ေတာ္ကေတာ့ ေနာင္ဘဝမွာ ခုလိုရူးေပါေပါ မျဖစ္ရင္ေတာ္ပါၿပီဘုရား''<br />''ဟယ္… ဒီလိုမေျပာနဲ႔ ေမာင္ခ်စ္ဦး ရဲ႕ ေလာဘေဒါသေမာဟ ဖံုးလႊမ္းၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုရူးလို႔ ရူးမွန္း မသိတဲ့ လူေတြထက္စာရင္ မင္းက အပံုႀကီးသာေသးတယ္ကြယ့္''<br />ခ်စ္ဦးက ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးလုပ္ၿပီး။<br /><br />''ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ဘုန္းဘုန္းက ေတာ္သြားျပန္ေရာ''<br />ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ဆရာေတာ္မွာ ရယ္ပဲရယ္လိုက္ရမလား၊ ေငါက္ပဲ ေငါက္လိိုက္ရမလား မသိ ျဖစ္ေန ၿပီးမွ…<br /><br />''ဘုန္းႀကီးကို ဒီလို ေျပာရသလားဟဲ့''<br />ဟု မိန္႔လိုက္သည္။ <br />ခ်စ္ဦး သည္ ခုလိုပဲ မၾကာခဏဆိုသလို ဆရာေတာ္ကို ကပ္သီးကပ္သပ္ေတြ ေမးတတ္သည္။ ျခင္ေဆးေခြ ထြန္းတာ အျပစ္ရွိသလား၊ ဘုန္းႀကီးေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ကားမေမာင္းရတာလဲ၊ ေဆးလိပ္ကိုလည္း ငါးပါးသီလ ထဲ ထည့္သင့္တယ္ စသည္ျဖင့္။<br />ဆရာေတာ္ကလည္း အရူးအေပါပဲဟု ၿပီးၿပီးေရာ ေျဖေလ့မရွိ။ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ဂရုစိုက္ အေလးထားၿပီး ေျဖၾကား ေလ့ရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း ခ်စ္ဦးက ဆရာေတာ္ဆီ လာေလ့ရွိျခင္းျဖစ္၏။ <br />''အဲဒါက အေရးမႀကီးဘူး၊ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ စကားေျပာလိုက္ရတာနဲ႔ပဲ ဗိုက္ေတာင္ဆာလာၿပီ၊ ဘာေကၽြးစရာရွိ လဲ ဘုရား''<br />''အလို မင္း က ေမးလို ငါကလည္း ေျဖရေသးတယ္၊ ဗိုက္ဆာလာျပန္ပတဲ့လား၊ ကဲကဲ…. ေဟာဟိုက စားပြဲ ေပၚ မွာ ငွက္ေပ်ာသီးရွိတယ္''<br />''ဟာ… ငွက္ေပ်ာသီး က ခဏ ခဏ စားေနရတာ ကိတ္မုန္႔မရွိဘူးလား''<br /><br />''ဟယ္.. ငါ့ေက်ာင္းကိုမ်ား ဟိုတယ္မွတ္ေနလို႔လား၊ ေၾသာ္.. ေနဦးမေရြးေတာ့ ရွိတယ္၊ စားခ်င္ယူစား''<br />''ရွိတာပဲ၊ စားရေတာ့မွာေပါ့ေလ၊ ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းကလည္း ဆင္းရဲလိုက္တာ ေဘာ့စ္က်တဲ့ ဒကာေလး ဘာေလး ရွာပါဦး''<br />ဟု ေျပာၿပီး မေရြးေတြကို အားပါးတရ စားေနသည္။ ဆရာေတာ္က ၿပံဳးၾကည့္ေနလိုက္၏။<br />ခ်စ္ဦးအိမ္ဝင္းထဲ ဝင္လာစဥ္ အိမ္ေရွ႕ကြက္လပ္ကေလးမွာ ကစားေနေသာ သဲသဲခ်စ္ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ သူ႕ ေျခလွမ္းတံု႕ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ သဲသဲႀကိဳက္တတ္ေသာ ေခါက္မုန္႔ဝယ္လာဖို႔ ေမ့သြားေၾကာင္း သတိရ လိုက္ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သဲသဲခ်စ္မသိေအာင္ အသာကေလး ျပန္လွည့္အထြက္မွာ..<br /><br />''ဟဲ့.. ဆင္''<br />သဲသဲခ်စ္က သူ႔ကို ျမင္သြားၿပီး လွမ္းေအာ္ေခၚလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဒါမ်ိဳး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လုပ္ေနက်ျဖစ္၏။ သဲသဲခ်စ္က 'ဟဲ့..ဆင္' ဟု ေအာ္ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ခ်စ္ဦးကခ်က္ခ်င္း ေလးဖက္ေထာက္ခ်လိုက္ၿပီး 'ဗူး'ဟု ေအာ္လိုက္၏။ ထိုအခါ သဲသဲခ်စ္က ေျပးလာၿပီး ေက်ာေပၚခြစီးလိုက္သည္။ ခ်စ္ဦးက တဝူးဝူး ေအာ္ရင္း ေျမျပင္ မွာ လွည့္ပတ္သြားေနသည္။ သဲသဲခ်စ္က သေဘာေတြက်ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေန၏။<br />သဲသဲခ်စ္ ၏ ရယ္သံကိုၾကားသျဖင့္ ျမလြင္ထြက္ၾကည့္သည္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့..<br />''ဟယ္… သမီးရယ္၊ ရူးရူးသနားပါတယ္၊ ေျမႀကီးေပၚမွာဆိုေတာ့ ဒူးေတြလက္ေတြ ပြန္းပဲ့ကုန္မ်ာေပါ့''<br />''ရပါတယ္ မမရဲ႕''<br />ဟု ခ်စ္ဦးက ေျပာသည္။ သဲသဲခ်စ္က ေက်ာေပၚမွ ေလွ်ာဆင္းလိုက္ၿပီး <br /><br />''ရူးရူး ဒူးေတြ ပြန္းသြားသလားဟင္''<br />ဟု စိုးရိမ္သံျဖင့္ ေမးရင္း ခ်စ္ဦး၏ ဒူးကို လွန္ၾကည့္သည္။ ခဲေတြ သဲေတြႏွင့္ ဖိမိသျဖင့္ အခ်ိဳင့္ရာ အစင္းရာ ေတြ ထင္ေန၏။ သဲသဲခ်စ္က ပြတ္သပ္ၾကည့္ၿပီး..<br />''နာလားဟင္''<br />ဟု ေမးသည္။ ခ်စ္ဦၚက <br />''ဟား ဟား…. ဘယ္နာမလဲ၊ ရူးရူးက ေရွာင္လင္ဆရာႀကီးေလ၊ အတြင္အားသိပ္ေကာင္းတာ၊ ဒီေလာက္ ေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့''<br /><br />ဆိုၿပီး အတြင္းအား က်င့္တဲ့ပံုမ်ိဳးလုပ္ျပေနေသးသည္။ သဲသဲခ်စ္က သေဘာက်ၿပီး လက္ခုပ္တီးသည္။ ခ်စ္ဦး လည္း အားတက္လာၿပီး ေရွာင္လင္သိုင္းကစားသလိုမ်ိဳး လုပ္ျပေနသည္။ ပါးစပ္ကလည္း စိတ္ကူး တည့္ရာေတြ ေရရြတ္ေန၏။<br />''ေဟာဒါက ေျမြႏွစ္ေကာင္သိုင္းကြက္၊ ဒါက ဂဠဳန္ရာဇာ၊ ဒီမွာၾကည့္ ျမဟသၤာတဲ့၊ ေဟာဒီမွာ ဆင္ေျခာက္ ေကာင္''<br />ခ်စ္ဦးက ကိုးရိုးကားရား ေတြလုပ္ျပ၊ သဲသဲခ်စ္က တခစ္ခစ္ရယ္၊ ျမလြင္ပင္လွ်င္ မရယ္ဘဲ မေနႏိုင္။ ထိုစဥ္မွာ ပင္….<br />''ဟာ… ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ''<br />ဟု ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလုို စကားစပ္ရင္း ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးေရာက္လာသည္။ <br />''ျမလြင္၊ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္''<br />ဟု ႏႈတ္ဆက္သည္။ ျမလြင္က 'ဟုတ္ကဲ့'ဟု ဣေျႏၵရရ ေျဖသည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး သည္ ခ်စ္ဦး တစ္ေယာက္ လံုး ကိုေက်ာ္ၿပီး ျမလြင္ကိုကြက္၍ ႏႈတ္ဆက္လိုက္မိတာကို သတိျပဳမိၿပီး…<br />''ဟဲ ဟဲ၊ ခ်စ္ရူး မင္းေကာ ေနေကာင္းရဲ႕လား''<br /><br />''ေနလို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဝမ္းနည္းနည္းခ်ဳပ္ေနတယ္ဗ်''<br />ခ်စ္ဦးေျဖပံုေၾကာင့္ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး ေၾကာင္အအ ျဖစ္သြားေသးသည္။ ၿပီးမွ….<br />''ဝမ္းမွန္္ေအာင္ေတာ့ ဂရုစိုက္ကြ၊ ဝမ္းတစ္လံုးေကာင္း ေခါင္းမခဲဘူးဆိုတဲ့ စကားရွိတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒါနဲ႔ သားအမိတစ္ေတြ၊ တူဝရီးေတြ ဘာမ်ားသေဘာက်ေနၾကတာလဲ''<br />ခ်စ္ဦးသည္ ရုတ္တရက္ စိတ္ကူးတစ္ခုရသြားၿပီး….<br />''တျခား မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ သဲသဲက ဆင္ႀကီးစီးခ်င္တယ္ေျပာေနလို႔ အဲဒါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘႀကီးထြန္း တို႔အိမ္က အုန္းပင္ကို အသီးေတြခ်ေပးဖို႔ သြားရမွာမို႔ မအားဘူး၊ ဒီေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးပဲ ဆင္ ႀကီး လုပ္ၿပီး အစီးခံလိုက္ပါလား''<br />ဦးဝင္ေမာင္ႀကီး အႀကံအိုက္သြား၏။<br /><br />''အဲ… ဒါကေတာ့… ဟိုဒင္း''<br />ျမလြင္ ဝင္၍ေျပာသည္။<br />''အို…. ေမာင္ေလးကလည္း ဘယ့္ႏွယ့္၊ အားနာစရာႀကီး''<br />ခ်စ္ဦးက…<br />''ဟာ… ဘာအားနာစရာရွိလဲ၊ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးပဲ ကေလးခ်စ္တတ္တယ္လို႔ ခဏ ခဏ ေျပာတာမဟုတ္ လား''<br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးမွာ မတတ္သာလွသျဖင့္ <br />''အဲ.. .ဟုတ္ပါတယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ လာသမီးလာ''<br />ဆိုၿပီး ကုန္းေပးလိုက္ရ၏။ ျမလြင္တစ္စံုတစ္ခု မေျပာႏိုင္ခင္မွာပင္ ခ်စ္ဦးက သဲသဲခ်စ္ကို ေစြ႕ခနဲ ေကာက္ခ်ီ ၿပီး ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး၏ ေက်ာေပၚတင္ေပးလိုက္၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက ရွက္ၿပီး ေလးဖက္ မေထာက္ဘဲ ကုန္းကုန္းကြကြႀကီးလုပ္ေနသျဖင့္ ကုန္းပိုးထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခါ သဲသဲခ်စ္က…<br />''ဆင္ႀကီး လိုလုပ္ေလ''<br /><br />ေျပာသျဖင့္ ေလးဖက္ေထာက္လိုက္ရသည္။ ခ်စ္ဦးလည္း ျမလြင္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပလိုက္ၿပီး လစ္ထြက္သြား သည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးခမ်ာ သဲသဲခ်စ္က ''ဝူးလိုေအာ္ဦးေလ''ဆိုသျဖင့္ ေအာ္ရေသးသည္။ ဒီၾကားထဲမွာ ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ အခ်ဥ္ထုပ္လာဝယ္ရင္း သူတို႔ျဖစ္ေနပံုကို ျမင္သြားၿပီး ၿပံဳးစိစိ လုပ္သြားၾကေသးသည္။<br />ေဒၚေငြဇံသည္ အစတုန္းကေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကို ခ်စ္ဦးအိမ္ေျပာင္းဖို႔ကိစၥအတြက္ အသံုးခ်ဖို႔ ရည္ရြယ္ စိတ္ကူးခဲ့ဖူးသည္။ ခ်စ္ဦးကို အိမ္ေျပာင္းခိုင္းဖို႔ ျမလြင္က သေဘာမတူခဲ့၊ ထိုအခါ ခ်စ္ဦးႏွင့္ ျဖစ္သြားမွာ စိုးရမ္လို႔ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးနဲ႔ပဲ သေဘာတူသေယာင္ေယာင္လုပ္ၿပီး ဖိအားေပးဖို႔ ႀကံစည္ခဲ့သည္။ ဦးဝင္း ေမာင္ႀကီးကို မယူခ်င္လွ်င္ ခ်စ္ဦနွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ျဖစ္ေအာင္ အိမ္ေျပာင္းခိုင္းဆိုေသာသေဘာ။<br /><br />ခုက်ေတာ့ ခ်စ္ဦးက ၾကည္ၾကည္သာသာပင္ အိမ္ေျပာင္းေပးလိုက္သည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကို အသံုးခ်စရာ မလုိေတာ့သျဖင့္ ပထုန္လိုက္ဖို႔သာ ရွိ၏။ သို႔ရာတြင္ ေဒၚေငြဇံတြင္ စိတ္ကူးတစ္မ်ိဳး ေပၚလာခဲ့ျပန္၏။<br />ျမလြင္ကို ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးႏွင့္ အမွန္တကယ္ပဲ ေနရာခ်ေပးလိုက္ရလွ်င္ ဘယ္လိုေနမလဲ။<br /><br />ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးသည္ မုဆိုးဖိုဆိုေသာ္လည္း သားသမီးမရွိသျဖင့္ လူပ်ိဳႀကီးလိုပင္ ျဖစ္၏။ တစ္နည္းအား ျဖင့္ ေနာက္ေၾကာင္းရွင္းသည္ဟု ဆိုရမည္။ တျခားေထာက္ပံ့စရာေတြ အေမြကိစၥေတြ ျပႆနာမရွိႏိုင္။ သူက ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူမဟုတ္သည့္တိုင္ သူတိ္ု႔အတိုင္းအတာအရဆိုလွ်င္ စီးပြားေရးေကာင္းသူ ျဖစ္၏။ သေဘာထားကလည္း မဆိုးလွ၊ ေဒၚေငြဇံ၏ၾသဇာကို နာခံမည့္ပံုရသည္။ ကိုယ့္လက္ကိုယ္ေျခ ႀကိဳက္သလို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္မည္။ ေရွ႕ေရးအတြက္လည္း ဘာမွ ပူပင္စရာမလိုေတာ့။ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ အခြင့္အေရးကို လက္လႊန္လိုက္လွ်င္ မိုက္မဲရာက်လိမ့္မည္။ <br />တစ္ခုပဲ ေျပာစရာရွိ၏။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီး၏ အသက္က သူႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း ျဖစ္ေနျခင္း၊ သမက္နဲ႔ ေယာကၡ မရြယ္တူလို ျဖစ္ေနတာကေတာ့ လူေျပာစရာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔ ရာတြင္ လူေတြေျပာတာေလာက္နဲ႔ပဲ ကိုယ့္ အက်ိဳးရွိရာရွိေၾကာင္းကို စြန္႔လႊတ္ရမယ္ဆိ္ုလွ်င္ ႏွေျမာစရာႀကီး။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီေလာက္စိုးရိမ္စရာမလို။ အသက္ခ်င္းမတိမ္းမယိမ္းဆိုေသာ္လည္း ဘယ္သူကမွ အသက္ အတိအက် သိၾကတာမဟုတ္၊ ၿပီးေတာ့ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးက သူ႔ကိုယ္သူ ႏုေအာင္ ေနတတ္သည္။ ခု ေနာက္ပိုင္း မွ ပိုၿပီး သိသာလာ၏။<br />ဆံပင္ျဖဴစ ျပဳလာတာကို ေဆးဆိုးသည္။ ဆံပင္ပံုစံကို လူုငယ္စတိုင္ညွပ္သည္။ လူငယ္ေတြ လိမ္းေသာ ေခါင္းလိမ္းဆီကို သံုးသည္။ ရွပ္အကၤ်ီလက္တို သို႔မဟုတ္ စပို႔ရွပ္အေရာင္ႏုႏုကေလးေတြ ဝတ္သည္။ ပုဆိုး ကြက္စိပ္ကေလးေတြ ငါးႏွစ္ေလာက္ငယ္သြားပံုရသည္ဟု သူ႔ကိုယ္သူ မွတ္ခ်က္ခ်ထား၏။<br />ေဒၚေငြဇံကလည္း အသက္ခ်င္းကြာသေယာင္ထင္ရေအာင္ ''ေမာင္ဝင္းေမာင္''ဟု ေခၚသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ေတာ့ အန္တီ ဟု သံုးႏႈန္းသည္။ ဦးဝင္းေမာင္ႀကီးကေတာ့ အန္တီဟု မေခၚရဲသျဖင့္ အစ္မႀကီး ဟုသာ ေခၚေလ၏။<br /><br /><b>ဆက္ရန္<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-1153656879670642378?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-42826128187023791092012-01-27T04:32:00.000-06:002012-01-27T04:32:47.098-06:00ဝင္းၿငိမ္း ႏွင္႔ စာေရးဆရာမ်ား ေပဖူးလႊာစာေပအင္တာဗ်ဴး, အပိုင္း (၂၂)<div style="text-align: justify;">ေအာင္ေက်ာ္စည္နဲ႔ ေဆြးေႏြးတဲ့အတြက္ "အဖတ္ျပဇာတ္" သေဘာကုိ က်ဳပ္ ယံုၾကည္လာတာဗ်။ သူက စင္တင္ျပဇာတ္ဟာ သူ႔ဘာသာသူ စင္ေပၚမွာေန၊ အဖတ္ ျပဇာတ္ဟာ စာအုပ္ထဲမွာ ေနတဲ့အတြက္ သီးျခား ျဖစ္ရမယ္။ အဲဒီသေဘာ ႐ွိတယ္။ အဖတ္ျပဇာတ္ ဆုိရင္ေတာ့ ပရိသတ္ကုိ အခုထက္မ်ား စည္း႐ံုး ႏုိင္ၿပီး ျပဇာတ္ဖတ္ ပရိသတ္ အခုထက္ တုိးပြားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာပါပဲေလ။<br />က်ဳပ္လည္း ဘာလုိလုိနဲ႔ ျပဇာတ္ မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားၿပီဗ်။ အဲ ... ေရးဖူးသမွ် စုစုေပါင္းဆုိရင္ ႏွစ္ဆယ္ ေတာ့ ေက်ာ္မလားဘဲ။<br /><br />ရသစာေပမွာ ကဗ်ာ၊ ၀တၳဳနဲ႔ ျပဇာတ္ပဲ ႐ွိတာဗ်။ အခုေတာ့ ကဗ်ာနဲ႔ ၀တၳဳပဲ က်န္ေနၿပီး ျပဇာတ္က တိမ္ျမဳပ္ ေနေတာ့ ႏွေျမာစရာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိရင္တုိ႔လုိ ေအာင္ျမင္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြကမွ ျပဇာတ္ကုိ တစ္ႏွစ္ အတြင္း ေလးငါး ေျခာက္ပုဒ္ေလာက္ ေနရာမေပးရင္ ဘယ္သူက ေနရာေပးမွာလဲ။ ဒီလုိဆုိရင္ ျပဇာတ္ဟာ ဒီလုိပဲ တစ္သက္လံုး ေသေနရေတာ့မလား။<br />ျပဇာတ္ ေရးၾကတဲ့အခါမွာ မည္ကဲ့သုိ႔ ျပင္ဆင္ထားေစ၊ မည္သူ ထြက္လာေစဆုိတာဟာ မဏိကတ္ ျပဇာတ္ေခတ္က ေရးပံုႀကီးပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကျပဖုိ႔အတြက္ ေရးတဲ့ ဇာတ္ညႊန္းပဲ။ အဖတ္ျပဇာတ္မွာ အဲဒီလုိ ေရးေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး စာဖတ္သူ အာ႐ံုၿငိမွာလဲ။<br /><br />တခ်ိဳ႕ ျပဇာတ္မ်ားဆုိရင္ လူမ်ားက စက္၀ုိင္းပံု ရပ္ေနေစ၊ ဒုိးပတ္၀ုိင္းက သင့္ေလ်ာ္ရာ ေတးတစ္ပုဒ္ကုိ တီးမႈတ္ ေနေစတဲ့။ စာဖတ္သူမွာ ခံစားလုိ႔ရမယ္ မထင္ဘူးေလ။<br />အဖတ္ျပဇာတ္ မထြန္းကားတာကေတာ့ -<br />တစ္ - ပရိသတ္ စုၿပီးသား႐ွိတဲ့ မဂၢဇင္းေတြက အားေပးမႈ နည္းလုိ႔ပါ။<br />ႏွစ္ - ျပဇာတ္ကုိ သူမ်ား ေရးသလုိ ငါလည္း ေရးတတ္တာပဲဆုိၿပီး ထေရးၾကေပမယ့္ ျပဇာတ္ ေရးရမယ့္ ဇာတ္လမ္း နဲ႔ ျပဇာတ္ မေရးရမယ့္ ဇာတ္လမ္းေတာင္ ခဲြျခားမသိဘဲ ေရးၾကလုိ႔၊ တကယ္ ေရးတတ္သူ နည္းပါး လုိ႔ရယ္လုိ႔ ေျပာၾကပါစုိ႔။<br />သံုး - ေရးတတ္သူက ေရးျပန္ေတာ့လည္း ျပဇာတ္ရဲ႕ အညြန္႔အတက္ကုိ ဖဲ့ၿပီးမွ ေရးေနၾကရတဲ့အတြက္။<br />ေလး - ေလးအခ်က္ကေတာ့ ပရိသတ္ စိတ္မ၀င္စားလုိ႔ပါ "<br /><br />" ဇာတ္သဘင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ကြယ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ထားတာ ေတြ႕ရပါျတယ္။ ဒီေန႔ ဇာတ္သဘင္ ေလာကအေပၚ ဆရာ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ "<br />" ဇာတ္သဘင္ေတြရဲ႕ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကုိ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ေကာင္းတာ။ ျဖစ္သင့္တာ ကေလးေတြကုိ ဟာသ ၀တၳဳတုိေတြ က်ဳပ္ ေရးေပမယ့္ အမ်ိဳးသား အႏုပညာရပ္တစ္ခု မွန္မွန္ ကန္ကန္ တုိးတက္ႀကီးပြား ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာပဲ ႐ွိတာပါ။ ဘယ္လုိ ျမင္တယ္ဆုိတာအထိ ေျပာေလာက္တဲ့လူ ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူး။<br />ဇာတ္သဘင္ ဟာ ဖဲြ႕ပံုေပၚ က ရဲတုိက္ပဲ။<br /><br />ကုိရင္ ၾကည့္ေလ၊ ဇာတ္တစ္ဖဲြ႕မွာ စာေပနဲ႔ အနီးဆံုး ပုဂၢိဳလ္ဟာ စာေရးဆရာပဲ။ အဲဒီစာေရးဆရာဟာ ဗုဒၶ၀င္ ကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ မသိဘူးဆုိရင္ ကုိရင္ ယံုမလား။ အဲေလ ... သူေတာင္မွ အဟုတ္ မဟုတ္ရင္ က်န္ တဲ့ လူေတြ မဟုတ္တာ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။<br />ဇာတ္အဖဲြ႕တစ္ဖဲြ႕ ႐ံု၀င္ကႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ႐ံုခလည္း ႀကီးတယ္။ ႐ံုေဆာက္စရာ ေျမေစ်းလည္း ႀကီးတယ္။ ပဲြက် ျပန္ေတာ့လည္း ဖ်ာေနရာ ေနရာေကာင္းေတြက ပုိက္ဆံမရ႐ွာၾကဘူး။ အဲဒီအခါမွာ ပြန္းျပတ္ ျပတ္ကုန္ တယ္ေလ။ ပြန္းျပတ္ျပတ္ကုန္ေတာ့ ဘယ္သူ ၀င္လာသလဲ၊ ေငြ႐ွင္ေပါ့။ ေငြ႐ွင္ဆုိတာက ထံုးစံ အတုိင္း ေငြ အတြက္ပဲ ျမင္တဲ့ ၾကည့္တဲ့အခါ သူ႔အိတ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ အႏုပညာသည္မ်ားမွာ မေတာ္တာ ေတြ လုပ္ၾက ရေတာ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ ပညာသည္ႀကီးေတြမွာ သိေပမယ့္ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ၿငိမ္ေနၾကရတယ္။<br />အခ်ိန္မီ သတိရၿပီး အမ်ိဳးသားအႏုပညာ မပ်က္စီး မပေပ်ာက္ေအာင္ ကာယကံ႐ွင္ သဘင္သည္ေတြကုိယ္ တုိင္ ထိန္းႏုိင္ရင္ ထိန္း၊ မထိန္းႏုိင္ရင္ ရာစုတစ္စိတ္အတြင္းမွာ ေတာင္႐ွည္ပုဆုိးနဲ႔ ေခါင္းေပါင္းဟာ ဇာတ္ခံု ေပၚက ေပ်ာက္သြားႏုိင္တယ္ "<br /><br />" ဇာတ္သမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက "ေ၀ဖန္ေရး"ကုိ ေအာ့ေၾကာလန္ၾကတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း ေ၀ ဖန္မႈ မ႐ွိၾကဘူး။ ဆရာ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ "<br />" ေ၀ဖန္ေရးကုိ ဇာတ္သမားမ်ားသာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ႐ုပ္႐ွင္သမား၊ ဂီတသမားနဲ႔ စာေပသမားလည္း ေအာ့ ေၾကာလန္တာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေ၀ဖန္ေရး မလုပ္ၾကတာမွာလည္း အတူတူပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိ ေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ တိမ္တိမ္ ကေလးေတြပဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ တိမ္သလဲဆုိရင္ ေျခဖမုိးေတာင္ မျမဳပ္ ဘူး။<br />အႏုပညာမွာ ႐ုိးေျဖာင့္တဲ့ ေ၀ဖန္ေရးဟာ အလြန္လုိအပ္တာေပါ့။ ကၽြမ္းက်င္ၿပီး တင္ျပတတ္တဲ့ ေ၀ဖန္ေရး သမားဆုိရင္ ပုိၿပီး အဖုိးတန္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူတစ္ပါး ေ၀ဖန္တာလည္း မခံႏုိင္၊ မိမိကုိယ္ကုိ ေ၀ဖန္ေရး လည္း မလုပ္ၾကေတာ့ အႏုတ္လကၡဏာမ်ာပဲ ေက်ာက္ခ်ေနၾကပါပေကာ "<br /><br />" ဇာတ္တစ္ဖဲြ႕ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ ဘာနဲ႔ အကဲျဖတ္ၾကမလဲ။ မီးပစၥည္းေတြနဲ႔လား၊ ဆက္တင္ေတြနဲ႔လား၊ မင္းသမီး အား နဲ႔လား၊ မင္းသား ေခ်ာတာနဲ႔လား၊ ျပဇာတ္ ေကာင္းတာလား၊ ႏွစ္ပါးခြင္ ႏုိင္နင္းမႈနဲ႔လား "<br />" ဘယ္အႏုပညာသည္ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထမင္းတစ္လုတ္အတြက္ ျပည္သူကုိ အဆိပ္မေကၽြးသင့္ပါဘူး။ နယ္လွည့္ ၿပီး အဆိပ္ေတြ ျဖန္႔ေ၀ရာ မေရာက္ေအာင္၊ အရပ္တကာ လွည့္ၿပီး မေကာင္းမႈ က်ဴးလြန္ ေနၾကတယ္လုိ႔ အဆုိမခံရေအာင္ လုပ္ၾကဖုိ႔၊ သတိထားဖုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့ေလ။<br />ဇာတ္အဖဲြ႕တစ္ဖဲြ႕မွာ ဆက္တင္ေတြ၊ မီးေတြဟာ အဓိက မဟုတ္ေပမယ့္ မပါရင္ မၿပီးတဲ့ အေျခကုိ ေရာက္ေန ၿပီ။ အဆုိ၊ အက၊ အငုိနဲ႔ ဇာတ္စီး ဇာတ္နင္းႏုိင္ျခင္းဟာ အစိတ္အႏွစ္သာရပါ။ ပုိက္ဆံရတာ၊ မရ တာ နဲ႔ တုိင္းတာရင္ေတာ့ အမွန္ကုိ မေရာက္ဘူးေနာ္။<br /><br />က်ဳပ္ ေျပာခဲ့ၿပီပဲ။ က်ဳပ္ဟာ ပုိက္ဆံရလုိ႔ စာေရးတာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔။ စာေရးရင္း ေရးရင္းနဲ႔ သိလာ ခံယူ လာ တာက စာေပနဲ႔ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ စာေပနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ စာေပနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရးပဲ။ ဒီေတာ့ ကုိယ့္ေစတနာကုိ ကုိယ္ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ေစတနာနဲ႔ ေရးတာပါပဲ။<br />အတုိခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ အကြပ္မဲ့တဲ့ ၾကမ္းထဲက အနိဌာ႐ံုေတြ ႐ွင္းလင္းသြားဖုိ႔ အေရးႀကီးဆံုး အေျခခံက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ပါပဲ။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လုိ႔ ဆုိတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ေျချမစ္ ခုိင္မာ တဲ့ အမ်ိဳးသား ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြကုိ ႐ွင္သန္ေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ပါပဲ။<br /><br />က်ဳပ္က ကုိယ္ေတြ႕ဗ်။ ျခင္းယုိင္ခတ္ပညာထဲက ျခင္းေပါက္ေတြကုိ အေမရိကန္ကလာတာ မဟုတ္လားလုိ႔ ေမးတာ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ၾကားရတယ္။ တစ္ေထာင္မွာ တစ္ေယာက္ပါလုိ႔ ေျပာေျပာ၊ သန္း ၃၀ မွာ တစ္ ေယာက္ပါ လုိ႔ ဆင္ေျခတက္တက္ ေျပးတဲ့အတြက္ ထင္က်န္ခဲ့တဲ့ ကန္ရာပဲဗ်။<br />အဲဒါေၾကာင့္ အမ်ိဳးသား ယဥ္ေက်းမႈ ဆုတ္ယုတ္ေနတာကုိ ေခတ္နဲ႔အညီ တုိးတက္ျခင္းပဲ၊ ေခတ္သေဘာ ပဲလုိ႔ ျမင္မေနၾကရင္ အကြပ္မဲ့တဲ့ ၾကမ္းထဲက အႏုတ္လကၡဏာေတြေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္ သြား ေကာင္း ပါရဲ႕"<br />" ဒီေန႔ ျမန္မာစာေပေလာကကုိ ဆရာ့ စာေပအေတြ႕အႀကံဳအရ ဘယ္လုိ ျမင္ပါသလဲ ဆရာ"<br /><br />" စာေပအေတြ႕အႀကံဳအရကေတာ့ ေငြလုိခ်င္လုိ႔ စာေရးတာ မဟုတ္တဲ့လူဟာ ၾကည္ညိဳစရာ အေကာင္းဆံုး ပါပဲ။ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္ဟာ လူတစ္ေယာက္ကုိသာ ေသေစေပမယ့္ မေကာင္းတဲ့စာဟာ လူေပါင္း မ်ားစြာကုိ ေသေစႏုိင္တဲ့အတြက္ ငါ့စာဟာ အဆိပ္မျဖစ္ေစရဘူးဆုိတဲ့ သစၥာတရား ဦးထိပ္ ထားတဲ့ လူကုိ ပုိၿပီး ၾကည္ညိဳရပါတယ္။<br />စာေပကုိ ျမတ္ႏုိးမႈ၊ ေလးစားမႈ မ႐ွိတဲ့လူဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ စာေတြ ေရးေနေန စာေပသစၥာ၊ စာေပရဲေဘာ္ စိတ္ အလြန္ေခါင္းပါးၿပီး ဘ၀တူေတြကုိ ရန္သူ ထင္ေနတဲ့အတြက္ ႐ြံစရာေကာင္းပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိလူမ်ိဳးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ လူဟာ ၾကည္ညိဳစရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။<br /><br />စာေပေလာက အေတြ႕အႀကံဳေတြ ေလွ်ာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘာတစ္လံုးမွ မသိတဲ့ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာေတြ အေၾကာင္း ပါကုန္လုိ႔ ဘယ္မဂၢဇင္းကမွ က်ဳပ္စာေတြ မသံုးဘဲ ေနပါဦးမယ္။ ေငြသမားေတြ ၀င္ေႏွာက္တဲ့ အတြက္ စာေပမွာလည္း ခြက်ေနတာပါပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ ၀မ္းသာအားရ တေလးတစားနဲ႔ ႀကိဳဆုိရတဲ့ ကေလာင္ သစ္တခ်ိဳ႕၊ သူတစ္ပါး ေရးေပးတဲ့စာကုိ ကုိယ့္စာလုပ္ၿပီး ထုတ္လာၾကတဲ့အထိ ေငြသမားဟာ ေႏွာက္ ေနတာ ပါ။<br /><br />ဘာသာျပန္ လံုးခ်င္းေတြ ေရာင္းရတယ္ ၾကားေတာ့ အလုိေလး အဂၤလိပ္စာေရာ ျမန္မာစာပါ ဘယ္ဟာမွ ေကာင္းေကာင္း တတ္ပံုမေပၚတဲ့ လူေတြကပါ ထျပန္ၾကေတာ့တာဆုိ။ ဟုတ္ၿပီ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဟုတ္ဟုတ္ဟတ္ဟတ္ ျပန္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြေကာ၊ ဘာေတြလဲ။ ဗုိက္အငွားနဲ႔ ဓားထုိးခံ ဆုိတာလုိ သူတစ္ပါး ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈကုိ ေစတနာ့၀န္ထမ္း ျဖန္႔ခ်ိေပးတာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ စံုေထာက္ ၀တၳဳ ေအာက္ နိမ့္က်တဲ့ သိပၸံစြန္႔စားခန္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ဖတ္မိရင္ေတာ့ လက္က မခ်ႏုိင္ဘူး။ ဖတ္လုိ႔ လည္း ၿပီးေရာ အိမ္ေလးမွာစုိးလုိ႔ လႊင့္ပစ္လုိက္ရတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ ကုိရင္ေရ ... မဂၢဇင္းေတြကေတာ့ တယ္အားရစရာေကာင္းတာပဲ။ အတြင္းကလည္းလွ၊ အျပင္က လည္း လွ သိပ္လွတာပဲ။ လံုးခ်င္းေတြကလည္း လွတာပဲ "<br />" ဒါဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းအေပၚ ဆရာ့အျမင္ အားမနာတမ္း ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္ "<br /><br />" ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းကုိ အေပ်ာ္ဖတ္ပါလုိ႔ ေျပာေနသံေတြ၊ က်ဳပ္နဲ႔ လာေဆြးေႏြးတာေတြ ၾကားေန ေတြ႕ ေနေပ မယ့္ က်ဳပ္မွာ ကုိရင္တုိ႔ ကုိယ္စား ေခ်ပခ်င္ေပမယ့္ ေခ်ပစရာ စကား႐ွာမေတြ႕ဘူး။ ဟုတ္တယ္ ေလ၊ ေလးနက္တဲ့ ေဆာင္းပါး၊ ေကာင္းလွေခ်ရဲ႕ ေျပာႏုိင္တဲ့ ၀တၳဳက အားလံုးေသာ မဂၢဇင္းေတြမွာ ႐ွားပါး ကုန္ေပါ့ကုိး။<br /><br />ေနာက္မွ စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ေနာက္က လုိက္လာရတဲ့ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ဟာ ေ႐ွ႕ကလူေတြကုိ အမီ လုိက္ဖုိ႔၊ ေက်ာ္တက္ဖုိ႔အတြက္ အျပစ္ကင္းတဲ့နည္းနဲ႔ ႀကိဳးစားဖုိ႔ ဒီလမ္းပဲ ႐ွိတာပဲလုိ႔။ အခု ေစာင္ေရ ကေလး အေတာ္ရလာခ်ိန္မွာ စာမူေကာင္းကုိ ဦးစားေပးတဲ့ သေဘာနဲ႔ ကေလာင္သစ္ေတြကုိ မ်ားမ်ား သံုး လာၿပီလုိ႔ ထင္ရတာပဲ။ ကဲ ... ေတာ္ေရာေပါ့ "<br /><br />" ဆရာ့ ေ၀၉ဖန္ခ်က္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မဂၢဇင္းမွာ ေ႐ြးထားတဲ့ စာမူ ေတြက သံုးႏုိင္တဲ့ အင္အားထက္ ႐ွစ္ဆေလာက္ ပုိပါတယ္။ ကေလာင္သစ္ေတြထဲမွာ တကယ္ အရည္အေသြး ႐ွိတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပါလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ စာတည္းအဖဲြ႕က စိတ္ႀကိဳက္ ေတြ႕လုိ႔ သံုးဖုိ႔ ရည္႐ြယ္ၿပီး ေ႐ြးထားသည့္တုိင္ေအာင္ အလွည့္က်ဖုိ႔ရာ ေတာ္ေတာ္ကေလး ေစာင့္ရ ပါတယ္။ ေပဖူးလႊာက ကေလာင္သစ္၊ ေဟာင္း မေ႐ြးဘဲ ေနရာေပး ႀကိဳဆုိပါတယ္။ ဥပမာဆုိရင္ "ျမေႏွာင္းညိဳ" ကုိ ေပဖူးလႊာက စင္တင္ခဲ့လုိ႔ "အသည္းပန္းမွာ ဆူးေတြနဲ႔ရယ္"ကုိ ႐ုပ္႐ွင္ေလာက ကေတာင္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီပဲ။ အဲဒီလုိပဲ လစဥ္ ကေလာင္သစ္ေတြရဲ႕ ၀တၳဳတုိ၊ ၀တၳဳ႐ွည္ ေတြကုိ သံုးတဲ့ ေနရာမွာလည္း အရည္အေသြး ျပည့္၀တာေတြ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္လည္း ဒီထက္ ပုိေကာင္းေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႀကိဳးစားၾကဦးမွာပါပဲ။<br /><br />အေပ်ာ္ဖတ္ ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်နပ္ပါတယ္။ ေပဖူးလႊာကုိ ဖတ္ရတဲ့အတြက္ စာခ်စ္သူရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္သြားမယ္၊ ေက်နပ္သြားမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႀကိဳးပမ္းရက်ိဳးနပ္တာပဲ မဟုတ္ လား ဆရာ။ တကယ္ေတာ့ အေပ်ာ္ဖတ္အေနနဲ႔ သာမန္ ဖတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကသာ ေျပာတာပါ။ " ၾကည့္ ေသာသူသည္ ျမင္၏" ဆုိတာလုိပဲ တကယ္ ေလးေလးနက္နက္ ဖတ္ၾကည့္ရင္ ရသ ေျမာက္ တဲ့ စာေတြ အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။ ေပဖူးလႊာ လူႀကီး၊ လူလတ္၊ လူငယ္ႀကိဳက္ အားလံုးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ ထား တာပါ။ ဆရာ့ ေ၀ဖန္ခ်က္ကုိလည္း စာတည္းအဖဲြ႕ကုိ တင္ျပပါမယ္။<br />ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခ်ိန္ေပးခဲ့လုိ႔ ဆရာ့ကုိလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ ဆရာ"<br /><br /><b>ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္-၂၈၊ ေအာက္တုိဘာလ၊ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္။<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-4282612818702379109?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-52431027994363708932012-01-27T03:32:00.000-06:002012-01-27T03:32:16.773-06:00ဝင္းေဖဝင္း ဘာသာျပန္ စိန္မင္းသမီး အဆက္ အၿပိဳင္အဆိုင္အႏိုင္, အပိုင္း (၆၂) (ဇာတ္သိမ္း)<div style="text-align: center;"><b>(၆၂)</b></div><div style="text-align: justify;"><br />တာရာသည္ ႐ွာဆာေဘး၌ ရပ္ေနသည္။ ေဟာ့တင္ေကာ့ ေဟာ္လန္မဲဆႏၵနယ္၏ မဲစာရင္းမ်ား အ႐ံႈးအႏုိင္ ေၾကညာေရး အတြက္ မဲျပားေရတြက္ေနစဥ္ ေစာင့္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။<br />ခန္းမႀကီး တစ္ခုလံုး စိတ္လႈပ္႐ွားတက္ႂကြေနေသာ လူပရိသတ္ႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။ ရယ္ေမာၾက သီခ်င္းဆို ၾက ႏွင့္ ႐ွိေနသည္။ အမ်ိဳးသားေရးပါတီမွ အမတ္ေလာင္းသည္ ခန္းမႀကီး၏ အျခားတစ္ဘက္၌ ရပ္ေနသည္။ သူ႔ေဘးတြင္ သူ႔ဇနီးအရပ္႐ွည္႐ွည္ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ မိန္းမေခ်ာက ရပ္ ေနသည္။<br /><br />ယူႏုိက္တက္ပါတီမွ စည္း႐ံုးေရးမွဴးတစ္ဦးက ႐ွာဆာ ကုိ တယ္လီဖုန္းလာေနေၾကာင္း လာေျပာသည္။ ႐ွာဆာ မွာ အမ်ိဳးသား မဲဆႏၵ႐ွင္တစ္စုႏွင့္ စကားေကာင္းေနသျဖင့္ သူ႔ကုိယ္စား တာရာ က လုိက္ သြားသည္။ စကၠန္႔ပုိင္း အတြင္း သူမ ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာအမူအရာပ်က္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ လုိက္ရေသာ အခါ ႐ွာဆာသည္ စကား၀ုိင္းမွ စကားျဖတ္ၿပီး သူ႔ဇနီးအနားသုိ႔ ေရာက္လာကာ ေမးလုိက္ သည္။<br />" ဘာျဖစ္တာလဲဒါလင္ … မင္းမ်က္ႏွာ ၾကည့္ရတာ တေစၦသူရဲ ေတြ႕ရသလုိပဲ "<br />" ထရန္စဗယ္ ကေန တယ္လီဖုန္းလွမ္းဆက္တာ၊ ဆရာႀကီးေလ … ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စမတ္ သူ႔မဲဆႏၵနယ္မွာ ရႈံး သြားၿပီး၊ အမ်ိဳးသားေရး ၀ါဒီအမတ္ က အႏုိင္ရသြားတယ္ "<br /><br />" အလုိ ဘုရားေရ … အံ့ၾသစရာႀကီးပါလား၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စမတ္ အဲဒီမဲဆႏၵနယ္မွာ အမတ္ျဖစ္ အႏုိင္ ရ လာခဲ့တာ ၂၅ ႏွစ္ေတာင္႐ွိခဲ့ၿပီ၊ အခုေတာ့ သူ႔ကုိ မဲဆႏၵ႐ွင္ေတြက စြန္႔ပစ္လုိက္ၾကၿပီေပါ့ "<br />" ၿဗိတိသွ် ေတြကေတာင္ ၀င္စတန္ခ်ာခ်ီ ကုိ စြန္႔ပစ္လုိက္ၾကေသးတာပဲ၊ သူတုိ႔က သူရဲေကာင္းေတြကုိ မလုိ ခ်င္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား၊ တာရာက သူ႔အျမင္ကုိ ေျပာလုိက္သည္။<br />" ဒါဟာ အရိပ္လကၡဏာ ပဲ၊ စမတ္သြားၿပီဆုိရင္ တုိ႔လဲ သူနဲ႔ အတူသြားရလိမ့္မယ္" ႐ွာဆာက ညည္းတြား လုိက္သည္။<br /><br />ဆယ္မိနစ္ခန္႔အၾကာတြင္ တယ္လီဖုန္း ထပ္လာျဖစ္သည္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဘလိန္းမယ္လကြန္ လည္း သူ႔ မဲဆႏၵ နယ ္တြင္ မဲအေရအတြက္ တစ္ေထာင္ခန္႔ျပတ္ၿပီး ႐ံႈးသြားေၾကာင္း ထပ္မံ သိရသည္။<br />" မဲတစ္ေထာင္ ဟုတ္လား၊ ဒါျဖင့္ မဲအေရအတြက္ ဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းဟုိဘက္ေရာက္သြားတာေပါ့၊ ဒီမွာ ေကာ ဘယ္လုိျဖစ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရတာေပါ့ " ႐ွာဆာက ေျပာလုိက္သည္။<br />မဲေရတြက္ေရး အရာ႐ွိက ခန္းမထိပ္႐ွိ စင္ျမင့္ေပၚသုိ႔ တက္လာသည္။ သူ႔လက္ထဲတြင္ မဲအ႐ံႈးအႏုိင္ အေရ အတြက္ စာရင္းပါလာသည္။ ပရိသတ္က ၿငိမ္သြားၿပီး ေ႐ွ႕သုိ႔ စိတ္၀င္တစားတုိးလာသည္။<br />" ဂုဏ္သေရ ႐ွိ အမ်ိဳးသမီးမ်ားႏွင့္ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား၊ ေဟာ္တင္ေကာ့ေဟာ္လန္မဲဆႏၵနယ္ရဲ႕ မဲအေရ အတြက္စာရင္း ကုိ ေၾကညာပါမယ္ခင္ဗ်ား။ မင္းဖရက္ဒီလာေရး၊ အမ်ိဳးသားေရးပါတီ ၃၁၂၆ မဲ၊ ႐ွာဆာကုတ္ေန၊ ယူႏုိက္တက္ပါတီ ၂၀၁၂ မဲ၊ ကေလာက္ဆင္မဆမ္၊ တစ္သီးပုဂၢလ ၁၉၆ မဲတုိ႔ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား "<br />မင္းဖရက္ႏုိင္သြားၿပီ။ ႐ွာဆာ မဲတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ျပတ္၍ ႐ံႈးသြားသည္။<br /><br />တာရာက ႐ွာဆာ့လက္ကုိ ဆဲြၿပီး ခန္းမႀကီးထဲမွ ထြက္လာသည္။ ပစ္ကပ္ကားရပ္ထားရာသုိ႔ တန္းၿပီး ေလွ်ာက္ သြားသည္။ ကားေ႐ွ႕ခန္းတြင္ ႏွစ္ဦးသား ေဘးခ်င္းယွဥ္ၿပီး ထုိင္လုိက္ၾကသည္။ ယာဥ္ေမာင္း ေနရာ ၌ ထုိင္ေသာ တာရာသည္ ကားစက္ကုိ မႏိႈးေသးေပ။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး စိတ္ေခ်ာက္ခ်ား တုန္လႈပ္ေနၾကသည္။<br />" ကၽြန္မ ေတာ့ မယံုၾကည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီ "<br />တာရာ က ခပ္တုိးတုိးေျပာလုိက္သည္။<br /><br />" ေျပးေနတဲ့ မီးရထားႀကီးကုိ စီးရသလုိ ငါေတာ့ျဖစ္ေနတယ္၊ ႐ွည္လ်ားမည္းေမွာင္တဲ့ လုိဏ္ေခါင္းထဲကုိ ၀င္ဖုိ႔ ရထားႀကီးက ဦးတည္ေနၿပီ၊ လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔လဲ နည္းမ႐ွိ၊ ရပ္တန္႔ဖုိ႔လဲ လမ္းမ႐ွိျဖစ္ေနၿပီ၊ သနားစရာ ေကာင္း တဲ့ ေတာင္အာဖရိကပဲ၊ အနာဂတ္မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမယ္ဆုိတာ ဘုရားသခင္မွသိေတာ့မွာပဲ "<br />႐ွာဆာက ညည္းတြားကာ ေျပာၾကားလုိက္သည္။<br /><br />မုိးဆက္၀မ္မာေဘးတြင္ လူအမ်ား၀ုိင္းေနသည္။ သြတ္ျပားမ်ားကာထားေသာ အခန္းက်ဥ္းကေလးတြင္ သူတုိ႔ ႏွင့္ ျပည့္က်ပ္ေနသည္။ သူတုိ႔သည္ မုိးဆက္၏ အေစာင့္တပ္သားမ်ားျဖစ္သည္။ ဆ၀ပ္ဟင္းဒရစ္ သည္ သူတုိ႔၏ အႀကီးအကဲျဖစ္သည္။<br />အခန္းထဲ တြင္ ေရနံဆီ မီးအိမ္ကေလးသာ ထြန္းထားသည္။<br /><br />" ဘုိ၀ါးမ်ိဳးႏြယ္ဆက္ေတြ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အႏုိင္ရသြားၾကရဲ႕ ေလာဘေဒါသေမာဟေတြက တစ္ေန႔ သူတုိ႔ကုိ ျပန္ဖ်က္ဆီးလိမ့္မယ္၊ အခု သူတုိ႔ လူျဖဴအခ်င္းခ်င္း အားၿပိဳင္ၾကတယ္၊ အႏုိင္ရသြားတဲ့ ဘုိး၀ါေတြ ဟာ အပါသုိက္လုိ႔ ေခၚတဲ့ လူမ်ိဳးခဲြျခားေရး၀ါဒီေတြပဲ၊ ဒီေျမဒီေရ မွာ အာဖရိကန္နား ဆုိတဲ့ သူတုိ႔ အာဖရိကား လူမ်ိဳးေတြသာ ႀကီးစုိးျခယ္လွယ္ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ေနာက္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ ငါတုိ႔ တုိင္းရင္းသား လူမည္း ေတြ ရင္ဆုိင္ၾကရလိမ့္မယ္၊ ခရီးလမ္းက႐ွည္မယ္၊ ၾကာမယ္၊ ခက္ထန္မယ္၊ ေသြးေခ်ာင္း စီးေကာင္း စီးလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ အနာဂတ္ကုိ ငါတုိ႔ပုိင္တယ္ "<br />မုိးဆက္ က ေ႐ြးေကာက္ပဲြရလဒ္ေပၚမူတည္ၿပီး သူ၏ ဒႆနႏွင့္ သံုးသပ္ခ်က္ကုိ သူ႔လူမ်ားအား႐ွင္းျပေန သည္။<br /><br />ေတာင္အာဖရိကႏုိင္ငံ၏ တရားေရးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီးသစ္သည္ သူ႔႐ံုးခန္းမွ ထြက္လာၿပီး ၀န္ႀကီး၏ ႐ံုးခန္း သုိ႔ ဦးတည္သြားေနသည္။ သူက တံခါးေခါက္လုိက္သည္။ " ၀င္ခဲ့ " ဟူေသာ အသံၾကားမွ တံခါးကုိ အသာေလး တြန္းဖြင့္ၿပီး ၀င္သြားသည္။<br />အျပင္ဘက္ ၌ ေမွာင္စျပဳေနၿပီ။ ႐ံုးခန္းမ်ား၌ မီးမ်ားထြန္းထားသည္။ ဒုတိယ၀န္ႀကီး မင္းဖရက္ဒီလာေရး အခန္း ထဲသုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ ၀န္ႀကီး ခ်ားလ္ေရာဘတ္ဆ၀ပ္ သည္ သူ႔ေ႐ွ႕စားပဲြ၌ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ထုိင္ေနသည္။<br /><br />" မင္းဖရက္ … ေရာ့ ေဟာဒါကေတာ့ မင္းကုိ ငါေပးမယ္လုိ႔ ကတိေပးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ကေလးေပါ့ကြာ "<br />" ေတာင္အာဖရိက ျပည္ေထာင္စု" ဟု ေဖာင္းႂကြစာလံုးျဖင့္ ႐ုိက္ထားသည့္ စာအိတ္တစ္လံုးကုိ ၀န္ႀကီးက ေကာက္ ယူၿပီး မင္းဖရက္အား အၿပံဳးျဖင့္ လွမ္းေပးလုိက္သည္။<br />" ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆုိတာ မေဖာ္ျပႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ ၀န္ႀကီးခင္ဗ်ား၊ ၀န္ႀကီး အေပၚမွာ သစၥာ႐ွိျခင္း၊ အလုပ္ႀကိဳးစားျခင္းတုိ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၀န္ႀကီးေက်းဇူးကုိ တံု႔ျပန္ပါမယ္ ခင္ဗ်ား မင္းဖရက္ က စာအတ္ကုိ လွမ္းယူရင္း ေျပာလုိက္သည္။<br /><br />မင္းဖရက္သည္ သူ႔႐ံုးခန္းသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ စာအိတ္ကုိ ေဖာက္လုိက္သည္။ အထဲမွ စာ႐ြက္ေခါက္ ကုိ ထုတ္ၿပီး ဖြင့္ဖတ္လုိက္သည္။ စာမွာ ရာဇ၀တ္မႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္တစ္သက္က်ခံေနရေသာ လုိသာဒီလာေရး အား လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးလုိက္ေသာစာျဖစ္ သည္။<br />မင္းဖရက္သည္ စာ႐ြက္ကုိ ျပန္ေခါက္ၿပီး စာအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္လုိက္သည္။ မနက္ျဖန္တြင္ ဤ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္း သာခြင့္ အမိန္႔ ကုိ ေထာင္ပုိင္ႀကီးအား မိမိကုိယ္တုိင္သြားေပးမည္။ ဖခင္၏ လက္ကုိ မိမိကုိယ္တုိင္ ဆဲြၿပီး ဖခင္ အား သူရိယ ေနမင္းႀကီး၏ သဘာ၀အလင္းေရာင္ေအာက္သုိ႔ ေခၚထုတ္ လာမည္။<br /><br />မင္းဖရက္ ထုိင္ရာမွထလုိက္ၿပီး မီးခံေသတၱာဆီသုိ႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ႀကီးမား ေလးလံေသာ တံခါးႀကီး မ်ား ကုိ နံပါတ္ႏွင့္ေသာ့မ်ား ျဖင့္ ခတ္၍ ဖြင့္လုိက္သည္။ မီးခံေသတၱာထဲမွ အေပၚဆံုး စင္ေပၚတြင္ ဖုိင္တဲြ သံုးခု႐ွိ သည္။ ထုိဖုိင္တဲြမ်ားကုိ ယူလာၿပီး သူ႔စားပဲြေပၚတြင္ ျပန္လာထုိင္သည္။ ဖုိင္တဲြတစ္ခုမွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး မွ ျဖစ္သည္။ ဒုတိယဖုိင္တဲြမွာ စီအုိင္ဒီဌာနခ်ဳပ္မွျဖစ္သည္။ တတိယဖုိင္တဲြမွာ သူ၏ တရားေရး ဌာနမွ ျဖစ္သည္။<br /><br />ထုိဖုိင္တဲြမ်ား အားလံုး သူ႔ဆီေရာက္လာရန ္ႏွင့္ ထုိဖုိင္တဲြမ်ား ႐ွိခဲ့ေၾကာင္း မွတ္တမ္းမ်ား မွတ္ပံုတင္ စာရင္းမွ ကြယ္ေပ်ာက္ဖယ္႐ွား သြားေစရန္ မင္းဖရက္အခ်ိန္ယူၿပီး ဂ႐ုတစုိက္စီစဥ္ခဲ့ရသည္။<br />" ဓားျဖဴ" ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဤဖုိင္တဲြသံုးခုသာလွ်င္ မွတ္တမ္းဟူ၍႐ွိသည္။<br /><br />မင္းဖရက္သည္ အခ်ိန္ယူ၍ ဖုိင္တဲြတစ္ခုခ်င္းကုိ အေသးစိတ္ဖတ္သည္။ ဖတ္၍ၿပီးသြားေသာအခါ အခ်ိန္မွာ ညသန္းေခါင္ ေက်ာ္ေနေပၿပီ။ အုိလံပစ္ေ႐ႊတံဆိပ္႐ွင္၊ ယခု တရားေရး၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး မင္းဖရက္ ဒီလာေရး ႏွင့္ ဓားျဖဴတုိ႔ ဆက္စပ္မႈ႐ွိသည္ဟူ၍ ဘယ္ဖုိင္တြင္မွ ဘယ္သူကမွမေရးခဲ့၊ ဘယ္သူမွ မသိ ခဲ့ေၾကာင္း ကုိ မင္းဖရက္သိျမင္လာရသည္။<br />မင္းဖရက္ သည္ ထုိဖုိင္တဲြသံုးတဲြကုိ ေကာက္ယူၿပီး ႐ံုးခန္းအျပင္သုိ႔ ထြက္သြားသည္။ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား မီး႐ိႈ႕ ဖ်က္ဆီး ေသာစက္ ကုိ ခလုတ္ဖြင့္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဖုိင္တဲြမွစာ႐ြက္မ်ားကုိ တစ္႐ြက္ခ်င္း ထုတ္၍ တစ္႐ြက္မက်န္ျပာ ျဖစ္သြားေအာင္ မီး႐ိႈ႕စက္ထဲထည့္ၿပီး ႐ိႈ႕ပစ္လုိက္သည္။<br /><br />" တကယ္ေတာ့ သစၥာေဖာက္မတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တာ ငါအခုမွ သိရတာပဲ၊ ငါသစၥာေဖာက္ခံခဲ့ရတယ္၊ အမ်ိဳး သမီး တစ္ေယာက္၊ ခပ္ငယ္ငယ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္တဲ့၊ အာဖရိကန္နား စကားေျပာတယ္တဲ့၊ သူအကုန္ သိေနတာပဲ၊ ပရီတုိးရီးယားမွ လက္နက္ေတြ ခုိးထုတ္တာကေနၿပီး ေတာင္ေပၚမွာ ခ်ံဳခုိတုိက္ခုိက္ တာ အထိ သိေနတာပါပဲလား၊ အားလံုးကုိ သိေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ႐ွိေနၿပီ"<br />သူမ ကုိ အျပစ္ဒဏ္ခတ္ရမည့္ အခ်ိန္ေတာ့ ေရာက္လာလိမ့္မည္။ <br /><br />သုိ႔ေသာ္ မင္းဖရက္က အလ်င္စလုိမလုပ္၊ ေပးဆပ္စရာ ေႂကြးမ်ား၊ အထာက်ေအာင္ လုပ္စရာမ်ား အမ်ားအျပား ႐ွိေနေသးသည္။<br />ေနာက္ဆံုးစာ႐ြက္ျပာက်သြားေသာအခါ မင္းဖရက္သည္ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး သူ႔အတြက္ အစုိးရ က ေပးထားေသာ အနက္ေရာင္ဖုိ႔ဒ္ဆီဒင္ကားႀကီး ဆီသုိ႔ ဆင္းလာခဲ့သည္။ အစုိးရက ေပးထားေသာ ၀ါတာလု့ဖ္ သီးသန္႔ ရပ္ကြက္မွ သူ႔ေနအိမ္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ အေပၚထပ္အိပ္ခန္းထဲသုိ႔ သူ တက္သြားေသာ အခါ အိပ္ေပ်ာ္ေန ေသာ ဟုိင္ဒီ မႏုိးေအာင္ ေျခဖြနင္းလုိက္သည္။ ဟုိင္ဒီသည္ ကုိယ္၀န္ ႐ွိလာျပန္ၿပီ ျဖစ္ရာ အိပ္ေရး၀၀အိပ္ဖုိ႔ လုိသည္။<br /><br />အေမွာင္ထုထဲ၌ မင္းဖရက္ လဲေလ်ာင္းေနသည္။ အိပ္လုိ႔မေပ်ာ္၊ စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိသည္။ စီစဥ္ လုပ္ကုိင္စရာ ေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိသည္။ အေမွာင္ထုထဲ၌ပင္ သူၿပံဳးလုိက္ၿပီး ေတြးလုိက္သည္။<br />" ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့လက္ထဲမွာ အာဏာဆုိတဲ့ ဓား ေရာက္လာၿပီ၊ ဘယ္သူေတြဟာ အႏွိမ္ခံ ေတြလဲ၊ အပယ္ခံ ေတြလဲဆုိတာ ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့ "<br /><br /><b>ၿပီးပါၿပီ<br /><br />ကၽြန္ေတာ္၏စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီး ႐ႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။<br />၀င္းေဖ၀င္း<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-5243102799436370893?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-32449420989714625202012-01-26T05:39:00.000-06:002012-01-26T05:39:18.242-06:00ေသာ္တာေဆြ ၏ သူနဲ႕သာဆိုရင္ အပိုင္း (၃) (ဇာတ္သိမ္း)<div style="text-align: justify;">ထို လူမ်ားသည္ တားမရ။ ေဒါသုတၾကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ ေရာက္လာျပီျဖစ္ေသာ ကိုေပြးထူူ အား ဓားႏွင့္ခုတ္၊ တုတ္ႏွင့္ရိုက္ၾကေလသည္။ <br /> တယ္ဇယ္ရဲလက္ရဲ ရိွသည့္လူေတြ။ သို႔ေသာ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ အတြင္းမွာ ဓားက ဖိုးတင္႕ေဆြ လက္ထဲ၊ တုတ္က ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ ေရာက္ေနေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔လက္ေကာက္၀တ္ ဖမ္းညွစ္၊ လက္ေမာင္းဆြဲလိမ္ျပီး တုတ္ႏွင့္ဓားကုို ယူလိုက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။<br />ဒါေလာက္က ဆရာၾကီးဗိုလ္ေလာရွည္သင္ေပးခဲ့ေသာ သုိင္းပညာ၏ ကၾကီးခေကြးပဲ။<br />သိုင္းတစ္ကြက္ ျပလိုက္္မည္။<br /><br /> စာရႈသူမွတ္္ထားပါ။ လူတစ္ေယာက္ ဓားႏွင့္ခုတ္၊ သို႔မဟုတ္ တုတ္ႏွင့္ရိုက္္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ရန္သူ၏ ေခါင္းကို ငယ္ထိပ္တည့္တည့္ ခ်ိန္မွာပဲ မဟုတ္လား။ သည္လုိ အႏၱရာယ္မ်ဳိး မိတ္ေဆြ ၾကံဳျပီ ဆိုပါစို႔။ ထိုလူႏွင့္ မ်က္္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မတ္မတ္ရပ္လိုက္ပါ။ ေျခႏွစ္ဖက္ကို တစ္ေပေလာက္ခြာ၍ ခပ္ကားကားေလး ေနပါ။ ထိုလူ ဘယ္အားလား၊ ညာအားလား ၾကည့္။<br /> အို.. မ်ားေသာအားျဖင့္ ညာအားေတြခ်ည္းပါပဲေလ။ မိတ္ေဆြသည္ ရန္သူလာရာ အေရွ႕ဘက္ သို႔ မ်က္ႏွာမူ ၍ ရပ္ေနမည္ဆိုပါအံ့။<br /><br />ထိုလူ႔ဓားခ်က္ ခုတ္ခ်လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္တည္းမွာပဲ မိတ္ေဆြမ်က္ႏွာက ေတာင္ဘက္မူလ်က္ ျဖစ္သြား ရန္ ညာေျခသို႔ ေနာက္သို႔ တစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္ပါ။ ထိုအခါ သူ႔ဓားခ်က္က်လာတာနဲ႔ မိတ္ေဆ ြမ်က္ႏွာ ေျခာက္လက္မေလာက္ ကြာေနျပီ။ သည္တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မိတ္ေဆြညာလက္က ကိုယ့္ေရွ႕ စိုက္က်လာေသာ သူ႔လက္ေကာက္၀တ္ကို ဖမ္းဆုပ္ျပီး ျဖစ္ေနရမည္။ ဘယ္လက္၀ါးေစာင္းကမူ ုသူ႔လက္ဆစ္ရုိး ကို ရိုက္ခ်ဳိးလိုခ်ဳိး၊ သို႔မဟုတ္ သင္းေမွာက္္သြားေစလိုလွ်င္ အားလြန္လာေသာ သူ႔ဇတ္ပိုးကို ခုတ္ခ် လိုက္ေပါ့။ သည္လုိမွ သူ႔အသားမနာေစခ်င္ဘူးဆိုလည္း ခုန ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္သလိုပဲ ညာလက္ က သူ႔လက္ေကာက္၀တ္ လိမ္ညွစ္ျပီး ဘယ္လက္က သူ႕ကလထဲက ပစၥည္းယူလုိက္တာေပါ့။<br /><br />ေဖာ္ျပပါ ရန္ပဲြတြင္ သည္နည္းႏွင့္ သူတို႔ လက္နက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထဲ ေရာက္လာေသာ အခါ ဓားႏွင့္ ခုတ္သူ က ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာျမင္ေတာ့ "ဟာ.. ကိုေသာ္္တာပါလား..."<br /><br />"ဟုတ္တယ္ ကိုစံရ ထိုင္ျပီး တစ္ခြက္တစ္ဖလားစီ ေမာ့လိုက္ၾကပါဦး"<br />ဖိုးတင္ေဆြ က အရက္ငဲွ႔ေပးလုိက္သည္။ <br /> ကိုစံရမွာ ေထာက္ၾက႕ံႏွင့္ ေမွာ္ဘီအၾကားရွိ ဆပ္သြားေတာရြာမွ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ၾကက္သမား၊ ၾကက္ဒိုင္္ လုပ္သူျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္္ေတာ့္၀ိုင္းလည္းသူလာဖူး၍ သူ႔၀ုိင္းလည္းကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသျဖင့္ လူခ်င္း ရင္းႏွီးလွေသာ ကစားေဖာ္ကစားဖက္ ျဖစ္ပါသည္။ ၾကက္သမားတို႔မည္သည္ လူရိုးလူညံ႔ မ်ား မဟုတ္ ၾကေခ်။ မဟုတ္မခံ ဆတ္ဆတ္ၾကဲ မ်ားသာ ျဖစ္ၾက၏။<br />ရာႏွင့္ခ်ီ၍ လာၾကေသာည သည္လိုလူမ်ဳးိမ်ားကို ၾကက္ဒုိင္လုပ္၍ အုပ္ခ်ဳပ္ရသည္မ်ား ေတာ္ရံုတန္ရံု လူစား မဟုတ္။ ကိုစံရသည္ ေထာင္လည္းက်ဖူး၏။ ခုတ္ရဲထစ္ရဲသူလည္းျဖစ္၏။<br /><br /> ထုိေၾကာင့္ ကိုေပြးထူ သည္ ဖုိးတင္ေဆြ ေက်ာနားကပ္၍ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေန၏။ ကိုစံရ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ စားပဲြတြင္ ၀င္ထိုင္၍ အရက္ခြက္ကိုယ္စီကိုင္ ၾကေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သုတို႔ လက္နက္မ်ား ျပန္ေပးလုိက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က....<br />" ကိုစံရ နဲ႔ ဒီလူနဲ႔ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ၊ အဲဒီကိစၥ ေျပာႏိုင္မယ္ဆုိရင္" <br />"ဟာ.. ဘာမေျပာႏိုင္စရာရွိလဲ ကိုေသာ္တာရယ္္၊ ခင္ဗ်ားလဲ ၾကက္ဒိုင္လုပ္ေနတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကက္ဒိုင္လုပ္ေနတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္၀ိုင္းမွာ ဒီေကာင္ တစ္ရာနဲ႔တစ္ဆယ္ အထက္ေၾကးက ငါးဆိုင္းစာျပီး သူေလာင္းတဲ့ ၾကက္လဲ ရႈံးသြားရာ ေပးစရာ တစ္ျပားမွမရွိဘူး၊ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ေငြငါးရာစိုက္ ရွင္း လုိက္ရတယ္၊ အဲဒါနက္ျဖန္ လာေပးပါ့မယ္ ေျပာသြားတာ၊ အခု တစ္လေလာက္ ရွိသြားျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ လူလႊတ္ ေတာင္းတာလဲ သံုးခါရွိျပီ၊ အေတြ႔မခံဘူး ေရွာင္ေနတယ္၊ အခု ေမွာ္ဘီေစ်းထဲ ေတြ႔လုိက္ျပီး သူ လစ္ထြက္ တာျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသမခ်ဳပ္တည္းႏိုင္ ေတာ့ဘူးဗ်ာ"<br />ဤေနရာ၌ စာဖတ္သူ နားလည္ေအာင္း ရွင္းရလွ်င္ ၾကက္၀ိုင္းတို႔ မည္သည္ တစ္ဖက္ၾကက္္က သာ လာျပီဆိုလွ်င္ သာတဲ့ဘက္မွ မစိတ္ကဲ၊ တစ္ေလးခြဲ၊ ႏွစ္ေလးတစ္ရာနဲ႔ ေလးဆယ္၊ သံုးဆယ္၊ ႏွစ္ဆယ္၊ တစ္ဆယ္ စသည္ျဖင့္ ေၾကးေက်ာေပး ကစားၾကကုန္သည္။ ကိုစံရေျပာေသာ ပဲြတြင္ ကိုေပြးထူက တစ္ရာ ႏွင့္ တစ္ဆယ္ကို ငါးဆိုင္း၅၀၀ိႏွင့္ ၅၀ိ ကစားလိုက္ေလသည္။<br /><br />သည္ေလာက္ထိ ေငြေၾကးကြာတယ္ဆိုေတာ့ တစ္ဖက္ကၾကက္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိိသ ေလာက္ ပင္။ သို႔ေသာ္ ၾကက္ပဲြတုိ႔မည္သည္မွာ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ေငြေရာက္မွသာ စိတ္ခ်ရသည္။ "ေၾကြတစ္လွည့္ ၾကက္တစ္ခုန္၊ ၾကက္ကန္းခြပ္လို႔ ပဲြကၽြတ္ေအာင္ ႏိုင္ေသးသပ" ဆိုတာေတြ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ တစ္ခါ တစ္ရံ ေအာင္ေၾကးက တက္ႏိုင္တတ္သည္။ ေသခ်ာသည့္ အလုပ္မဟုတ္၍ ကိုယ့္အိတ္ထဲ ပိုက္ဆံ မရွိဘဲႏွင့္ တစ္ဖက္ၾကက္ ပံုလဲေနတာေတာင္ မေလာင္းအပ္ေပ။ <br /><br />ဒါကို ကိုေပြးထူက က်ဴးလြန္မိ လ်က္ ၀ုိင္းျပီးမွ ပိုက္ဆံမရွိေတာ့ဘူး ဆုိေတာ့ ေလာင္းကစားစာရင္းကုိင္သူ ဒိုင္၏ တာ၀န္က်ေလ၍ နက္ျဖန္ခါ လာေပးပါ့မယ္ဆုိေသာ အာမခံႏွင့္ ကိုစံရက စိုက္ရွင္းလုိက္ရသည္။ ယခု တစ္လၾကာမွ် မရသျဖင့္ ခုတ္ရဲထစ္ရဲရွိေသာ ကိုစံရသည္...<br />"ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႔ေပလုိ႔ေပါ့ ကိုစံရရယ္၊ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ခုအခ်ိန္မွာ ကိုေပြးထူက ေဆးရံု ေရာက္သြားျပီ၊ ဒီျပႆနာ ဒီလုိရွင္းလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ ကုိစံရရယ္္၊ ေျမြမေသတုတ္မက်ဳိးဆုိတာမ်ဳိး လုပ္မွေပါ့"<br />သည္ေတာ့ မွ ကိုစံရ သည္ အရက္ခြက္ကို စားပဲြေပၚ ေဆာင့္ခ်လိုက္ျပီး ကိုေပြးထူအား...<br /><br />"ေဟ့... မင္းမေသခ်င္ရင္ ငါ့ေငြဘယ္ေတာ့ေပးမလဲ"<br />ကိုေပြးထူမွာ တုန္ယင္ေသာအသံျဖင့္...<br />"တစ္ပတ္ အတြင္း ရပါေစမယ္"<br />"မင္း.. ဘယ္က ရေပါက္ရွိလုိ႔လဲ"<br />"ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမၾကီး ေတာင္ျပဳန္းပဲြ သြားေနတုန္း ေဟာဒီ ေမွာ္ဘီက ကိုအိလံု ကို သံုးေထာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ျခံ တစ္၀က္ခဲြ ေရာင္းဖို႔ ေျပာထားပါတယ္၊ အခု ၀ါေခါင္လဆန္း သံုးရက္ ရွိျပီပဲ၊ နက္ျဖန္ သန္ဘက္ဆုိ သူတုိ႔နတ္ကေတာ္ ေတြ သြားၾကေတာ့မွာပါ"<br /><br />ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားပဲြ အနီးတြင္ လာေနေသာ "ငါ့ဆိုင္ထဲ လူမစတ္နဲ႔" ဟု ေအာ္ခဲ့ေသာ ဆိုင္ရွင္ တရုတ္ၾကီးက..</div><div style="text-align: justify;">..ေအး မဂၤလာဒံုမွာ ျခံဝယ္မယ္ ဆိုတာ အိလံု ငါ႕ကိုေျပာလယ္ ဟူ၍ ေထာက္ခံ ေျပာေလသည္...</div><div style="text-align: justify;"><br />"ေအး.. မင္းစကားအတိုင္း တည္ရင္တည္ေပါ့ကြာ၊ ဒီခုနစ္ရက္ အတြင္း မရဘူးဆိုရင္ျဖင့္ ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ထားဓား၊ မင္းအသက္ ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားေပေရာ့" ဆိုျပီး ထိုင္းရာမွထ၍"သြားမယ္ ကိုေသာ္တာ" ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားၾကေလ၏။<br /><br />" ခီဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ သိပ္ေတာ္တယ္ဗ်၊ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ၀ဆိုင္ထဲမွာ လူစက္မႈျဖစ္ျပီး ၀ဒုကၡေရာက္ျပီ၊ ဒီ စံရ ဆိုတဲ့ေကာင္က လူမိုက္ကြ၊ လူစတ္ရဲတဲ့ေကာင္"<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားေသာက္ျပီး ကာေပၚေရာက္ၾကေသာအခါ (၁၁) နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ေမွာ္ဘီၾကက္ျခံသို႔ သံုးမိုင္ မွ် သြားရေသးသည္။ ေရာက္ေသာအခါ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ၾကက္မ်ားေမြးျမဴ ပံုကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေနေသးသည္။ သူႏွင့္ကပ္၍ အခ်ိန္မျဖဳန္း ဖို႔ တတို႔တို႔လုပ္ေနရတာက ကၽြန္ေတာ္။ <br /><br />ထုိ႕ငေနာက ၾကက္ျခံမွဴးႏွင့္ ၾကက္အေရာင္းအ၀ယ္ စကားေျပာၾက၏။ အေကာင္ငယ္ အေမြးစံု၊ အထီးက ငါးက်ပ္၊ အမက တစ္ဆယ္က်ပ္။ ကိုယ္လုိခ်င္ေသာ ၾကက္အေရးအတြက္ကို ေျပာ၍ ေငြေပးဖမ္းယူျပီး ကားေပၚတင္လိုက္ရုံသာ ရွိေတာ့သည္မဟုတ္တံုေလာ။<br />ဖိုးတင္ေဆြကား မဟုတ္ေသး။ သူ႔ထံုးစံအတုိင္း သူ၏ နာမည္ေနရပ္ကို ေျပာသည္။ ၾကက္ျခံမွဴး၏ ဇာတိဌာန ကို ေမးသည္။ (ဟာ... ဒါျဖင့္ အဲဒီက ဘယ္သူဘယ္၀ါ သိမွာပဲ) ကစျပီး ႏွစ္ေယာက္သား သူတုိ႔ ၾကက္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥျဖတ္ကားဟုိအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္းေတြ အီစလံေ၀ေအာင္ ေျပာေနၾကေခ် ေတာ့ဗ်ာ။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေလေၾကာသန္တဲ့လူေတြ၊ ေတြ႕မွ ေတြ႕တတ္ပေလ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ကား နားေထာင္မေနေတာ့ဘဲ နာရီကုိျပ၍ ဟိုလူမျမင္ေအာင္ သူ႔ေဘးလက္သီးႏွင့္ တစ္ခ်က္ ေဆာင့္ျပီး ၾကက္ျခံ မွဴးအလုပ္ခန္းထဲက ထြက္ခဲ့ကာ ကားေပၚတက္ထိုင္ ေနလိုက္ေေတာ့ သည္။<br />ဒရုိင္ဘာ ႏွင့္ ကံေကာင္းလို႔ မေသေသာ သံေခ်ာင္းတို႔အေဖ ကိုေပြးထူကား ကားေပၚ ငုတ္တုတ္ပဲ။ ၾကက္ျခံ ေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္သားငယ္ႏွစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ေတာ့ ကားဆီျပန္လာၾကသည္။<br /><br />ဖိုးတင္ေဆြကား ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ ထြက္ေပၚမလာေသး။ အမယ္ေလးလာမယ့္လာေတာ့ဗ်ား... အူယား ဖားယား ေျပးထြက္လာတဲ့ျပီး...<br />"ေဟ့... ဖိုးၾကင္ေဆြ... ဖိုးၾကင္ေဆြ"<br />"ဘာတံုး... နင္စကားမ်ားလို႔ ဟိုက ရိုက္လႊတ္လိုက္ျပီလား"<br />"မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္လူ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ပါခဲ့သလဲ"<br /><br />"ေရာ့.. ႏွစ္ဆယ္ပဲရွိတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ လုိေနလုိ႔လဲ"<br />ကၽြန္ေတာ့္အေမး မေျဖ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ေငြေတြယူျပိး ဒရိုင္ဘာကုိ ေမးျပန္၍ ထိုလူက တစ္ဆယ္ ေပးျပန္သည္။ ေနာက္ ကိုေပြးထူဆီ ေမးျပန္ျပီးမွ သူ႔ဟာသူသတိရ၍... <br />"ဟာ .. ခင္ဗ်ားေတာ့ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး"<br />ဤေနရာ၌ သူ႔ဟာသူ ေထာက္ၾက့ံသြား၍ ကိုေမ်ာက္ၾကီးထံမွ ေငြေခ်းမည္ကို သည္ေငြတစ္ရာ ဖိုးတင္ေဆြ က ေပးပါမည္ဟု ေမွာ္ဘီေခၚခဲ့သျဖင့္ ေမွာ္ဘီေစ်းထဲမွ အေျပးေကာင္း၍ အေလာင္းမျဖစ္ခဲ့ေသာ ကိုေပြးထူ သည္ ယခုဖိုးတင္ေဆြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွပင္ ေငြတစ္ဆယ္ ႏွစ္ဆယ္ေတာင္းေနသည္ကို ျမင္ရေတာ့ လြန္စြာ စိတ္ပ်က္အားငယ္သြားေတာ့၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖိုးတင္ေဆြအျဖစ္ကို နားမလည္ႏိုင္ဘဲ...<br />"မင္းဟာ ဘာျဖစ္တာတံုး"<br />ဖုိးတင္ေဆြ မ်က္ႏွာျပံဳးက်ဲက်ဲ ျဖစ္သြားကာ...<br />"ဟီးဟီး... ကုိယ္ ဖုိးၾကင္ေဆြအိမ္မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ေမ့က်န္ခဲ့လုိ႔ကြ"<br />ယင္းမွ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ အက်ီၤခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ သူ၏ သားေရအိတ္ျပားၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာပါေတာ့သည္။ <br />"အင္... ဒါျဖင့္ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ကဲ.. ကေလးေတြ လုိက္သြားၾကစမ္း၊ ၾကက္ ျမန္ျမန္ ဆြဲတင္ခဲ့"<br /><br />သူ႔ရွပ္ကက်ီၤ အိတ္ထဲ က်န္ေသးေသာ ရွိစုမဲ့စု အႏုတ္တစ္ဆယ္ ေလာက္ႏွင့္ ေငြေလးဆယ္ ေလာက ္စုေပါင္း၍...<br />''နမူနာ ေမြးၾကည့္ရေအာင္ ရသမွ်ပဲ ဝယ္သြားမယ္လို႔''<br />''ေအး.... ဒါျဖင့္ ျမန္ျမန္လုပ္၊ ကဲ... ကေလးေတြ လိုက္သြားၾကစမ္း၊ ၾကက္ ျမန္ျမန္ဆြဲတင္ခဲ့''<br />သူ ၾကက္ေမြးျမဴေရးဌာနမွဴးအခန္းထဲ ဝင္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒရိုင္ဘာအား...<br />''အျပန္က် ကားကို ခင္ဗ်ားေမာင္းေနာ္၊ သူ႔ မေမာင္းခိုင္းနဲ႔ လမ္းမွာ သူ႔အသိမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ခရီးက ဖင့္ေနဦးမယ္၊ အဲ... ကိုေပြးထူလဲ ေထာက္ႀကံ့ေရာက္ရင္ ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ား ကိုေမ်ာက္ ႀကီးဆီသာ သြားေပေရာ့၊ သူ႔ဆီက ေမွ်ာ္လင့္မေနနဲ႔ေတာ့''<br /><br />ကိုေပြးထူ မွာ ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ေနတုန္းပဲျဖစ္၍ တုန္တုန္ယင္ယင္ အသံႏွင့္..<br />''ဟုတ္ကဲ့ပါ ခင္ဗ်''<br />ဒရိုင္ဘာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာသည္ကို သေဘာေပါက္ကာ ကားေမာင္းသည့္ေနရာ သြား ထိုင္၍ လက္ကိုင္ဘီး ကိုင္ထားလိုက္ေတာ့၏။<br />ယင္းသို႔ျဖင့္ ၾကက္အေကာင္တစ္ရာေလာက္ ဝယ္ရန္လာခဲ့ေသာ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ဝိႈက္လိပ္ ဟြန္းေခၚ ၾကက္အျဖဴမ်ိဳး အထီးႏွစ္ေကာင္၊ အမေလးသံုးေကာင္၊ ေပါင္းငါးေကာင္ႏွင့္ ျပန္လာခဲ့ရေတာ့ ၏။<br />သူ႔အေမ့က ဤမွ်ႏွင့္ကိစၥၿပီးၿပီး ထင္ၾကပါသလား၊ ႏိုး... ေထာက္ႀကံ့ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ မွာထားသည့္ အတိုင္း ဒရိုင္ဘာက ကားကိုရပ္လိုက္ေတာ့ ကို္ေပြးထူ ခပ္သုတ္သုတ္ဆင္းရာ ဖိုးတင္ေဆြ က..<br />''ဟာ...ကိုေပြးထူ ေနခဲ့ေတာ့မလို႔လား၊ လိုက္ခဲ့ပါ။ ဟိုမွာ ကၽြန္ေေတာ့္ေငြရွိပါတယ္''<br /><br />ကိုေပြးထူသည္ တစ္ခါေသခါနီးခဲ့ၿပီပို႔ ပ်ဥ္းေစ်းေမးခဲ့ၿပီးျဖစ္ေနရာ-<br />''ေနပါေစ ခင္ဗ်၊ ေနပါေစခင္ဗ်''<br />ဒရိုင္ဘာကလည္း ဖိုးတင္ေဆြကို ဆင္းခ်ိန္မရေအာင္ ကားကိုအျမန္ေမာင္းခဲ့ေတာ့၏။ ေရႊေညာင္ပင္ ေရာက္ေသာ အခါ နတ္ကြန္းေရွ႕ရပ္၏။ အေၾကာင္းမွာ အလာတုန္းက ဖိုးတင္ေဆြေမာင္း သျဖင့္ မေျပာသာ ၍ ကားသမား တို႔ထံုးစံ ေရႊေညာင္ပင္ကို ဦးမခိုက္ခဲ့ရ။ ယခု အျပန္က်မွ ဝင္ရသည္။ ဒရိုင္ဘာ ထိုကိစၥ ျပဳေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေပါ့သြားရန္ ေက်ာဘက္က ေတာထဲဝင္ခဲ့ၾက၏။ ကား လမ္းေဘး၌ ေျပာင္းဖူးဆိုင္ မ်ားရွိေန၍ ..<br />''ေဟ့... ဖိုးၾကင္ေဆြ.. ကိုယ္တို႔ ေျပာင္းဖူးဝယ္သြားရေအာင္''<br /><br />ကိုယ္ အလာကတည္းက အျပန္မွာ ဝယ္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာပဲကြ၊ ဒါေပမယ့္ အခု ဘယ္မွာလဲ ပိုက္ဆံ၊ ဘယ္သူ႔ရွိေတာ့လို႔တံုး၊ ေမာင္ရင္လုပ္ပံုနဲ႔''<br />ယင္း၌ သူ႔မ်က္ႏွာ ေပ်ာ့အိအိ ၿပံဳးျဖဲျဖဲႀကီးႏွင့္...<br />''ဖိုးၾကင္ေဆြ ကိုယ့္မဆူနဲ႔ေနာ္၊ ပိုက္ဆံေမ့ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးကြ၊ ညအိပ္ရာဝင္ကတည္းက အတြင္းခံ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထည့္ထားတာ၊ ခုနအေပါ့သြားေတာ့မွ စမ္းမိတယ္'' ဆိုၿပီး သူ႔ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲမွ ရာတန္ ဆယ့္ေလးငါးရြက္ ဆြဲထုတ္လိုက္၏။ ကၽြန္ေတာ္က ညည္းညည္းညဴညဴပင္...<br />''အင္း... ျဖစ္ရမယ္ကြာ ဖိုးတင္ေဆြ၊ ဒါေပမယ့္ ၾကက္ျခံေတာ့ မျပန္ပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ႏွစ္နာရီထိုး ေတာ့မယ္၊ ဘုရားစူး ကိုယ့္မွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး''<br /><br />''မျပန္ေတာ့ပါဘူးကြာ ဒီၾကက္မ်ိဳးေတြ ကိုယ္တို႔ဆီက အေနအထားနဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္လို႔ ဝယ္ မသြားျဖစ္ေအာင္ သမၼာေဒဝ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားက ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္ရမယ္ကြ''<br />အင္း ... သူေမ့တာပဲ သမၼာေဒဝနတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ားေၾကာင့္တဲ့ဗ်၊ ၾကားဖူးၾကလား၊ ႀကံဳဖူး ၾကလား မိတ္ေဆြ တို႔...<br />သို႔ေသာ္ သူဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ေခ်ာက္က်ရမည့္ကိစၥကေတာ့ ရွိပါေသး သည္။ သည္ကေန႔ အိမ္လာတဲ့ ဧည့္သည္ပါစားရေအာင္၊ အိမ္နီးပါးနီးမ်ားလည္း ေဝရေအာင္ အဲသည္ အခ်ိန္က ေျပာင္းဖူးတစ္ရာ မွ သံုးက်ပ္ေစ်းရယ္။<br /><br />ေျပာင္း(၂၀၀) ကားေပၚတင္ေနၿပီးခါမွ။ တစ္ဖူးမက်န္...<br />''ဟဲ့ .. ကေလး ေတြ အကုန္ျပန္ခ်ၾကတဲ့''<br />အေၾကာင္း မွာ သူ႔ပိုက္ဆံသည္ အားလံုးရာတန္ခ်ည္းျဖစ္ေန၍ ေျပာင္းဖူသည္က သူ႔ရွိသမွ် အကုန္ ဝယ္ေတာင္ ျပန္မအမ္းႏိုင္ပါဘူးတဲ့၊ ယင္း၌ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ကားလက္ကိုင္ဘီးေရွ႕ ေစြ႕ခနဲ ဝင္ထိုင္ လိုက္ကာ...<br />''အားလံုး ကားေပၚျပန္တက္ၾက'' ဟု ေျပာၿပီး...<br />ကားကို ေနာက္ျပန္လွည့္၏။ ကၽြန္ေတာ္က ''ဘယ္ျပန္ ဘာလုပ္ဦးမလို႔လဲ''ေမးေတာ့..<br />''ေထာက္ႀကံ့ျပန္မယ္၊ ေခါက္ဆြဲဆိုင္မွာ ဘဲကင္ တစ္ေကာင္ဝယ္ၿပီး ရာတန္ဖ်က္မယ္၊ ႏို႔ၿပီး ကို ေမ်ာက္ႀကီး အိမ္ ဘယ္မွာလဲေမး၊ လိုက္သြားၿပီးကိုေပြးထူကို ေငြတစ္ရာေပးမယ္၊ ကိုယ့္ကတိကို မဖ်က္ ႏိုင္ဘူးကြ၊ သူ႔အဖို႔ လဲ ဒီေငြတစ္ရာက သိပ္အေရးႀကီးေနတယ္''<br /><br />မွန္ပါ၏။ ကိုေပြးထူက သည္ေငြတစ္ရာ သူ႔မိန္းမ ေဒၚသဲဝါကို ျပန္ေပးႏိုင္ပါမွ၊ ေဒၚသဲဝါက မႏၱေလးေတာင္ျပဳန္းပြဲေတာ္ သြားႏိုင္မည္။ ေဒၚသဲဝါမရွိခိုက္ သူ႔ျခံတစ္ဝက္ေရာင္းကာ ကိုစံရေငြ ၅၀၀ ကို ဆပ္ ႏိုင္မည္။ ႏို႔မဟုတ္လွ်င္ ေဒၚသဲဝါကလည္း ကိုေပြးထူကို နင့္အသက္ဖက္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့။ ကိုစံရ ကလည္း သည္တစ္ပတ္အတြင္း သူ႔ေငြမရလွ်င္ ဓားနဲ႔ခုတ္သတ္မယ္။ နင့္အသက္ ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားတဲ့။<br />ကိုေပြးထူ၏ ယင္းဖက္ထုပ္ႏွစ္ထုပ္ကို ဖိုးတင္ေဆြ၏ ေငြတစ္ရာကမွ ကယ္ႏိုင္မည္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ် မေျပာေတာ့ပါ။ ႏို႔ၿပီး ကိုေမ်ာက္ႀကီးဆိုသည့္ နာမည္ကလည္း ေထာက္ႀကံ့မွာ ႏွစ္ေယာက္ရွိမည္ မဟုတ္၍ ေမးရ လြယ္ပါလိ္မ့္မည္။ ထို႔ျပင္ ကိုေမ်ာက္ႀကီးသည္ ကာလသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မည္မို႔ အရက္ပါ ေရာင္းေသာ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ တရုတ္မ်ားပင္ သိၾကပါလိမ့္မည္။<br />ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးမွန္ပါ၏။ ဖိုးတင္ေဆြက ဘဲကင္တစ္ေကာင္ ငါးက်ပ္ႏွင့္ ဝယ္၍ တရုတ္က ရာတန္ အမ္းေနစဥ္၊ ကၽြန္ေတာ္က စားပြဲတစ္ခုမွာ ဝက္ေခါက္ကင္ႏွင့္ ခ်က္အရက္ေသာက္ေနေသာ အသက္ ငါးဆယ္ ေလာက္လူႀကီးအား...<br /><br />''ဦး... ဒီ ေထာက္ႀကံ့က ကိုေမ်ာက္ႀကီးဆိုတဲ့ လူမ်ားသိပါသလားခင္ဗ်ာ''<br />သူသည္ ဖိုးတင္ေဆြ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား လူကဲခတ္ၾကည့္၍ <br />(ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္တို႔အသက္က ေလးဆယ္ေလာက္<br />''သိပါသဗ်ား၊ မင္းတို႔နဲ႔ ေမ်ာက္ႀကီးနဲ႔ အေပါင္းအသင္းလား''<br />''ကိုေမ်ာက္ႀကီး ကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး၊ မၾကားေသးခင္ကမွ သူ႔အိမ္ကို သြားမယ္ဆိုတဲ့ မဂၤလာဒံုက ကိုေပြးထူ နဲ႔ ေေတြ႕ခ်င္လို႔ပါ၊ ကိုေမ်ာက္ႀကီးအိမ္ ဘယ္မွာလဲ၊ ညႊန္စမ္းပါခင္ဗ်ာ''<br />သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေစ့ေစ့ၾကည့္လ်က္...<br /><br />''မင္းတို႔ပံုပန္းက ၿမိဳ႕သား လူရည္သန္႔ကေလးေတြပဲ၊ ေမ်ာက္ႀကီးတို႔ေပြးထူတို႔ စရိုက္နဲ႔ေတာ့ တူမယ္ မဟုတ္ေပဘူး''<br />သူ႔စကားအဓိပၸာယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားမလည္၍..<br />''ဘာလို႔ ဒီလိုေျပာတာလဲခင္ဗ်ား''<br />''ေမ်ာက္ႀကီး တို႔က လူေကာင္းေတြမွ မဟုတ္တာဘဲ၊ မြန္းတည့္ေလာက္တုန္းကပဲ ေမ်ာက္ႀကီးကို ဓားျပမႈနဲ႔ ရဲက ဆြဲသြားတယ္၊ အဲ.. နာရီျပန္တစ္ခ်က္ေလာက္မွာ ေရာက္လာတဲ့ ေပြးထူလဲ အခ်ဳပ္ထဲေရာက္သြားၿပီ၊ အခု ေမ်ာက္ႀကီးအိမ္ မွာ ရဲက ေစာင့္တုန္းပဲ၊ မင္းတို႔က ဓားျပရုပ္ မဟုတ္ေပမယ့္ ေသနတ္ငွားခ လာ ေတာင္းတယ္ ထင္မယ္ဆိုထင္စရာပဲ''<br />ဟို... အကိ်ဳးနည္း။<br />ဟုတ္ပါ၏။ အကယ္တႏၱဳ ကိုေမ်ာက္ႀကီး၏ျဖစ္အင္ကို မသိ။<br /><br />ကိုေမ်ာက္ႀကီးအိမ္ကို သိေသာလူကို ေမးမိ္၍ ကိုေမ်ာက္ႀကီးအိမ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္သြားၿပီး ရဲႏွင့္ ေတြ႕ၿပီ ဆိုပါက ထိုဆရာႀကီးေျပာသည့္ အတုိင္းမျဖစ္ႏိုင္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။<br />တကတည္း ကံႀကီးေပလို႔။<br />ထို႔ေၾကာင့္ ဤလူႀကီးအား..<br />''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ'' ဟု ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဖိုးတင္ေဆြအား ''လာေဟ့သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းေပြး ထူ ကိစၥျဖတ္လိုက္ေတာ့''<br />သို႔ေသာ္ ဖိုးတင္ေဆြသည္ အင္မတန္ သံေယာဇဥ္ႀကီးတတ္သူ ျဖစ္ရကား.. ကားေပၚေရာက္ ေသာ္..<br />''ဖိုးၾကင္ေဆြ ရ၊ ကိုေပြးထူလိုလူက ဓားျပတိုက္ပါ့မလား''<br /><br />''ဒါ.. ရဲတာဝန္ ကိုရင့္အလုပ္ မဟုတ္ဘူး''<br />''ကိုယ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္တုန္းက အင္မတန္ ရိုးတဲ့ေအးတဲ့လူကြ''<br />''အင္း... ကိုယ္ ကန္ထရိုက္လုပ္တုန္းကဆိုေတာ့ ရွစ္ႏွစ္ ကိုးႏွစ္ေလာက္ရွိသြားၿပီ''<br />''အဲဒီအခ်ိန္အတြင္း မွာ ကာလေဒသနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနအရ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တာ ေပါ့ကြ၊ သူ ၾကက္ရံႈး ဖဲရံႈးနဲ႔ ေၾကြးေတြလဲ ထူေနတယ္မဟုတ္လား''<br />''အင္း.. အင္း''ဟု ဝမ္းေခါင္းသံႀကီးႏွင့္ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ေလးေလးႀကီးေခါင္းညိ္တ္ၿပီး..<br />''ဒီကိစၥ သူ႔ရြာက သူ႔မိန္းမကေတာ့ တို႔ဝင္ေျပာဦးမွ ေကာင္းမယ္ကြ''<br />''ေအာင္မယ္ေလး.... ေအာင္မယ္ေလး... မလုပ္ပါနဲ႔ မလုပ္ပါနဲ႔''<br />ဒရိုင္ဘာ ကလည္း ''အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး၊ ညေန ေလးနာရီမွာ သူ႔ဆရာကေတာ္အား ေဆးရံု လူနာၾကည့္ ပို႔ရဦးမယ္'' ဟု ေတာင္းပန္ရွာသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း...<br />''ကိုယ့္လူ ဝင္ေျပာေတာ့ေကာ ဘာထူးဦးမွာလဲကြ၊ အဲဒီမိ္န္းမႀကီးက သူ႔လင္ အျမင္ကတ္ေန တာ''<br />သည္ေတာ့မွ ဖိုးတင္ေဆြ ၿငိမ္သြား၏။<br />အကယ္တႏၱဳ ကိုေပြးထူဓားျပမႈထဲ ပါသည္မွန္ခဲ့ေသာ္ ဖိုးတင္ေဆြ၏ ေငြတစ္ရာ ေပးစရာမလုိ ဘဲႏွင့္ သူ႔ အႏၱရယ္ အသက္ ဖက္ထုပ္ႏွစ္ထုပ္ မွ ကင္းလြတ္သြားေလၿပီ၊ ေထာင္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနေပ ေရာ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကက္သမား မိတ္ေဆြ ကိုစံရလည္း ဓားခုတ္မႈ မျဖစ္ေတာ့ၿပီ။<br />အသို႔ဟူမူ ေရႊေညာင္ပင္ေရာက္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းဖူဝယ္ရန္ကားေပၚမွ ဆင္းၾကေသာ အခါ ေဒၚသဲဝါ ကို ေတြ႕ရသည္၌ ဖိုးတင္ေဆြ၏ မ်က္ႏွာဝမ္းသာသြားလ်က္..<br />''ေဟ့ ဖိုးၾကင္ေဆြ၊ အဲဟိုဟာ ကိုေပြးထူ မိန္းမႀကီး မဟုတ္လား''<br /><br />''ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ''<br />''အဆင္သင့္ပဲ၊ သူ႔လင္အေၾကာင္းေတာ့ ကိုယ္သြားေျပာလိုက္ဦးမွပဲ'' ဆိုၿပီး နတ္ကြန္းထဲ ဝင္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေတာ့ အျပင္ကပဲ သူတို႔အရိပ္အျခည္ ၾကည့္ေနလိုက္ပါေတာ့သည္။<br />ေဒၚသဲဝါေရွ႕ ေရာက္ေတာ့ ဖိုးတင္ေဆြသည္ စိတ္မခ်မ္းသာေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ေဒၚသဲဝါ အား..<br />''စိတ္မေကာင္းစရာ ေျပာရမွာပဲ ခင္ဗ်'' ဟု စကားစလိုက္ရံု ရွိေသးသည္။ ေဒၚသဲဝါက တင္းမာ ေသာ အသံႏွင့္..<br />''က်ဳပ္... သိၿပီးပါၿပီ၊ က်ဳပ္က သင္းအရင္ ေမ်ာက္ႀကီးနဲ႔ေတြ႕တာပါ။ ေမ်ာက္ႀကီးက ညက က်ဳပ္ တို႔ရြာက မသာအိမ္ ကို သူလာေတာင္ မလာဘူးတဲ့။က်ဳပ္ ေတာင္ျပဳန္းသြားဖို႔ ေငြကို သင္းယူဖဲရံႈးပစ္ လိုက္လို႔ ၊ သင္း အခု ေမ်ာက္ႀကီးနဲ႔အတူ အခ်ဳပ္ထဲ ေရာက္ေနၿပီ မဟုတ္လား''<br /><br />ကဲ... ကၽြန္ေတာ္ ေတြးထင္းခဲ့သည့္အတိုင္းေပါ့။ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ေခတၱေတြေဝေနၿပီးမွ တစ္ စံုတစ္ခုကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လ်က္..<br />''ကိုယ့္လင္သားအေပၚ ဒီလို စိမ္းစိမ္းကားကား မေျပာသင့္ပါဘူးဗ်ာ''<br />''ေၾသာ္.. သင္းလုပ္သြားပံုလဲ ၾကည့္ဦးေလ၊ က်ဳပ္ေတာင္ျပဳန္းဘယ္လိုလုပ္ သြားရေတာ့မလဲ၊ လူကို ဝလေခ်း လည္ေနၿပီ''<br />ဖိုးတင္ေဆြက ၿပံဳး၍ <br />''အဲဒါ... သူ သိတတ္ပါတယ္ဗ်ာ'' ဟု ဆို၍ ဖိုးတင္ေဆြသည္ အိတ္ထဲမွ ေငြေတြထုတ္ၿပီး ''ေဟာ ဒီမွာ သူ ညက ဖဲရံႈးပစ္လိုက္တဲ့ ခင္ဗ်ားေငြတစ္ရာကို ခင္ဗ်ားေတာင္ျပဳ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားဖို႔ ေငြတစ္ရာ့ ငါးဆယ္က်ပ္ တဲ႔၊ ႏို႔ၿပီး သူအခ်ဳပ္ထဲ ဝင္ေနတုန္း အစားအစာပို႔ဖို႔က ငါးဆယ္က်ပ္နဲ႔ ေငြႏွစ္ရာ၊ ခင္ဗ်ား ဆီကို ဝင္ေပးခိုင္းလိုက္တယ္ဗ်'' ဟုေျပာၿပီး ရာတန္ႏွစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္၏။ ေဒၚသဲဝါမ်က္ ႏွာမွာ လြန္စြာ အံ့ၾသဝမ္းသာလ်က္...<br />''ဟီး..ဟီ ဒီလိုဆိုေတာ့ က်ဳပ္လင္ကေလး က လိမၼာသားပဲ''<br /><br />လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ သင့္ျမတ္သြားၿပီမို႔ ဖိုးတင္ေဆြ ေက်နပ္သြားကာ.. ''ကဲ.. အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္မလို႔၊ ခင္ဗ်ား မဂၤလာဒုံျပန္လိုက္မလား''<br />ေဒၚသဲဝါ သည္ ေခတၱစဥ္းစားလိုက္ၿပီး..<br />''အခု ေငြရၿပီဆိုေတာ့ မလိုက္ေသးဘူး၊ သန္ဘက္ခါ ေတာင္ျပဳန္းသြားဖို႔ လိုတဲ့ပစၥည္းေလးေတြ ေထာက္ႀကံ့ေဈး ထဲ သြားဝယ္လိုက္ဦးမယ္''<br />ဖိုးတင္ေဆြ က ''အား.. ဒီလိုဆို ခင္ဗ်ားမရွိေတာ့ ကိုေပြးထူအတြက္ ဘယ္သူေဆာင္ရြက္ပါ့မလဲ''<br /><br />''ဒီအတြက္ မပူပါနဲ႔ရွင္၊ အခု က်ဳပ္ အခ်ဳပ္ထဲလိုက္သြားၿပီး စီစဥ္လိုက္ပါ့မယ္၊ ေထာက္ႀကံ့ရဲစခန္းမွာ က်ဳပ္တူ ရဲသား တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္''<br />ဖိုးတင္ေဆြ မ်က္ႏွာရႊင္လန္းသြားကာ ထြက္ခဲ့၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာင္းဖူးမ်ားသာမက ေကာက္ ညွင္းထုပ္ မ်ားပါ ဝယ္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့ၾကေလ၏။<br />ထိုမွ ေနာက္ပိုင္း၌ကား ဘာအေၾကာင္းမွ် မေပၚေတာ့၊ ျဖဴးျဖဴးေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲ ခရီးဆက္ခဲ့ၾက ေလ၏။ ဖိုးတင္ေဆြ နမူနာေမြးၾကည့္ဖို႔ ေမွာ္ဘီၾကက္ျခံမွ ဝယ္ခဲ့ေသာ ဝႈိက္လိပ္ဟြန္းငါးေကာင္ကား သူ ပန္းေတာင္းအျပန္ ေမ့က်န္ခဲ့သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာပဲ သူတို႔ အသက္ထက္ဆံုး ေနသြားၾကပါၿပီခင္ဗ်ား။<br /><br /><b>ၿပီးပါၿပီ<br />. </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-3244942098971462520?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-64272117741868586972012-01-26T05:17:00.000-06:002012-01-26T05:17:21.503-06:00မင္းလူ ၏ အမ်ားႏွင္႔ မသက္ဆိုင္ေသာသူ, အပိုင္း (၈)<div style="text-align: justify;">ထိုအခါ ေဒၚေငြဇံက "မယ္လိုဒီ"တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလာျပန္၏။ ျမလြင္က တစ္ဆင့္ မေျပာေတာ့ဘဲ ခ်စ္ဦး ကို သူကိုယ္တိုင္ တိုက္ရိုက္ဖြင့္ေျပာျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ေျပာပုံက ပညာသားပါသည္။ ခ်စ္ဦးကိုယ္တိုင္ လိုလို လားလား ျဖစ္ရေအာင္......<br />"ခ်စ္ရူးရယ္၊ ညညက်ရင္ မင္းရဲ႕ ေဟာက္သံက ေတာ္ေတာ္ျပင္းတာပဲကိုး" <br />ဟု စကားစသည္။ ခ်စ္ဦးက....<br />"ဟုတ္ရဲ႕လား အေဒၚၾကီးရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာေတာင္ ဘာမွမၾကားဘဲနဲ႕"<br />"ဟဲ....ေဟာက္တယ္ဆို ကာယကံရွင္က ၾကားရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး၊ ေဘးလူကသာ နားမခံႏိုင္တာ"<br /><br />"ေၾသာ္...ဟုတ္မယ္၊ ဟုတ္မယ္၊ ကင္းတဲမွာ ကိုဘိုေလး အိပ္ရင္လည္း ဒီအတိုင္းဘဲ" <br />''ေအးေပါ့၊ ဒါတြင္မကဘူး၊ မင္းက ထထၿပီး ေယာင္တတ္ေသးတယ္''<br />''ေယာင္တယ္ ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုေယာင္တာလဲ''<br />ေဒၚေငြဇံ ရုတ္တရက္ ေျဖရခက္သြား၏။ ၿပီးမွ ...<br />''ဘာေတြမွႏ္း မသိပါဘူး၊ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ ေအာ္တာပဲ၊ အသံကလည္း ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္၊ အဲဒါ ... မင္း တူမ က လန္႔ႏိုးၿပီး ငိုပါေလေရာ''<br />''ဟင္ ... သဲသဲက''<br /><br />ဟုတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္တယ္၊ ေၾကာက္တယ္နဲ႔၊ ဘယ္လုိမွ ေခ်ာ့လို႔ မရဘူး၊ တက္သြားခ်က္သြား မလား ေတာင္ ေအာက္ေမ့ရတယ္''<br />''ဟင္ ဒါဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ ဘယ္လုိလုပ္ရေကာင္းမလဲ''<br />ခ်စ္ဦးကို အညႇာကိုင္မိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေဒၚေငြဇံ သိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ... <br />''ကုိယ့္ဘာသာ မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းေပါ့''<br />''ဟာဗ်ာ၊ ဒါေတာ့ အာမမခံႏိုင္ဘး၊ အိပ္ေနရင္းနဲ႔ သူ႔ဟာသူျဖစ္တာ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ... အင္း''<br />ခ်စ္ဦးက စဥ္းစားေနသည္။ သူ႔ဆီက ေပါက္ကရ အႀကံအစည္တစ္ခုခု ထြက္လာလွ်င္ ခက္မည္။ ဒီေတာ့ ...<br />''ငါ စဥ္းစားမိတာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အိမ္ေဘးကြက္လပ္မွာ တဲကေလးတစ္လံုး ထုိးၿပီး မင္းတစ္ေယာက္ တည္း ခြဲေနရင္ ေကာင္းမလားလို႔''<br /><br />''ဟာ ... ေကာင္းတယ္ဗ်၊ ေကာင္းတယ္''<br />''မင္းလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္သလို ေနလို႔ရတာေပါ့''<br />''ဟုတ္တယ္၊ အခု ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ အိပ္တာဆိုေတာ့ အေစာႀကီး မထလို႔ မရဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က အိပ္ရင္ ဖင္ေတြဘာေတြ ေပၚတတ္လို႔ အၿမဲသတိထားေနရတာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္ တည္း ေနရရင္ ႀကိဳက္သလို အိပ္လို႔ ရၿပီ၊ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ''<br />သဲသဲ ကို အေၾကာင္းျပလိုက္လွ်င္ ခ်စ္ဦး ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္သြားမွာပဲဟု ေဒၚေငြဇံ တြက္ခဲ့တာ မွန္ သြားသည္။ အိပ္ခြဲေနဖို႔ကိစၥကို ခ်စ္ၤဦးက ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ပိုၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူ လက္ခံခဲ့သည္။<br />ျမလြင္ကေတာ့ သူ႔အေမ လူလည္က်ပံုေၾကာင့္ က်ိတ္ၿပီး သက္ျပင္းသာခ်မိ၏။<br /> </div><div style="text-align: center;"><b>(၁၃)</b></div><div style="text-align: justify;"><br />ကာရာအိုေကဆုိင္ေတြ ရွိတာ ေကာင္းလည္း ေကာင္းသည္။ မေကာင္းလည္း မေကာင္းဘူး။<br />ေကာင္းခ်က္ကေတာ့ ...<br />လူငယ္ေတြ အတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ရသြားျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ဟိုအရင္က သီခ်င္းဆိုခ်င္လွ်င္ ေရခ်ိဳးရင္း ဆုိခ်င္ဆို၊ ညက်မွ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဟစ္ခ်င္ဟစ္၊ လမ္းထိပ္အုတ္ခံုမွာ ထုိင္ၿပီး ဂစ္တာတီးရင္း ဟဲခ်င္ ဟဲ ရသည္။ ကိုယ့္အသံက သိပ္မေကာင္းလွ်င္ သူမ်ားမၾကားေအာင္ တုးိတိုးညည္းရသည္။ အိမ္ေနရင္း သီခ်င္း ေအာ္ဆုိလွ်င္ လူႀကီးေတြက နားပူလို႔ဆိုၿပီး ဆူတာခံရေသးသည္။<br />မုိက္ကရိုဖုန္း ႏွင့္ ေဆာင္းေဗာက္ႏွင့္ ဆုိခြင့္ရဖုိ႔ဆိုတာ သိပ္လြယ္တာ မဟုတ္။ အလွဴမွာ အသံခ်ဲ႕စက္ ပါလာ လို႔ စက္ဆရာ ကို စီးကရက္တိုက္ၿပီး ''ဟဲလို တက္ စတင္း'' ၀င္ေအာ္ခြင့္ရတာေလာက္ကို ဟုတ္လွၿပီ ထင္ခဲ့ရတာေလ။<br /><br />အရပ္တီး၀ိုင္းအဖြဲ႕မွာ ဒုံမင္း၊ မယ္ဒလင္၊ ျမန္မာဂီတာေတြနဲ႔ ဆိုၾကတီးၾကတဲ့ လူေတြဆို စတားပဲေပ့ါ။ တန္ေဆာင္တုိင္ တို႔ လြတ္လပ္ေရးပြဲတုိ႔မွာ က်င္းပတတ္တဲ့ အဆုိၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ေတာ္ရုံလူ ၀င္မၿပိဳင္ရဲၾက။ တခ်ိဳ႕ လည္း သူမ်ားေတြ ေျမႇာက္ေပးလို႔ စင္ေပၚတက္လာမိသည္။ တကယ္လည္းဆိုလုိက္ေရာ ဒူးေတြ တုန္၊ အသံေတြတုန္လာၿပီး အရင္က တစ္ေရးႏိုးထဆုိလုိ႔ေတာင္ရတဲ့ သီခ်င္းကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္နဲ႔ ေမ့ၿပီး စင္ေပၚ ကေန ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ေျပးဆင္းခဲ့ရတာမ်ိဳး ႀကံဳခဲ့ရသည္။<br /><br />ခုက်ေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ေတာ့။ မုိက္ကရိုဖုန္းဆိုတာ ေရွ႕တည့္တည့္ကေန မ်က္ႏွာကို ေလာင္ခ်ာနဲ႔ ေတ့ ခ်ိန္ ထားသလို ေၾကာက္စရာႀကီး မဟုတ္ေတာ့။ ကေလးေတြေတာင္ မုိက္ကရုိဖုန္းနဲ႔ ငိုသံစမ္းလို႔ ရေနၿပီ။ ကာရာအိုေက ေခတ္ေရာက္လာၿပီကိုး။<br />ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ေကာင္စီရုံးခန္း တစ္ခု ရွိရသလို အနည္းဆံုး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္၊ ေဆးခန္း တစ္ခန္း၊ ဘီအီးဆုိင္တစ္ဆုိင္၊ ဘီလိယက္ခုံတစ္ခုံ၊ ဗီဒီယိုရုံႏွင့္အတူ ကာရာအိုေကခန္းတစ္ခန္းေတာ့ ရွိမွ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတတ္ေသာ ရပ္ကြက္ဟု ေခၚဆိုႏိုင္သည္။<br />လူငယ္မ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္အသံကို စမ္းသပ္လုိလွ်င္ တစ္ပုဒ္ငါးဆယ္ေပးၿပီး ဆိုလို႔ရၿပီ။ ရည္းစားနဲ႔ ကြဲလာတဲ့ေကာင္ ကလည္း နာစရာကို အရက္နဲ႔ေျဖစရာမလုိ။ ကာရာအိုေကခန္း၀င္ၿပီး ''ငါ မင္းကို သတ္ခ်င္ တယ္'' ဟု ဟစ္လုိက္ရုံပဲ။<br /><br />လူငယ္ေတြအတြက္သာ မဟုတ္။ အဆုိ၀ါသနာရွင္ လူလတ္ေတြ လူႀကီးေတြအတြက္လည္း အဆင္ေျပ သည္။ အသက္ကေလး နည္းနည္းရလာေတာ့ ေနရာတကာတုိင္းမွာဆိုလို႔ မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့။ အိမ္မွာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ျဖစ္ေနၿပီ။ သားေတြ သမီးေတြလည္း ရွိေနၿပီ။ သူတို႔ေရွ႕မွာ ''ခ်စ္သူရွိရာ ... ဒီဌာနဆီသို႔'' ဆုိတာ မ်ိဳး လုပ္လွ်င္ ကေလးေတြ ၿပံဳးေစ့ေစ့ ျဖစ္ကုန္ၾကမည္။ ကာရာအိုေကဆုိင္မွာဆုိလွ်င္ ဘယ္သူကမွ ကဲ့ရဲ႕မွာ မဟုတ္။<br />ၿပီးေတာ့ ... ကုိယ္က ဌာနဆိုင္ရာ လူႀကီး၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္း သာေရး နာေရး အဖြဲ႕၀င္၊ အားလံုးက ရိုေသ ေလးစားၾကရတာ။ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးက အိမ္ေရွ႕က သစ္ပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ၿပီး ''အခ်စ္ကို ဘယ္လုိ ေျပာရမယ္'' ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္လို႔မရ။<br /><br />ဒီေတာ့ ဘာလုပ္မလဲ။ ကာရာအိုေကဘားဆီသြားေပါ့။ ယမကာေလးနဲ႔ ရဲေဆးတင္ၿပီးရင္ ဆုိေပေတာ့။ ဟိုမွာက်ေတာ့ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူ႔မွ ရွက္ေနစရာမလို။ ''အက္တိကက္'' ေတြ ဘာေတြလည္း မလို။ အားလံုး သူလို ကိုယ္လိုခ်ည္းပဲ၊ ၾကည့္ေလ။<br /><br />''ဆံုးရႈံးျခင္းသာ ရင္မွာ ပိုက္လို႔ ငိုရိႈက္ကာ အေ၀းေျပးရပါေတာ့မည္'' လုိ႔ ခံစားခ်က္ကို ဖြင့္ဟသီဆိုေနတာ ဗဟုိတရားရုံးေရွ႕ေနေပါ့။ အရာရွိႀကီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ''ေပးကားေပး၏ မရသည္ပမာ'' တဲ့ ၿပီးေတာ့ ''လကြယ္ညသန္းေခါင္ယံအလယ္မွာ မဟူရာေက်ာက္ရုိင္းတစ္လံုးကို လူတကာ ေကာက္ခုိင္းဦးေတာ့၊ ရွာလို႔ ေတြ႕ခ်င္ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္'' ဆုိတဲ့ သူကေတာ့ မ်က္စိအထူးကုဆရာ၀န္ေလ။<br />အမယ္ ဒါဘာဟုတ္ေသးလို႔လဲ။ ႏိုင္ငံေက်ာ္စာေရးဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ကလည္း ဆိုင္က အဆိုေတာ္ ေကာင္မေလးနဲ႔ တြဲၿပီး ...<br />''အခ်စ္ဦးေရ၊ ေသာကဟူသမွ် အတူတကြ၊ မွ်ခံစားေ၀ အသည္းႏွလံုးက ဒီေလာက္ခ်စ္ၾက'' ဆုိတာမ်ိဳး လုပ္ေသးတာေကာ။<br /><br />တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါကို လူႀကီးေပါနည္းတစ္မ်ိဳးဟု အမနာေျပာခ်င္ၾကသည္။ စိတ္ပညာရွင္ႀကီး ''ဖရိုက္''က လူတို႔တြင္ ''လီဘီဒို'' ဟုေခၚေသာ စိတ္ရုိင္းႀကီးသည္ အၿမဲကိန္းေအာင္ေနတတ္သည္။ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြ၊ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ၊ ဥပေဒေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားလို႔သာ ငုပ္လွ်ိဳးေနျခင္း ျဖစ္၏။ အခြင့္သာတဲ့ အခါတုိင္း ထုိစိတ္ရိုင္ႀကီး က လွစ္ခနဲ လွစ္ခနဲ ေခါင္းေထာင္လာတတ္သည္ဟု ဆို၏။<br />လီဘီဒိုေခၚ စိတ္ရိုင္းေတာ့မသိ။ ''ေပါစိတ္'' ကေတာ့ လူတုိင္းမွာ ရွိေနတာေသခ်ာသည္။ ဂုဏ္သိကၡာေတြ ထိန္းသိမ္းေနရလို႔သာ ေအာင့္ထားရတာ။ တစ္ကိုယ္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ႀကိမ္ မဟုတ္တစ္ႀကိမ္ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းေတာ့ ေပါဖူးတဲ့လူေတြခ်ည္း ျဖစ္မ်ာပါ။ (အနည္းဆံုး ကိုယ့္ရုပ္ ကုိယ္ မွန္ထဲၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးျပမိတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိလိမ့္မည္။)<br />ဟိုအရင္က ဆိုလွ်င္ တစ္ႏွစ္လံုး ေအာင့္အီးေနခဲ့ၾကရၿပီး သႀကၤန္တြင္းက်မွသာ တရား၀င္ ေပါခြင့္ ရၾကသည္။ ခုေတာ့ ကာရာအိုေကဘားေတြ ေပၚလာၿပီျဖစ္သျဖင့္ ပိုက္ဆံမ်ား ရွိလုိ႔ကေတာ့ ညစဥ္ညတုိင္း ေတာင္ ေပါခြင့္ရၾကေပၿပီ။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေပါတယ္ဆိုတာ အျပစ္က်ဴးလြန္းျခင္းထက္စာလွ်င္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေပါတာက ပိုၿပီး ဂုဏ္ရွိပါေသးသည္။<br />စိတ္ဆိုတာက သိပ္ၿပီး ခ်ဳပ္တည္းရလြန္းလွ်င္ ဖိစီးမႈမ်ားလာတတ္၏။ တစ္ခါတစ္ေလ ထြက္ေပါက္ကေလး ေပးပါမွ သက္သာရာရလိမ့္မည္။<br />ဒါေတြကေတာ့ ကာရာအိုေကရဲ႕ ေကာင္းခ်က္၊ အားသာခ်က္ေတြေပါ့။<br /><br />မေကာင္းတာကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ေတြ နားမခံသာျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ စည္းကမ္းအတိုင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ ကာရာအိုေကခန္းမ်ားသည္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခုိက္ေအာင္ အသံက်ယ္ေလာင္စြာ မဖြင့္ရ။ အခန္းကို လည္း အသံလုံေအာင္ ျပဳလုပ္ထားရမည္။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားစုကေတာ့ ၀ိနည္းလြတ္ေအာင္ အခန္း၏ ၀င္ေပါက္ဘက္မွာ မွန္ကာထားတာေလာက္သာ ရွိ၏။ က်န္သံုးဖက္ကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းပါ။<br />ဆိုတဲ့ လူေတြကလည္း ကုိယ့္ဘာသာၾကားႏိုင္ရုံေလာက္ႏွင့္ အားမရ။ <br /><br />တစ္ပုဒ္ငါးဆယ္ေတာင္ ေပးဆိုရတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အသံကို ေဘးလူေတြပါ ၾကားမွ တန္မွာေပါ့ဟု တြက္ၿပီးအသားကုန္ေအာ္ၾက သည္။<br />ကာရာအိုေကဘားေတြမွာ ေမြးေန႔ပြဲတုိ႔၊ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲလုပ္လွ်င္ ပိုဆိုးသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တက္ဟဲေနၾကတာ သန္းေခါင္ေက်ာ္လို႔ လင္းအားႀကီးထိ မၿပီးႏိုင္။ ေမြးေန႔ရွင္က အဆို၀ါသနာအုိးဆိုလွ်င္ ေတာ့ သူ႔ကိုခ်ည္း ပြဲေတာင္းေပးရသည္။ သူကလည္း မုိက္ကရုိဖုန္းကို လက္ကမခ်ေတာ့။ ဒီလိုဆိုခ်င္လို႔ပဲ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေမြးေန႔ပြဲလုပ္တာ မဟုတ္လား။<br />ဒီလိုနဲ႔ တစ္ပုဒ္ၿပီး တစ္ပုဒ္ဆိုလိုက္တာ အသံေတြ အက္ကြဲကုန္တာောတင္ ဂရုမစိုက္ေတာ့။ တစ္ပုဒ္ဆိုလိုက္ တစ္ခြက္ေမာ့လိုက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးစာသားေတြြလည္း မပီသေတာ့။ သံစဥ္ေတြလည္း မမွန္ေတာ့။ မူးကလည္း မူးေနေတာ့ ၀မ္းေခါင္းသံႀကီးႏွင့္ ညႇစ္ညႇစ္ၿပီး ေအာ္လိုက္တာ ၀က္သတ္ရုံနားမွာ သြားေနတာကမွ သာယာ နာေပ်ာ္ဖြယ္ ရွိလိမ့္ဦးမည္။ ဒီၾကားထဲ သူ႔ခံစားခ်က္ေတြကို စင္ေပၚကေန ေျပာေနေသးသည္။<br /><br />ဒီေတာ့ အနီးအနားမွာ ေနတဲ့ လူေတြအဖို႔ ေန႔ဘက္က်ေတာ့လည္း အလွဴခံမ႑ပ္ကေအာ္၊ ညဘက္ က်ေတာ့လည္း ကာရာအိုေကက ေဆာ္တာနဲ႔ပဲ နားေတြအူ၊ ေခါင္းေတြကိုက္၊ ေသြးေတြတက္၊ လူမမာေတြလည္း ေရာဂါေတြတိုးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကာရာအိုေက ယဥ္ေက်းမႈကေတာ့ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ထိေတာင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနၿပီ။<br />ခ်စ္ဦးတို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ကာရာအိုေကခန္းကေတာ့ ေရွ႕ပိုင္းမ်က္ႏွာစာ တစ္၀က္ကို မွန္ကာေပးထားၿပီး ေဘးပတ္လည္က ၀ါးထရံသာ ျဖစ္၏။ တီဗြီက ၀မ္းတင္း ေခၚ ဒိုေခၚ ၁၁၀ ဗို႔သံုးစက္ ျဖစ္၏။ ဗီစီဒီကေတာ့ တရုတ္ျပည္ျဖစ္ ကုိ သံုးထားသည္။ ေဆာင္းေဘာကအလတ္စား ႏွစ္လံုးတပ္ေပးထားသည္။<br /><br />လူငယ္ေတြလာဆိုၾကတာ မ်ားသည္။ လူလတ္ပိုင္းေတြလည္း လာၾကသည္။ လူငယ္ေတြက ေဇာ္၀င္းထြဋ္၊ စည္သူလြင္၊ ေဇာ္ပိုင္၊ မ်ိဳးႀကီး၊ ထူးအယ္လင္း၊ ေအာင္မ်ိဳးထြက်ပ္္တို႔ကို ႀကိဳက္ၾကသည္။ လူလတ္ပိုင္းေတြ ကေတာ့ စိုင္းထီးဆိုင္တုိ႔၊ ခင္ေမာင္တိုးတုိ႔ေပါ့။ ညဘက္ လူရွင္းခ်ိန္က်မွ ေရာက္လာတတ္ေသာ လူႀကီးေတြ အတြက္ လည္း ကိုတင္လိႈင္၊ ကိုသန္းလိႈင္၊ စႏၵားရား ခ်စ္ေဆြ၊ စႏၵားရား လွထြတ္တို႔ သီးခ်င္းေတြ ထားေပး ရ ေသးသည္။<br /><br />ဒီကိုလာတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဆုိပံုဆိုလက္ေတြကေတာ့ မ်ိဳးစုံပဲ။ မူရင္းအဆိုေတာ္ေလာက္နီးပါး ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းေအာင္ ဆုိတတ္သူေတြ အနည္းအပါး ရွိ၏။ အမ်ားစုကေတာ့ ေတာ္ရုံသင္ရုံ ဆုိႏိုင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ကီးကိုက္ေအာင္ မဆိုႏိုင္ဘဲ သံေၾကာင္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္သြားတတ္သည္။ စကားလံုးေတြကို အလ်င္မီ ေအာင္ မဆိုႏိုင္သျဖင့္ ေနာက္က အလ်င္အျမန္လုိက္ရေသာေၾကာင့္ သံစဥ္ လြဲေခ်ာ္ ကုန္တာလည္း ရွိ၏။ သို႔ေသာ္လည္း အဆိုၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိသူမ်ား မဟုတ္ၾကသျဖင့္ ျပႆနာ မရွိ။<br /><br />အားလံုးထဲမွ ခ်စ္ဦးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မမွီ။ သူမ်ားေတြက ကိုယ္ပိုင္တဲ့ သီခ်င္းကိုပဲ ေရြးၿပီးဆိုႏိုင္တာ။ ခ်စ္ဦးကေတာ့ ဘယ္သီခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ မဆိုႏိုင္ဘူးရယ္လို႔ မရွိ။ သီခ်င္းေတြ ဘာေတြ ေရြးေနတာလည္း မဟုတ္။ သူေရာက္လာလွ်င္ ''သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဖြင့္ဗ်ာ'' ဟုေျပာၿပီး ႀကံဳရာက်ရာကို ဆုိပစ္လုိက္တာပဲ။<br /><br />သူက ဘယ္သီခ်င္းျဖစ္ျစဖ္ ဆုိလုိ႔ရတာေပါ့။ မူရင္းသံစဥ္နဲ႔ဆိုတာမွ မဟုတ္တာ။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္နဲ႔ သူဆိုတာကိုး။ စာသားေတြကလည္း တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ေပၚလာေနတာဆိုေတာ့ မရဘဲ ဘယ္ရွိ ပါ့မလဲ။ တီးလံုးသံစဥ္က တီးခ်င္တာတီး၊ သူကလည္း ဆုိခ်င္သလိုဆို။ တစ္ခါ တစခါ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ သံစဥ္ကေတာင္ ပိုေကာင္းသလိုလုိပဲ။<br />ဒီေန႔ေတာ့ သီခ်င္းစီဒီအသစ္ ထြက္မည္ဟု ဆုိသျဖင့္ အသံစမ္းခ်င္တဲ့လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္လာ ၾကသည္။ ေဇာ္ပိုင္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ စီးရီးဆိုေတာ့ အရမ္းစိတ္၀င္းစားေနၾကသည္။ ျပႆနာကေတာ့ တီဗြီက ဖြင့္လို႔မရျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ တီဗြီက ၁၁၀ဗို႔အား သံုးျဖစ္၏။ အိမ္သံုး ၂၂၀ဗို႕ေလွ်ာ့ခ်ဖုိ႔ၾကားမွာ မိန္းထုပ္ ဟုေခၚၾကေသာ ထရန္စေဖာ္မာခံ ေပးရသည္။ အခု ထိုမိန္းထုပ္ပ်က္သြားဟန္ တူသည္။ တီဗြီ ထဲက လွ်ပ္စစ္အား ၀င္မလာေတာ့။<br /><br />တတ္ကၽြမ္းနားလည္ေသာ ဆုိင္ရွင္ကလည္း မရွိ။ လက္ေထာက္ေကာင္ေလးကလည္း မလုပ္တတ္။ ဆုိမယ့္ လူေတြ ကလည္း တစ္အုပ္စုႀကီး ေရာက္ေနၿပီ။<br />''ျမန္ျမန္လုပ္ပါကြ''<br />''မင္း မျပင္တတ္ဘူးလား''<br />''ဆိုင္ရွင္ သြားေခၚကြာ''<br />စသည္ျဖင့္ အေရးဆိုၾကသျဖင့္ ဆုိင္ကေကာင္ေလးမွာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ဒုကၡေရာက္ေနရွာသည္။ ထုိစဥ္မွာပင္ ခ်စ္ဦး ေရာက္ရွိလာေလသည္။<br /><br />''ဒီေန႔ေတာ့ ငါအရင္ဆုိမယ္ကြာ၊ ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းဖြင့္ေဟ့''<br />ဟု သူက ေျပာသည္။ ဆုိင္မွ ေကာင္ေလးက ...<br />''အေရးထဲကြာ၊ ဒီမွာ စက္ပ်က္လို႔ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ၾကားထဲ''<br />''စက္ပ်က္တယ္ ဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္တာလဲ''<br />''မိန္းထုပ္က ပ်က္ေနလုိ႔ကြ၊ တီဗြီထဲကို ပါ၀ါမ၀င္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္''<br />''ဒါမ်ားကြာ၊ ဘာခက္လု႔ိလဲ''<br />''ဟင္ ... မင္းလုပ္တတ္လို႔လား''<br /><br />ေကာင္ေလးမွာ ထူပူေနသျဖင့္ ခ်စ္ဦးကို အားကိုခ်င္သလိုလို ျဖစ္သြား၏။ ခ်စ္ဦးက ...<br />''ဦးေႏွာက္ကေလး နည္းနည္းသံုးလိုက္ရင္ ရပါတယ္ကြာ္၊ မိန္းထုပ္မပါဘဲ ဒါရိုက္ဆက္ၿပီး ဖြင့္မွာေပါ့''<br />''ဟာ ... ဒါကေတာ့ မရဘူး၊ ဒါရိုက္ဆို ေလာင္သြားမွာေပါ့၊ အဲဒီလို မလုပ္ရဘူးလုိ႔ အစ္ကိုက မွာထားတယ္''<br />''ဥာဏ္ကို လႊာသံုးစမ္းပါကြာ၊ မင္းစဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ အိမ္မီးက ၂၂၀ဗို႕ ရွိတယ္။ တီဗြီက ၁၁၀ဗို႕ သံုးတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္မီးက ၀ါယာႏွစ္စမွာ တစ္စကို ျဖဳတ္လိုက္ရင္ ပါ၀ါတစ္၀က္ ေလ်ာ့သြားေတာ့ ၁၁၀ဗို႔ ျဖစ္သြား တာေပါ့ကြ''<br />''ဟင္ ... ဟုတ္လုိ႔လား''<br /><br />ေဘးက နားေထာင္ေနသူေတြလည္း ဆိုခ်င္ေဇာႏွင့္ ...<br />''ေအးကြ ...၊ ျဖစ္ႏိုင္တယ္''<br />''ေဟ့ေကာင္၊ စမ္းၾကည့္ကြာ''<br />စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကေတာ့ ေကာင္ေလးမွာ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္လာသည္။<br />ခ်စ္ဦးေျပာသလို လုပ္ၾကည့္ရေကာင္းႏိုးႏိုးျဖစ္ၿပီး ၀ါယာႀကိဳးကို ေကာက္ကိုင္ ပလပ္ေခါင္းကို ဖြင့္ၿပီး ၀ါယာတစ္ျဖဳတ္ေနတုန္း ဆိုင္ရွင္က ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေရာက္ရွိလာ၏။<br />''ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲေဟ့''<br /><br />ေကာင္ေလးက တူးတြမ္တိကို ၀ါယာႀကိဳးတစ္စျဖဳတ္လိုက္လွ်င္ ၀မ္းတမ္း ျဖစ္သည္ဆိုေသာ ခ်စ္ဦး၏ သီအုိရီကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ဆုိင္ရွင္က မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး ...<br />''ဟာ ခ်စ္ရူးရာ၊ မင္းေတာ္ေတာ္ ရႈပ္တဲ့ေကာင္ပါလား၊ အဲဒီလို လုပ္လို႔ရမွာေတာ့ ဘယ္သူက ပိုက္ဆံ အကုန္ခံၿပီး မိန္းထုပ္၀ယ္ဆင္ေတာ့မွာလဲ ကံေကာင္းလို႔ပါလားကြာ''<br />ခ်စ္ဦးကေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲ။ ဟိုတစ္ခါလည္း ဗီဒီယိုရုံမွာ ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ သိမ္းပိုင္းပါမလာခဲ့။ ပရိသတ္ က ပူညံ ပူညံလုပ္ေတာ့ ရုံကလူ ပ်ာယာခတ္သြားသည္။ ထုိအခါ ခ်စ္ဦးက ...<br />''ဘီဆိုက္ ထဲမွာ ရွိမယ္ထင္တယ္''<br /><br />ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ကက္ဆက္သီခ်င္းတိပ္ေခြေတြဆိုလွ်င္ ေအဆိုက္၊ ဘီဆိုက္ ႏွစ္ဖက္လွည့္ဖြင့္လို႔ရတာ ကိုး။ ရုံကလူလည္း ထူပူေနသျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာင္းျပန္လွန္ၿပီး အတင္းထိုးထည့္မိ၏။ ကံေကာင္းလို႔ စက္အစိတ္အပိုင္းေတြ ပ်က္စီးမသြားျခင္း ျဖစ္ေလ၏။<br /><br /><b>ဆက္ရန္<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-6427211774186858697?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-71005472593497040402012-01-26T04:06:00.000-06:002012-01-26T04:06:52.113-06:00ဝင္းၿငိမ္း ႏွင္႔ စာေရးဆရာမ်ား ေပဖူးလႊာစာေပအင္တာဗ်ဴး, အပိုင္း (၂၁)<div style="text-align: center;"><b>ဆီေညာ္စ်င္ေအာင္ သုိ႔မဟုတ္ ကုိေဆး႐ုိး</b><br /><b>ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း</b></div><div style="text-align: justify;"><br />စာတည္းအဖဲြ႕ က ေပးလုိက္တဲ့ လိပ္စာအတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ဆံုရမယ့္ စာေရးဆရာ ႐ွိရာကုိ လုိက္လာ ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ ဆင္ေျခဖံုး ၿမိဳ႕သစ္တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္တဲ့ သာေကတၿမိဳ႕ကုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတည္လာေနတာက "ေအာင္သေျပ" လမ္း၊ ကားလမ္းတစ္ဖက္မွာ အိမ္ေတြ အျပည့္႐ွိေနေပမယ့္ တစ္ဖက္ မွာေတာ့ စိမ္းလဲ့ေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြက ႐ႈမဆံုးေအာင္ ႐ွိေနတယ္။ မဟာရန္ကုန္မွ ဟုတ္ပါေလစ လုိ႔ ေတြးယူရေလာက္ေအာင္ ျမင္ကြင္းက ေျပာင္းလြန္းလွပါတယ္။ "ေအာင္သေျပ" ၅ လမ္း ထဲကုိ ၀င္လုိက္ၿပီး ေရကန္ႀကီးတစ္ခုအနား ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရက္ကန္းခတ္သံကုိပါ ၾကားလုိက္ ရပါတယ္။<br /><br />ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ဆံုေပးရမယ့္ ...<br />ကုိေဆး႐ုိး၊ မက်ည္းဒန္ တုိ႔ကုိ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ ဆရာ ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း သုိ႔မဟုတ္ လယ္သမား အေရးေတာ္ပံု ေတြကုိ ေရးသား ေဖာ္ထုတ္ေပးေနတဲ့ ဆရာ သုိ႔မဟုတ္ ဇာတ္သဘင္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က ရင္ေမာစရာ ေတြကုိ ဟာသဆန္ဆန္ ေရးေနတဲ့ ဇင္ေအာင္၊ သုိ႔မဟ္ုတ္ ကလိတဲ့စာ၊ ရိတဲ့စာ၊ သေရာ္တဲ့ စာကုိ စုိင္းစ်င္ေအာင္၊ ဆီေညာ္စ်င္ေအာင္ စတဲ့ စတဲ့ ကေလာင္နာမည္ေတြနဲ႔ ဖန္တီးေနတဲ့ ဆရာဆင္ျဖဴကၽြန္း ေအာင္သိန္း ရဲ႕ အိမ္ပါပဲ။<br /><br />" ဆရာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က႑ေလးခုေလာက္ ခဲြျခား ေမးသြားခ်င္ပါတယ္။ တစ္ပုိင္းက ဆရာက "ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း"ဆုိတဲ့ ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ပင္တုိင္ဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္တဲ့ "ကုိေဆး႐ုိး နဲ႔ မက်ည္းဒန္" တုိ႔ကုိ ဦးတည္ၿပီး ေတာင္သူလယ္သမား ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ေတြ ေရးတယ္။ ဒီကေလာင္နာမည္နဲ႔ ပဲ "ဂဠဳန္ဆရာစံ" ၊ "နီရဲေသာ ဗုိလ္ဥတၱမ"၊ "လယ္သမားသူပုန္"စတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံု ေတြ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အတၳဳပၸတၱိဆန္ဆန္ ၀တၳဳေတြ ေရးတာေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ "ဇင္ ေအာင္" ဆုိတဲ့ ကေလာင္ နာမည္နဲ႔ " ျပည္ေတာ္ခ်စ္မင္းသားေခ်ာ မဂၤလာ စုိင္းစ်င္ေအာင္" ဆုိတဲ့ မင္းသား ကုိ ပင္တုိင္ ဇာတ္ေကာင္ ထားၿပီး ဇာတ္သဘင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ျပည္ဖံုးကား ေနာက္ကြယ္က ရင္ ေမာစရာ ေတြကုိ ၀တၳဳအျဖစ္ တင္ျပျပန္တယ္။ စတုတၳပုိင္းကေတာ့ "စုိင္းစ်င္ေအာင္"၊ "ဆီေညာ္စ်င္ေအာင္" စတဲ့ ကေလာင္အမည္ေတြနဲ႔ ဆရာ ေတြ႕ရာ၊ ျမင္ရာ၊ အျမင္မေတာ္တာေတြကုိ သေရာ္စာ ေရးတဲ့ အပုိင္းပါပဲ"<br /><br />ပထမပုိင္း ျဖစ္တဲ့ ကုိေဆး႐ုိးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြကုိ အရင္ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ကုိေဆး႐ုိး၊ မက်ည္းဒန္ ဇာတ္လမ္း ေတြဟာ ဆရာ့ဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳကေန ေပါက္ပြားလာတာေတြလုိ႔ ယူဆပါတယ္။ ဟုတ္ပါ သလား ဆရာ။ ဟုတ္ပါတယ္ ဆုိရင္ ဆရာကုိယ္တုိင္ လယ္သမား၊ ယာသမားအျဖစ္ က်င္လည္ခဲ့ဖူးပါ သလား။ လယ္သမားဘ၀ကေန စာေရးဆရာဘ၀ ဘယ္လုိ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တာပါလဲ"<br />" ကုိရင္ ၀င္းၿငိမ္းက ကတ္သီးကတ္သတ္အေတာ္ေမးတဲ့လူပဲ။ လူေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ ထမင္းစားသလဲ ေမးရင္ ေျဖဖုိ႔ အေတာ္ခြက်သြားမယ္။ ဆာလုိ႔ စားတာဆုိတဲ့ အေျဖဟာ မမွားတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မွန္ မွ မွန္ရဲ႕လား၊ ငါ ထမင္းစားတာဟာ စာလုိ႔ စားတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား ဆုိတဲ့ သံသယျဖစ္ရသလုိပါပဲ။<br /><br />ၾကာၿပီပဲ။ စာေရးသက္ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ ၾကာၿပီဆုိေတာ့ စာ စတင္ေရးစဥ္ကေတာ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိမွာ ေသခ်ာ ပါတယ္။ ၾကာလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ငါဟာ တစ္စံုတစ္ရာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာ မွ ဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔ ထင္ ... ထင္လာမိတယ္။ ပုိက္ဆံ လုိခ်င္လုိ႔ ေရးတာလား၊ နာမည္ႀကီး ခ်င္လုိ႔ ေရးတာလား၊ တျခား မလုပ္တတ္၊ မကုိင္တတ္ လုိ႔ ေရးတာလား သံသယ ေတြ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ျပန္ျပန္ၿပီး ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္မႈ၊ ဖိစီးမႈေၾကာင့္ ျဖစ္မ်ားျဖစ္မလား မသိဘူးေလ။<br />ေသခ်ာတာကေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ မယံုၾကည္တာရယ္၊ စာေပေရးရာမွာ အားရထက္သန္မႈ မ႐ွိတာ ကေတာ့ အမွန္ပဲ။<br /><br />ထားပါေလ။ က်ဳပ္ ဖ်စ္ညွစ္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေပၚလာမွာေပါ့။ အဲ ... ဟုတ္ၿပီ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရခါနီးမွ "လယ္ခြန္ေတာ္ ႏွစ္ဆ၊ သီးစားခ" ဆုိတဲ့ အမိန္႔ထြက္လာေတာ့ လယ္ကေလး ဆီး႐ြက္ ေလာက္သာ႐ွိတဲ့ က်ဳပ္အေမ ငုိႀကီးခ်က္မ ျဖစ္တာန႔ဲ ကုိယ့္လယ္ကေလး သူတစ္ပါးလက္ထဲ မေရာက္ေအာင္ က်ဳပ္မွာ ေက်ာင္းကထြက္ၿပီး လယ္ထဲ ဆင္းရတာေပါ့ဗ်ာ။<br />ႏြား ကုိ အခုမွ ကုိင္ဖူး၊ ထြန္ကုိ အခုမွ စီးဖူးတဲ့ လူပဲ။ ဘယ္မွာ ခ်က္ခ်င္း ဦးစီးျဖစ္မလဲ။ စာရင္းငွားရဲ႕ ေနာက္ လုိက္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကန္သင္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနရင္ ျဖစ္သားပဲ။ က်ဳပ္က ႐ွည္ၿပီး ၀င္ထြန္တယ္။ ၀င္ထြန္ ေတာ့လည္း စာရင္းငွား မွာ ေမာရတဲ့အထဲ က်ဳပ္ကုိ သင္ရ ျပရနဲ႔ ပုိၿပီး ေမာျပန္တာေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />က်ဳပ္တုိ႔ဟာ ကုိယ့္လယ္ ကုိ ကုိင္တုိင္ လုပ္ေပမယ့္ က်ဳပ္အစ္ကုိလည္း မထြန္တတ္ဘူး။ အေဖလည္း မထြန္ တတ္ဘူး။ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ပဲ ဒီတမန္းဟာ စုိက္ႏိုင္ၿပီလား။ မစုိက္ႏုိင္ေသးဘူးလား သိတဲ့အဆင့္မွာ ႐ွိတယ္။ အစ္ကုိ တုိ႔၊ အေဖ တုိ႔ ပုိင္တာက ၿခံဥယ်ာဥ္လုပ္ငန္းပဲ။<br />က်ဳပ္ရဲ႕ လယ္သမားသက္တမ္းဟာ မ႐ွည္လွပါဘူး။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ေလာက္ပဲ႐ွိမွာပါ။ မဂၢဇင္းကုိ ခါးၾကား ထုိးၿပီး လယ္ထဲသြားတဲ့ လယ္သမားဆုိလုိ႔ မင္းဘူးခ႐ုိင္ထဲမွာ က်ဳပ္တစ္ေယာက္ပဲ႐ွိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လယ္နီးခ်င္း ေတြရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ အေတာ္ေနာက္မွာပဲ။<br /><br />အဲဒီလုိ မဂၢဇင္း ခါးထုိးတဲ့ လယ္သမားျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက က်ဳပ္က ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ျဖစ္စမွာ ခုနစ္ တန္း၊ စစ္အတြင္းမွာ ႐ွစ္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာကုိး။ မူလတန္းမွာကတည္းက ဂ်ာနယ္ေတြ ဘာေတြ ဆဲြဖတ္ရင္ ဆရာက မဟန္႔တားဘူးဗ်။ အလယ္တန္းလည္း ေရာက္ေရာ ပုိၿပီး ေလ မိ ေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အတန္းပုိင္ ဆရာက စာသမားကလား။ စာစီစာကံုး ဆုေပးရင္ ဗလာစာအုပ္တုိ႔၊ ခဲတံတုိ႔ မေပးဘူး။ ဆယ္သန္းဂ်ာနယ္တုိ႔၊ ဒီးဒုတ္ဂ်ာနယ္တုိ႔၊ သူရိယမဂၢဇင္းတုိ႔ ေပးသဗ်။ ပုိး၀င္မွန္းမသိ ၀င္၊ ေရာဂါျဖစ္မွန္း မသိ ျဖစ္ေနၿပီေလ။<br />စစ္ကာလအတြင္းမွာ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕က အမ်ိဳးေတြ ႐ြာကုိ ေျပးလာၾကျပန္ေတာ့ စာအုပ္ေတြ အနည္းအပါး ပါလာၾကတာ ကုိ ဖတ္ခြင့္ရတာကလည္း တစ္ေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္စာကေလး ဘာကေလး နည္းနည္းပါးပါး တတ္ တဲ့ အေပါင္းအသင္း တစ္ေယာက္ကလည္း က်ဳပ္နဲ႔ ေပါင္းပါမွ က်ဳပ္ဆီက ေရာဂါကူးၿပီး စာအုပ္ေတြ ၀ယ္၀ယ္ လာတယ္။ သူက ဆန္ကုန္သည္ဆုိေတာ့ က်ဳပ္ထက္ တတ္ႏုိင္တယ္ေလ။ အဲ ... သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတာ လည္း တစ္ေၾကာင္းေပါ့ေလ။<br /><br />အဲဒီအခ်ိန္က "ပေဒသာ ႐ုပ္စံုမဂၢဇင္း" ေခတ္ဗ်။ အဲဒီမဂၢဇင္းက ကေလာင္ေသြးၾကပါ ဘာညာ ဖိတ္ေခၚ လံႈ႕ ေဆာ္တယ္။ ဒီက ေကာင္ေတြကလည္း အ႐ြယ္က ငယ္ငယ္၊ ႐ြပုိးက ထုိးထုိး သိပ္ေရးခ်င္တာေပါ့။<br /><br />ေရးခ်င္တာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ အသံုးမက်လုိက္ပံုမ်ားကလည္း ဘယ္လုိ ေရးမလဲ ဆုိတာကုိ စဥ္းစား ရမွန္း မသိဘူး။ ဘာေရးမလဲဆုိတာကုိသာ စဥ္းစားရမွန္းသိတယ္။ အဲဒီမွာ ဒုကၡေရာက္ၿပီ။<br />၀တၳဳတုိေတြ ဖတ္လုိက္ရင္ ... "ေမာင့္ဂုိမာရီလမ္း" (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း) အတုိင္း အေ႐ွ႕မွ အေနာက္သုိ႔ ေမာင္း လာေသာ ကားကေလးသည္ ၃၁ လမ္းအေရာက္တြင္ လက္၀ဲဘက္သုိ႔ ခ်ိဳးေကြ႕လာၿပီး မၾကာမီ ခမ္းနား ေသာ တုိက္တစ္လံုးေ႐ွ႕၌"<br />က်ဳပ္ မွာ ေမာင့္ဂုိမာရီလမ္း (ေ႐ႊဘံုသာလမ္း)တုိ႔၊ ဖေရဇာလမ္း (အေနာ္ရထာလမ္း)တုိ႔၊ ေဂၚဒ၀င္လမ္း (ၿမိဳ႕မ ေက်ာင္းလမ္း)တုိ႔ သိမွ စာေရးလုိ႔ ျဖစ္မယ္ပဲ ထင္ေနတာေပါ့။ ဟား ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ေနမွ ျဖစ္မွာပဲ ဆုိၿပီး ရန္ကုန္ကုိ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ေရာက္ေအာင္ လာၿပီး အေျခခ်ရတာေပါ့။<br /><br />ရန္ကုန္ ေရာက္လုိ႔ အလုိေလး ဂလုပ္႐ံု (ဂုဏ္႐ံု)ဆုိတာ ဒါပါကလား။ ခရစ္လမ္း (ဗုိလ္ျမတ္ထြန္းလမ္း) ဆုိတာ ဒါပါကလား ဆုိတာ သိလာျပန္ေတာ့လည္း ေရးခ်ိန္ မရပါဘူး။ မေရးျဖစ္လုိ႔သာေပါ့။ ေရးမ်ား ေရးျဖစ္ရင္ ႐ြာ ျပန္ေျပးမိမလား မသိဘူး။<br />ရန္ကုန္မွာ ေနသားတက်႐ွိမွ စာျပန္ဖတ္ျဖစ္သဗ်ား။ အဲဒီအခါက်ေတာ့မွ ေရာဂါကလည္း ျပန္ထ။ ထီလာစစ္သူ တုိ႔၊ ျမင့္သူတုိ႔၊ ျမင့္ၾသ၊ ၾကည္ညိဳ၊ ေ၀ႏုိင္တုိ႔၊ ပန္းတေနာ္ စုိးသိမ္းတုိ႔၊ တင့္ထူးတုိ႔နဲ႔ ေတြ႕ၿပီး ကဗ်ာ ေရးျဖစ္ပါေလေရာ။ အမယ္ ... မဆုိးဘူးဗ်။ ႐ုပ္႐ွင္ဒါ႐ုိက္တာ လွေအာင္ အယ္ဒီတာလုပ္တဲ့ တုိင္းသစ္ ဂ်ာနယ္မွာ တစ္ခါေရး တစ္ခါအသံုးခ်ခံရတာပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ လယ္သမားဘ၀ကေန စာသမား ျဖစ္လာ တာေပါ့ ဗ်ာ"<br /><br />" ကုိေဆး႐ုိး၊ မက်ည္းဒန္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀အေတြ႕အႀကံဳေတြ တင္ျပေနတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ့ ရင္ထဲမွာ သီးျခား ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အဲဒီရည္႐ြယ္ခ်က္ကုိ သိပါရေစ"<br />" အဲဒီလုိ ကဗ်ာသမား ျဖစ္ေနတုန္းမွာ ေမာင္ထင္ရဲ႕ ငဘကုိ ဖတ္မိေတာ့ "အင္း ... ေမာင့္ဂုိမာရီလမ္း (ေ႐ႊ ဘံုသာလမ္း) မပါဘဲလည္း ၀တၳဳေရးလုိ႔ ရသားပဲ" လုိ႔ သိလာသဗ်။ ဒါေပမဲ့ မေရးျဖစ္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ဆရာမန္း ရဲ႕ ကုိဖုိးလံုးေတြ ဖတ္ရတဲ့အခါ ထိန္ေတာ မုိးညိဳဘက္က လယ္သမား မဟုတ္လား။ ဆည္ေရ ေသာက္ တဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ အရပ္က လယ္သမားနဲ႔ ဘယ္တူမလဲ။<br /><br />ဒီအခ်ိန္တုန္းက အညာဓေလ့ကုိ ေရးတဲ့လူဆုိလုိ႔ ေအာင္စုိးပဲ ႐ွိတာကလား။ ကုိေအာင္စုိးတုိ႔ အရပ္ က်ေတာ့ လည္း လယ္စုိက္ဖုိ႔ ေရေ၀းလုိ႔ လူေသာက္ဖုိ႔ ေရေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ မဟုတ္လား။ သူတုိ႔က သူတုိ႔ ေတြ႕ တာ ျမင္တာေတြ၊ သူတုိ႔အရပ္က အေၾကာင္းအရာေတြ ေရးသလုိ ဒါလည္း ငါ့အရပ္က လယ္သမား၊ အုိးသမား ေတြအေၾကာင္း ေရးရရင္ ေၾသာ္ ... ျမန္မာျပည္မွာ ေရသြင္းၿပီး စုိက္တဲ့လယ္ ဆုိတာလည္း ႐ွိပါ ေသးကလား လုိ႔ သိၾကတန္ရဲ႕ဆုိတဲ့စိတ္ ေပၚလာရာက ကုိေဆး႐ုိး၊ မက်ည္းဒန္ ဆုိတာ ေပၚလာတယ္ လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ထင္ပါတယ္လုိ႔ ေျပာတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္က စိတ္နဲ႔ ကေန႔စိတ္ဟာ မတူေတာ့လုိ႔ပါပဲ။<br /><br />ေအာက္ျပည္ ေအာက္႐ြာက လယ္သမားဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ မဲြမဲြ ငတ္ငတ္ ငါးေတာ့ စားရေသးတာ။ အဲဒီ ငါး ကုိပဲ ငါးပိသိပ္ထားျပန္ေတာ့ ငါးပိလည္း ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း။<br />အဲ ... က်ဳပ္တုိ႔ အရပ္က လယ္သမား။ လယ္သမား ကုိပဲ ေျပာေသးတာေနာ္။ လယ္သမားထက္ ဆုိးတဲ့ ယာေျခာက္ သမားေတြ မပါေသးဘူး။ အဲဒီလယ္သမား မဲြၿပီလား၊ ငတ္ၿပီလား ဆုိမွျဖင့္ ငါးပိဆုိတာ ႏွမ္းဖတ္ ခဲနဲ႔ ဆန္မႈန္႔ ၇၅ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ေရာထားတဲ့ အမည္ခံ ငါးပိကုိ စားရတာ။ ငါးဆုိတာေတာ့ ေ၀းစြေျခာက္ ပါး။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒါေတြ ေျပာျပခ်င္တာလည္း ပါေကာင္း ပါပါလိမ့္မယ္"<br />" ၁၉၆၃ ခုႏွစ္က ပံုဂံတုိက္က ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ "ကုိေဆး႐ုိး" ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္အတြက္ ဆရာဒဂုန္တာရာ က အမွာစာ ေရးရာမွာ -<br />" ဆုိ႐ွယ္လစ္ သ႐ုပ္ေဖာ္စာေပ ေရးသား တည္ေဆာက္ၾကရာ၌ ယေန႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စာေပေလာက အေျခ အေန အရ ျပႆနာမ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆုိင္ၾကရေပသည္။<br /><br />စာေရးဆရာမ်ားသည္ လူလတ္တန္းစား သားသမီးမ်ား၊ သုိ႔မဟုတ္ လူလတ္တန္းစား ပတ္၀န္းက်င္၌ ႀကီးျပင္း ေနထုိင္သူမ်ား ျဖစ္သည့္အတုိင္း သူတုိ႔ မေနထုိင္ခဲ့ေသာ အလုပ္သမား လယ္သမားဘ၀ကုိ သ႐ုပ္ ေဖာ္ မည္ ႐ွိေသာအခါ အခက္အခဲ ေတြ႕ၾကရေပသည္။ စာေရးဆရာသည္ သူ မသိေသာ၊ သူ ခံစား ၍ နား လည္ေသာ၊ အသိ မ႐ွိေသာ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ဆင္းရဲသားဘ၀ ဖဲြ႕ရန္ မလြယ္ေပ။ အျပင္ပ မွ ေလ့လာၾကည့္႐ႈ အကဲခတ္႐ံုမွ်ျဖင့္ သတင္းသာဓကမွ်ေသာ အဖဲြ႕အႏဲြ႕သာ ရ႐ွိေပလိမ့္မည္။<br /><br />သုိ႔ေသာ္ စစ္ၿပီးေခတ္၌ကား အခ်ိဳ႕ေသာ စာေရးဆရာမ်ားသည္ ေတာမွ တက္လာသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ အေလ်ာက္ ေတာင္သူလယ္သမားဘ၀ႏွင့္ နီးစပ္ၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ ေတာ၀တၳဳမ်ား၊ ေတာသား ဘ၀ သ႐ုပ္ေဖာ္မ်ား ေရးတတ္ၾကသည္။ ယင္းတုိ႔သည္ ဆုိ႐ွယ္လစ္ သ႐ုပ္ေဖာ္စာေပ ဦးတည္ခ်က္ စက္၀ုိင္းထဲ၌ ေရာက္ေန တတ္ၾကေပသည္။ ပဏာမ အဆင့္အေနျဖင့္ ယင္းတုိ႔ကုိ ဆုိ႐ွယ္လစ္ သ႐ုပ္ေဖာ္ စာေပ၏ မုခ္ဦး ဟု ဆုိသင့္ေပသည္လုိ႔ ေရးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ေဆြးေႏြးခ်င္တာက တကယ္ ေတာက တက္လာတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမား သားသမီးမွပဲ ေတာသူ ေတာင္သားဘ၀ကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ဆရာကုိယ္တုိင္ေကာ ယံုၾကည္ပါသလား။ လူလတ္ တန္းစား သားသမီး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကေကာ မေရးႏုိင္ဘူးလား။ ဥပမာ - မုိးမုိး (အင္းလ်ား)က "သံုးလြန္းတင္မွ ႀကိဳး" ဆုိတဲ့ လယ္သမား ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေရးျပခဲ့ၿပီပဲ။ ဆရာ့ စာအုပ္မွာ ပါတဲ့ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ အမွာစာအေပၚ ဆရာ့အျမင္ သိခ်င္ပါတယ္ "<br />" ကုိေဆး႐ုိး ၀တၳဳတုိေပါင္းခ်ဳပ္ သံုးအုပ္ ထုတ္ခဲ့ရာမွာ ပထမအုပ္မွာ သူတစ္ပါးနဲ႔ မတူေအာင္ ဒီစာအုပ္ အေပၚ ေ၀ဖန္စာကုိ ဒီစာအုပ္ထဲမွာပဲထည့္သြင္း ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာနဲ႔ ဆရာတက္တုိး တုိ႔ရဲ႕ အမွာ ဆုိေပမယ့္ ေ၀ဖန္စာေတြပါ။<br /><br />ဒဂုန္တာရာ က "ကုိေဆး႐ုိးဟာ ေျမ႐ွင္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး မပါဘူး" လုိ႔ အဲဒီစာအုပ္မွာ ေ၀ဖန္တယ္။ အဲဒီလုိ သူ ေ၀ဖန္ေတာ့မွ ျမင္တာ ေတြ႕တာေတြခ်ည္း ေရးေနလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ရည္႐ြယ္ခ်က္၊ ဦးတည္ခ်က္ ဆုိတာ ဖန္တီးထည့္သြင္းရဦးမွာပါလားလုိ႔ ပုိၿပီး သတိမူမိလာပါေတာ့တယ္။<br />အခု ကုိရင္ ေထာက္ျပတဲ့ အေၾကာင္းဟာလည္း ျငင္းစရာမ႐ွိဘူး ထင္ပါတယ္။ ကေန႔ တက္လာတဲ့ မဂၢဇင္း ကေလာင္သစ္ ေတြထဲမွာ ေအာင္ခုိင္လင္းကုိပဲ ၾကည့္၊ သူတုိ႔ဟာသူတုိ႔ က်င္လည္ပုိင္ႏုိင္တဲ့ ေဒသက အေၾကာင္းအရာ ေတြမုိ႔ ဒါေလာက္ အၾကာႀကီး ေရးေနႏုိင္တာပဲ။ ၾကယ္နီတုိ႔ လူေသေပမယ့္ သူ႔ကုိ တမ္းတ က်န္ရစ္ ခဲ့ေအာင္ ေရးႏိုင္တာဟာ သူ ေရးတဲ့အေၾကာင္းအရာထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ၿပီး က်င္လည္ခဲ့လုိ႔ပဲ။ လင္းယုန္ သစ္လြင္ တုိ႔၊ ေမာင္သိကၡတုိ႔ ျမင္တံငါ ၀တၳဳတုိေတြကုိ ေကာင္းေအာင္ ေရးႏုိင္တာဟာလည္း ဒီသေဘာ ပါပဲ။<br /><br />မုိးမုိးရဲ႕ ၀တၳဳကုိ မဖတ္မိလုိ႔ သူ ဘာေတြ ေရးထားတယ္၊ သူ ဘယ္ေလာက္ ေသသပ္ထိမိေအာင္ ေရးထား တယ္ ဆုိတာဆုိတာ မသိပါဘူး။ ကုိရင္လည္း ေဆာင္းပါးေတြ မၾကာခဏ ဖတ္ဖူးမွာပါ။ ေလ့လာတယ္ ဆုိတာ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ တစ္သီတင္း၊ ႏွစ္သီတင္း ေလ့လာ႐ံုနဲ႔ မပုိင္ႏုိင္ဘူး၊ မငံုမိဘူးလုိ႔ ေရးၾက တာေလ။<br />အဲဒါေၾကာင့္ ကုိယ္ ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာထဲမွာ လနဲ႔ခ်ီၿပီး နစ္ေန ျမဳပ္ေနႏုိင္ရင္ ေကာင္းတယ္။ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီၿပီး ေနႏုိင္ရင္ ပုိေကာင္းတယ္။ အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ တစ္ပုဒ္တေလပဲ ေရးႏုိင္မယ္။ တစ္ပုဒ္တေလ ေတာင္ အဆင္မသင့္ရင္ အျပစ္ေျပာစရာေတြ ေတာင္ပံုကန္သင္း ျဖစ္ေနႏုိင္ေသးသဗ်ား။<br /><br />ဒီေတာ့ ပထမပုိင္း ကုိ ႏႈတ္ခမ္းသတ္ရရင္ ေငြလုိခ်င္လုိ႔ စာထေရးတာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာေတာ့ ေသခ်ာ တယ္။ စာအဖတ္မ်ားရာက စာေရးခ်င္လုိ႔ ထေရးတဲ့အတြက္ စာမူခ ရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ေရးရင္းကမွ ဦးတည္ ခ်က္ ဆုိတာေတြ စာေပသစၥာေတြကုိ ေလ့လာသိ႐ွိၿပီး လုိက္နာေနႏုိင္ေအာင္၊ ေစာင့္ထိန္း ႏိုင္ ေအာင္ တတ္ စြမ္းသမွ် ႀကိဳးစားတာပါပဲ "<br />" ေတာင္သူလယ္သမား အေရးေတာ္ပံုေတြကုိ အေျခခံၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ ဆရာ့ ၀တၳဳေတြထဲမွာ" လယ္သမားသူပုန္" က ဆရာနတ္ႏြယ္ရဲ႕ "ျမန္မာျပည္ေျမာက္ပုိင္း"လုိပဲ မ်ိဳးဆက္အလုိက္ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀ကုိ ေတာ္လွန္ ၾကတာကုိ ေရးထားရာမွာ အသက္၀င္လွပါတယ္။ ဒုတိယတဲြအျဖစ္ "သတ္ရဲသည္ ေသရဲသည္" ထြက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္ ေနာက္ဆက္တဲြေတြ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆက္မထြက္လာပါသလဲ၊ ဆက္ေရးဖုိ႔ အစီအစဥ္ ႐ွိပါ သလား"<br /><br />" လယ္သမားသူပုန္ ၀တၳဳနဲ႔ သူ႔ရဲ႕အဆက္ သတ္ရဲသည္ ေသရဲသည္ ဒါမွမဟုတ္ လယ္သမားသူပုန္ ဒုတိယ တဲြကုိ ေရးရာမွာ စိတ္ကူးနဲ႔ ခြင္ခ်တုန္းကေတာ့ အေတာ္က်ယ္ျပန္႔တယ္။ တုိင္းရင္းသားအားလံုးရဲ႕ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈေတြ ပါ၀င္ေအာင္ ထည့္မယ္ စိတ္ကူးထားတာ။ ဒုတိယတဲြ ထြက္အၿပီးမွာ ထုတ္ေ၀သူ က တတိယတဲြ မေတာင္းတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ဘူး။ အခုေတာ့ ေသြးေအးသြားၿပီ။ စိတ္အား ထက္သန္ မႈလည္း ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ ေလ်ာ့ပါးသြားၿပီ။ ထုတ္ေ၀ခ်င္သူ ေပၚလာသည့္တုိင္ေအာင္ ေရးျဖစ္ ဖုိ႔ မေသခ်ာဘူး။ ေရးျဖစ္တယ္ ထားဦး၊ အာ႐ံုၿပန္သြင္းရမယ္။ အခ်က္အလက္ေတြကုိ အပန္းတႀကီး ျပန္ၿပီး ေလ့လာရဦးမယ္။ အင္း ... တယ္ၿပီး မလြယ္ပါဘူး "<br /><br />" ေနမင္း လမင္း သိန္းရာေထာင္ ဆုိတဲ့ လယ္သမား ဘ၀သ႐ုပ္ေဖာ္ ျပဌာတ္တစ္ပုဒ္ ဆရာ ေရးခဲ့တာ ဖတ္ခဲ့ ရပါတယ္။ ဆရာ ျပဇာတ္ ဘယ္ႏွပုဒ္ ေရးဖူးပါသလဲ။ ျပဇာတ္စာေပ (ဖတ္ဇာတ္) မထြန္းကားမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆရာ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ"<br />" ေနမင္း လမင္း သိန္းရာေထာင္ ျပဇာတ္ ဟာ က်ဳပ္ရဲ႕ ပထမဆံုး ျပဇာတ္ပဲ ကုိရင္ရဲ႕။ အဲ ... ဦးဆံုးေသာ လံုးခ်င္းျပဇာတ္ လည္း ျဖစ္တယ္။ ဒုတိယလံုးခ်င္း ျပဇာတ္က ျမန္မာစာေပတုိက္မွာ။ ဘယ္ေတာ့ ထြက္မယ္ မထြက္ဘူးေတာ့ မစံုစမ္းမိဘူး။<br /><br />အဲဒီ ေနမင္း လမင္း သိန္းရာေထာင္ ျပဇာတ္ကုိ ေကာင္းလွေခ်ရဲ႕၊ ႀကိဳက္လွေခ်ရဲ႕နဲ႔ ေျပာၾကေပမယ့္ က်ဳပ္ မွာေတာ့ သင္ေရး ေရးတာ မုိ႔ တထိတ္ထိတ္ပဲဗ်။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ျပကြင္းျပကြက္ေတြ စကားေျပာ ေတြကုိ မႀကိဳက္လွဘူး။<br />အ႐ွည္ေရးၿပီးေတာ့မွ ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကားအတုိကေလးေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ေအာင္ေက်ာ္စည္ နဲ႔ ေပါင္းမိမွ ပုိၿပီးေရးျဖစ္တာ။ သူက ျပဇာတ္သမားကုိး။ က်ဳပ္အထက္က ျပဇာတ္ေရးတဲ့ ဆရာေတြထံမွာ ျပဇာတ္အေၾကာင္း နည္းနာခံခ်င္လုိ႔ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ သိပ္ၿပီး မေဆြးေႏြးႏိုင္ၾကဘူးဗ်။ အဲ ... ေအာင္ေက်ာ္စည္နဲ႔က်ေတာ့ အမ်ားႀကီး ေဆြးေႏြးလုိ႔ရတယ္။<br /><br /><b>ဆက္ရန္<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-7100547259349704040?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-48162085697994766082012-01-26T03:51:00.001-06:002012-01-26T03:51:43.786-06:00ဝင္းေဖဝင္း ဘာသာျပန္ စိန္မင္းသမီး အဆက္ အၿပိဳင္အဆိုင္အႏိုင္, အပိုင္း (၆၁)<div style="text-align: center;"><b>(၆၁)</b></div><div style="text-align: justify;"><br />ေ႐ြးေကာက္ပဲြနီးလာသည္ႏွင့္အမွ် မဲဆြယ္ပဲြမ်ားအၿပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္လာသည္။ ႐ွာဆာသည္ မဲဆြယ္ ေဟာေျပာပဲြ တစ္ခုတြင္ ပရိသတ္ေလွာင္ေျပာင္ခံခဲ့ရသည္။ စတင္ဒါ ဦးေဆာင္ေသာ ၿပိဳင္ဘက္အဖဲြ႕၏ ဒုကၡေပးျခင္း ကုိ လွလွႀကီးခံရခဲ့ရၿပီး ပဲြပ်က္ကာ ေသေျပး႐ွင္ေျပး ေျပးလာရသည္။<br />ႏုိင္ငံတစ္၀ွမ္းတြင္ အမ်ိဳးသားေရးပါတီကုိ ေထာက္ခံအားေပးသူမ်ားသည္ထက္မ်ားလာေနသည္။ လက္႐ွိ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္စမတ္၏ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ဓနသဟာယ လုိလားေသာ ယူႏိုက္တက္ ပါတီအား လူႀကိဳက္နည္း သည္ထက္ နည္းလာသည္။ စမတ္ပါတီဘက္မွ လူအမ်ားပင္ အမ်ိဳးသားေရး ပါတီကုိ ကူးေျပာင္းအားေပး ၾကသည္။<br />ေ႐ြးေကာက္ပဲြ က်င္းပရန္ သံုးရက္အလုိတြင္ စင္တိန္ သည္ သူမအိမ္သစ္ေရွ႕႐ွိ ပန္းၿခံထဲ၌ မာလီမ်ားအား ပန္းပင္ စုိက္ခုိင္းကာ သူကုိယ္တုိင္က ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲေနသည္။ သူမ၏ အတြင္းေရးမွဴးက အိမ္ေပၚမွ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာ ဆင္းလာၿပီး ေျပာသည္။<br /><br />" မစၥတာဒတ္ဂန္ေရာက္ေနပါတယ္ မဒမ္ "<br />အင္ဒ႐ူးဒတ္ဂန္သည္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေသာ ေစာင္ေရ အမ်ားဆံုး သတင္းစာႀကီး " ကိပ္အာဂတ္စ္" ၏ အယ္ဒီတာျဖစ္သည္။ စင္တိန္၏ မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အိမ္သုိ႔ မၾကာခဏ လာတတ္သူျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုကဲ့သုိ႔ ႀကိဳတင္ အေၾကာင္းမၾကားဘဲ လာျခင္းမ်ိဳးကုိမွ စင္တိန္ သေဘာမက်ေပ။ သူမဆံပင္မ်ားက ပြေရာင္းေနၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ မိတ္ကပ္မ႐ွိဘဲ ေခၽြးစုိ႔ေနသည္။<br />" ငါမအားဘူး လုိ႔ ေျပာလုိက္ " စင္တိန္က အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။<br /><br />" မစၥတာဒတ္ဂန္ က ေတာင္းပန္လုိက္တယ္၊ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥအတြက္ ခ်က္ခ်င္းေတြ႕မွ ျဖစ္မွာမုိ႔လုိ႔ပါ တဲ့၊ ေသေရး႐ွင္ေရး အျဖစ္ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥပါလုိ႔ သူက ေျပာပါတယ္ မဒမ္ "<br />" ဒါျဖင့္ ေကာင္းၿပီ … ငါအခု ငါးမိနစ္အတြင္း လာခဲ့မယ္လုိ႔ သြားေျပာလုိက္ "<br />စင္တိန္ အ၀တ္အစားလဲသည္။ မ်က္ႏွာကုိ ေပါင္ဒါအနည္းငယ္တုိ႔ၿပီး အင္ဒ႐ူးဒတ္ဂန္႔႐ွိေသာ အိမ္ေ႐ွ႕ခန္း ထဲသုိ႔ ၀င္သြားသည္။ ဒတ္ဂန္သည္ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ အတၱလႏၱိတ္သမုဒၵရာႀကီးဆိသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ ေနသည္။ စင္တိန္ က သူ႔အား ၀တ္ေက်တန္းေက်ေလာက္သာႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။<br /><br />" ကၽြန္ေတာ္ အခုလုိ ဆုိင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ လာတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ား ကသိကေအာင့္ ျဖစ္သြားမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ ေျပာလုိ႔မျဖစ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုေျပာစရာ႐ွိလုိ႔ လာရတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိ ခြင့္လႊတ္ဖုိ႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ "<br />" ကၽြန္မ ႐ွင့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္၊ ခြင့္လႊတ္တဲ့အေနနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္တုိက္ပါရေစ "<br />စင္တိန္ ေလသံေပ်ာ့သြားၿပီး ၿပံဳးလုိက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ကရားထဲမွ ပန္းကန္ထဲသုိ႔ လက္ဖက္ရည္ထည့္ လုိက္ၿပီး ဒတ္ဂန္ အား လွမ္းေပးလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ေဘးဆုိဖာေပၚတြင္ ဖင္ထုိင္လုိက္သည္။<br />" ေသေရး႐ွင္ေရး ကိစၥ … ဟုတ္လား " စင္တိန္က ေမးလုိက္သည္။<br /><br />" ကဲ … ေျပာစမ္းပါဦး၊ ဘာကိစၥမ်ားလဲ အင္ဒီ "<br />" ဒီမွာစင္တိန္၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ထူးျခားတဲ့ စြပ္စဲြခ်က္ေတြ ရထားတယ္၊ စာ႐ြက္စာတမ္း အေထာက္အထားေတြကလဲ အစစ္အမွန္ေတြလုိ႔ ယူဆရတယ္၊ ဒါေတြဟာ အမွန္ပဲဆုိရင္ ဒီသတင္း ကုိ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပရေတာ့မွာပဲ၊ ဒီစြပ္စဲြခ်က္က ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ဗ်ား မိသားစု … အထူးသျဖင့္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ခင္ဗ်ားသား ႐ွာဆာတုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္ အေတာ္ကုိ ထိခုိက္ နစ္နာမယ့္ စြပ္စဲြခ်က္ပါ "<br />အယ္ဒီတာ ဒတ္ဂန္က ဆက္မေျပာေသးဘဲ စင္တိန္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရန္ လွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။<br /><br />" ေျပာပါ ဆက္သာေျပာပါ "<br />စင္တိန္က ေအးေအးတည္ၿငိမ္စြာပင္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။<br />" စိတ္ေတာ့မ႐ွိပါနဲ႔ဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရထားတဲ့ သတင္းကေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ၀န္ႀကီးဘလိန္းနဲ႔ လက္ထပ္တာ ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပထမဆံုး တရား၀င္ လက္ထပ္ျခင္းလုိ႔ ဆုိတယ္၊ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ႐ွာဆာ ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ တရား၀င္သား မဟုတ္ဘူး … တရားမ၀င္တဲ့ သားလုိ႔ ဆုိလုိတာေပါ့ဗ်ာ "<br />စင္တိန္႔ရင္ထဲ၌ နင့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ဒတ္ဂန္အား စကားမဆံုးခင္ပင္ လက္ျပထားလုိက္ၿပီး ျဖတ္ ေျပာလုိက္ သည္။<br /><br />" ကၽြန္မ တစ္ခုေမးစမ္းပါရေစ၊ ႐ွင့္ကုိ အဲဒီသတင္းေပးတဲ့လူဟာ ေဟာ့တင္ေတာ့ ေဟာ္လန္မဲဆႏၵနယ္က အမ်ိဳးသားေရး ပါတီ အမတ္ေလာင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ကုိယ္စားလွယ္တစ္ဦးဦးလား၊ ကၽြန္မ အေတြး မွန္ရဲ႕လား "<br />" ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတင္းစာရဲ႕ မူ၀ါဒကေတာ့ သတင္းေပးတဲ့လူကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္ေျပာေလ့မ႐ွိပါဘူး "<br />ဒတ္ဂန္ က ထုိသုိ႔ ေျပာလုိက္ေသာ္လည္း ေခါင္းကမူ မသိမသာ ညိတ္လုိက္သည္။<br />ဒတ္ဂန္ က စင္တိန္႔ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ၿပီး အကဲခတ္ေနသည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အတန္ၾကာမွ် စကားမေျပာ ၾကဘဲ ၿငိမ္ေနသည္။ စင္တိန္သည္ ဘ၀ပ်က္ေလာက္ေသာ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ၌ပင္ တည္ၿငိမ္ ေနသျဖင့္ ဒတ္ဂန္အံ့ၾသရသည္။ သူခင္မင္ေသာ စင္တိန္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ႐ွာဆာကုတ္ေန သည္ တုိင္းျပည္အတြက္ တန္ဖုိး႐ွိသူတစ္ေယာက္ပင္မဟုတ္လား။<br />" ရွင့္မွာ စာ႐ြက္အေထာက္အထားေတြ႐ွိသလား "<br />စင္တိန္ အေမးကုိ ဒတ္ဂန္က ေခါင္းခါျပရင္း ေျဖလုိက္သည္။<br /><br />" ကၽြန္ေတာ့္ဆီေတာ့ မေရာက္ေသးဘူး၊ သူ႔လက္ထဲမွာပဲ ႐ွိေသးတယ္၊ ေ႐ြးေကာက္ပဲြမတုိင္မီ ဒီသတင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ က ေဖာ္ျပမွ သူကေပးမယ္တဲ့ "<br />" ႐ွင္က သတင္းေရးမယ္ေပါ့ "<br />" သူတုိ႔ဘယ္ကစြပ္စဲြခ်က္ ဟာ မမွန္ဘူးဆုိတာ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေထာက္အထားအခုိင္အလံုမျပ ႏိုင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဒီသတင္းကုိ ေဖာ္ျပရမွာပဲ၊ တစ္ဘက္က အေထာက္အထားျပလာရင္ေတာ့ ဒါဟာ လူစိတ္၀င္စားမယ့္ သတင္းျဖစ္လာၿပီေပါ့ "<br />" နက္ျဖန္မနက္အထိ ကၽြန္မကုိ အခ်ိန္ေပးပါအင္ဒီ၊ ခင္မင္တဲ့ မိတ္ေဆြရင္းေတြအေနနဲ႔ ကၽြန္မ ေမတၱာ ရပ္ခံ တာပါ"<br />" ေကာင္းၿပီေလ၊ ဒီေလာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ေလ်ာရမွာေပါ့၊ ခင္ဗ်ား အခ်ိန္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ လာျဖဳန္းပစ္တဲ့အတြက္လဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ "<br /><br />အင္ဒ႐ူးဒတ္ဂန္ျပန္သြားသြားခ်င္း စင္တိန္သည္ အိမ္ေပၚသုိ႔ တက္ကာ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီး အ၀တ္အစားလဲလုိက္ သည္။ နာရီ၀က္အတြင္းမွာပင္ သူမကားႀကီး ဒိန္မလာျဖင့္ စတယ္လင္ဘုိ႔ခ်္ၿမိဳ႕သုိ႔ ဦးတည္ ေမာင္း သြားသည္။<br />ထုိၿမိဳ႕႐ွိ ဗန္စကူးႏွင့္ ဒီလာေရးတုိ႔၏ ေ႐ွ႕ေန႐ံုးခန္းေ႐ွ႕သုိ႔ သူမ ကားထုိးဆုိက္လုိက္ေသာအခါ ညေန ၅ နာရီ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ႐ံုးခန္းမွ ေ႐ွ႕ေနတစ္ဦးက ေျပာသည္။<br />" မစၥတာဒီလာေရး ဒီေန႔ အိမ္ေစာေစာ ျပန္သါားပါတယ္၊ အိမ္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး အလုပ္ လုပ္မယ္ဆုိၿပီး အလုပ္ေတြ ယူသြားပါတယ္ "<br />" ကၽြန္မ အလုပ္ကိစၥကလဲ သိပ္အေရးႀကီးလုိ႔ပါ၊ သူ႔အိမ္လိပ္စာမ်ားရႏုိင္မလား "<br /><br />စင္တိန္ ႐ံုးမွရေသာ လိပ္စာအတုိင္း လုိက္သြားသည္။ ျမစ္ကမ္းေဘးမွ အိမ္ကေလးသည္ လွပေခတ္မီၿပီး ေနခ်င့္ စဖြယ္ေလးျဖစ္သည္။ အိမ္ေ႐ွ႕မွ ပန္းဥယ်ာဥ္ကုိ အထူးဂ႐ုစုိက္ထားမွန္းသိသာသည္။ ရာသီ လြန္လာၿပီး ေဆာင္း၀င္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဥယ်ာဥ္ထဲ၌ ပန္းမ်ားေ၀ဆာလွပေနသည္။<br />အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က စင္တိန္အား အိမ္တံခါးဖြင့္ေပးသည္။ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ျပည့္ျပည့္ ၿဖိဳးၿဖိဳးႏွင့္ ဣေႁႏၵ႐ွိေသာ အလွမ်ိဳးပုိင္႐ွင္ျဖစ္သည္။ သူမက မၿပံဳးမရယ္ဘဲ တံခါးဟ႐ံုသာ ဟၿပီးဖြင့္ ေပးသည္။<br /><br />" ကၽြန္မ မစၥတာမင္းဖရက္ဒီလာေရးနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လုိ႔ပါ၊ မစၥက္မယ္လကြန္ေရာက္ေနတယ္လုိ႔ သူ႔ကုိ ေျပာ ေပးပါ" ဟင္တိန္က အာဖရိကန္းနားစကားျဖင့္ ေျပာလုိက္သည္။<br />သူမက စင္တိန္ အား အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းထဲ၌ ထားခဲ့ၿပီး အတြင္းသုိ႔ ၀င္သြားသည္။ စင္တိန္သည္ သပ္ရပ္သန္႔႐ွင္း ေသာ အခန္းအျပင္အဆင္ႏွင့္ ပရိေဘာဂမ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈအကဲခတ္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ စင္တိန္သည္ အခန္း အလယ္ေကာင္၌ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး မီးလင္းဖုိမွ ပန္းခ်ီကားကုိ လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ထုိစဥ္တြင္ပင္ ေျခသံၾကား သျဖင့္ တစ္ဘက္သုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။<br />တံခါးေပါက္၀၌ ကေလးတစ္ေယာက္ရပ္ၿပီး မိမိအား ၾကည့္႐ႈေနသည္ကုိ စင္တိန္ေတြ႕လုိက္ရသည္။ အသက္ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္ခန္႔႐ွိမည္ျဖစ္ေသာ ခ်စ္စရာကေလးေလး။ ေ႐ႊေရာင္ဆံပင္ေပ်ာ့ေလးမ်ားက လိႈင္းထ ေန သည္။ သုိ႔ေသာ္ မ်က္လံုးႏွင့္မ်က္ခံုးက မဟူရာေသြးေတာက္ေနသည္။<br /><br />ထုိကေလး၏ မဟူရာ မ်က္လံုးအစံုသည္ မိမိ၏ အေမြအႏွစ္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း စင္တိန္တစ္မုဟုတ္ခ်င္း သိလုိက္ သည္။<br />ဤကေလး သည္ မိမိ၏ေျမးကေလးျဖစ္ေၾကာင္း မိခင္စိတ္ျဖင့္ အလုိလုိသိေနသည္။ အံ့အားသင့္ရာမွ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ား မိလာသည္။<br />စင္တိန္ သည္ စိတ္ကုိ ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းလုိက္ၿပီး ကေလးဆီသုိ႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းခ်င္းကပ္သြားသည္။ ကေလး ဆီသုိ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကမ္းလင့္ၿပီး ေမးလုိက္သည္။<br />" ဟဲလုိ … မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ ကေလး "<br />" ကၽြန္ေတာ္ လုိသာဒီလာေရး ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္႐ွစ္ႏွစ္႐ွိပါၿပီ "<br />ကေလး က သြက္သြက္လက္လက္ပင္ျဖစ္သည္။<br /><br />စင္တိန္စိတ္ထဲက " ၾသ … လုိသာတဲ့လား " ဟု ေျပာလုိက္မိသည္။ ထုိနာမည္ကုိ ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ အတိတ္ က အရိပ္မ်ားတေရးေရးေပၚလာၿပီး ရင္ထဲ၌ နာလာသည္။ ခံစားခ်က္မ်ား လိႈင္းဂယက္ ထလာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကေလးအား ႀကိဳးစားၿပီး ၿပံဳးျပထားဆဲ႐ွိသည္။<br />" အုိ … တကယ္သြက္တဲ့ကေလးေလးပါပဲလား "<br />စင္တိန္က စကားစေျပာလုိက္ၿပီး ကေလး၏ ပါးကေလးကုိ နမ္းမည္ျပဳလုိက္စဥ္မွာပင္ ကေလးေနာက္ဘက္ တံခါးေပါက္ မွ သူ႔မိခင္ ထြက္လာသည္။<br />" မင္း ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲလုိသာ၊ မင္းညစာ စားလုိ႔မၿပီးေသးဘူးမဟုတ္လား၊ ကဲ ထမင္းစားပဲြကုိ ခု ခ်က္ခ်င္း ျပန္၊ ေျပာတာၾကားလား" မိခင္က သားအားဆူလုိက္သည္။<br />ကေလးက အတြင္းခန္းထဲသုိ႔ ေဘာက္ဆြ ေဘာက္ဆြႏွင့္၀င္သြားသည္။ အမ်ိဳးသမီးက စင္တိန္ဘက္ လွည့္ ၾကည့္ၿပီး ၿပံးၿပီးကာေျပာလုိက္သည္။<br /><br />" ကၽြန္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကေလးက စပ္စုတယ္တဲ့အ႐ြယ္မဟုတ္လား၊ ကၽြန္မ ခင္ပြန္းက ႐ွင့္ကုိ ေတြ႕ လိမ့္မယ္၊ ကၽြန္မနဲ႔ လုိက္ခဲ့ပါ "<br />ေျမးကေလးႏွင့္ ခဏတာေတြ႕လုိက္ရပံုျဖင့္ စိတ္လႈပ္႐ွားေခ်ာက္ခ်ားသြားေသာ စင္တိန္သည္ သားျဖစ္သူ ႏွင့္ ထပ္မံ၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႕ဖုိ႔အတြက္ မည္သုိ႔မွ အသင့္ျဖစ္မေနပါေခ်။<br />စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား အပံုလုိက္ျဖစ္ေနေသာ စားပဲြေနာက္တြင္ မင္းဖရက္က မတ္တတ္ရပ္ေနသည္။ သူ၏အ၀ါေရာင္ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ စင္တိန္အား ေၾကာင္တက္တက္ စုိက္ၾကည့္ေနမိသည္။<br />" ခင္ဗ်ား ကုိ ဒီအိမ္က ႀကိဳဆုိပါတယ္ လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာနုိင္ပါဘူး မစၥက္မယ္လကြန္၊ ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစု နဲ႔ေရာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေရာပါ မ်ိဳးဆက္ေသြးကမၻာရန္သူပါ"<br />မင္းဖရက္ က အဂၤလိပ္လုိေျပာလုိက္သည္။<br /><br />" မင္းေျပာတာ မွားေနတယ္ "<br />စင္တိန္ အသံက အသက္႐ွဴ မမွန္ေသာအသံ ျဖစ္ေနသည္။ စိတ္တည္ၿငိမ္ေအာင္ အတင္းႀကိဳးစား လုိက္သည္။<br />မင္းဖရက္ က စင္တိန္အား အိမ္ထဲမွ ထြက္သြားေစလုိေသာ အမူအရာျဖင့္ ေျပာလုိက္ျပန္သည္။<br />" ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ပစၥည္းေတြကုိ လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားၿပီး ေအးဓားျပတုိက္သြားတာပဲ၊ ခင္ဗ်ား ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ဒုကၡိတျဖစ္ရတာဗ်၊ ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ပဲ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ သက္တမ္းတစ္၀က္ေလာက္ကုိ ေထာင္ထဲ မွာ ျမွဳပ္ႏွံထားေနရၿပီ၊ လက္တစ္ဖက္ျပတ္ၿပီး ဘ၀ဆံုးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကုိသာ ခင္ဗ်ားျမင္ရင္ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ဆီ အခုလုိ လာၿပီး တစ္စံုတစ္ရာ အသနားခံရဲမွာ မဟုတ္ဘူး "<br />" ငါ တစ္ခုခု ကုိ လာၿပီး အသနားခံတယ္ဆုိတာ မင္းေသခ်ာလုိ႔လား "<br />စင္တိန္ က ျပန္ေမးလုိက္ရာ မင္းဖရက္က ခါးခါးသီးသီးရယ္လုိက္သည္။<br /><br />" ဒါ့အျပင္ တျခားေကာ ဘာကိစၥမ်ား႐ွိမွာမုိ႔လုိ႔လဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ အမႈစစ္တုန္းက တရား႐ံုးထဲမွာ ခင္ဗ်ား ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုးေတြ႕တယ္၊ အဲဒီေန႔တည္းက ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကုိ အမဲလုိက္ သလုိ လုိက္ခဲ့တာပဲ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္၊ အစာငတ္ေနတဲ့ ျခေသၤ့မႀကီး သားေကာင္လုိက္သလုိ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ကုိ ခင္ဗ်ား လုိက္ခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖဘ၀ကုိ ခင္ဗ်ား ဖ်က္ဆီးခဲ့သလုိ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကုိလဲ ခင္ဗ်ား ဖ်က္ဆီးဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္"<br />" ဟင့္အင္း … မဟုတ္ဘူး … မဟုတ္ဘူး "<br />စင္တိန္က ေခါင္းသြင္ယမ္းၿပီး ျငင္းလုိက္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ မင္းဖရက္က ဆက္၍ေျပာသည္။<br /><br />" ခင္ဗ်ားမုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာၿပီး အသနားခံရဲတယ္ဗ်ာ … ခင္ဗ်ား ဘာလုိခ်င္တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္ ဗ် "<br />မင္းဖရက္သည္ စားပဲြ၏ အေပၚဆံုး အံဆဲြကုိ ဆဲြဖြင့္လုိက္ၿပီး ဖုိင္တဲြတစ္တဲြကုိ ထုတ္ယူလုိက္သည္။ ဖုိင္တဲြ ကုိ စားပဲြေပၚတင္ၿပီး ဆဲြဖြင့္လုိက္ရာ အထဲမွ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ား စားပဲြေပၚသုိ႔ ျပန္႔က်ဲထြက္က်သြားသည္။ ထုိ စာ႐ြက္စာတမ္းမ်ားထဲ၌ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၏ ေမြးစာရင္းစာရြက္ႏွင့္ သတင္းျဖတ္ပုိင္းအေဟာင္းမ်ားကုိ စင္တိန္ ေတြ႕လုိက္ရသည္။<br />" ဒါေတြအားလံုး ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျပရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား ဖတ္မလား၊ ခင္ဗ်ားဟာ မေကာင္းတဲ့ မိန္းမ၊ ခင္ဗ်ားသားဟာ တရားမ၀င္တဲ့ တိတ္တိတ္ပုန္းသားဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ကမၻာကုိ တင္ျပ ဖုိ႔ ဒီဟာေတြ အျပင္ဘာမ်ားလုိဦးမွာလုိ႔လဲဗ် "<br />" မင္းက တကယ္ေစ့စပ္ေသခ်ာတာကုိး" စင္တိန္က ေလေပ်ာ့ကေလးႏွင့္ ေျပာလုိက္သည္။<br /><br />" ဟုတ္တယ္၊ သိပ္ကုိ ေစ့စပ္ေသခ်ာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေထာက္အထား အားလံုး႐ွိတယ္ "<br />" မဟုတ္ေသးဘူး၊ မင္းမွာ အေထာက္အထား အကုန္မ႐ွိေသးဘူး၊ ငါ့ရဲ႕ တိတ္တိတ္ပုန္း သားတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ပဲ မင္းကသိတာ၊ ငါ့မွာ ေနာက္ထပ္ တိတ္တိတ္ပုန္း သားတစ္ေယာက္႐ွိေသးတယ္ "<br />မင္းဖရက္ အဖုိ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားသည္။ စင္တိန္အား စုိက္ၾကည့္လုိက္သည္။ စကားလံုး ႐ွာ မရေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္မွ ေျပာလုိက္သည္။<br />" ခင္ဗ်ား အ႐ွက္မ႐ွိတဲ့မိန္းမပဲ … ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဒုစ႐ုိက္မႈေတြကုိ ကမၻာသိေအာင္ လွစ္ျပမလုိ႔လား "<br />" ကမၻာသိေအာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ သက္ဆုိင္တဲ့လူ သိေအာင္ ေျပာျပမလုိ႔ပါ၊ မင္းတစ္ေယာက္တည္း သိေစခ်င္ လုိ႔ လာေျပာတာပါ မင္းဖရက္ ဒီလာေရး "<br />" ခင္ဗ်ား ေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ နားမလည္ဘူး "<br /><br />" ဒါျဖင့္ ငါ ႐ွင္းျပမယ္ … မင္းေနာက္ကုိ ငါဘာ့ေၾကာင့္ လုိက္ခဲ့သလဲ၊ မင္းေျပာသလုိ အစာငတ္ေနတဲ့ ျခေသၤ့မႀကီးက သားေကာင္ ကုိ လုိက္သလုိမ်ိဳး လုိက္တာမဟုတ္ဘူး၊ ျခေသၤ့မႀကီးက သူ႔သားကေလး ေနာက္ကုိ လုိက္သလုိ သံေယာဇဥ္နဲ႔ လုိက္တာ၊ ဒီမွာ မင္းဖရက္ … မင္းဟာ ငါေမြးတဲ့သား၊ ဒုတိယသား၊ မင္း ကုိ ဟုိသဲကႏၱာရထဲမွာ ေမြးခဲ့တာ၊ မင္းမ်က္ႏွာကုိ ငါမျမင္ရခင္မွာဘဲ လုိသာက မင္းကုိ ယူသြားတာ၊ မင္းဟာ ငါ့သားျဖစ္သလုိ ႐ွာဆာဟာ မင္းရဲ႕ အေမတူ အေဖကဲြ အစ္ကုိေတာ္တယ္၊ သူက တိတ္တိတ္ပုန္း သားဆုိရင္ မင္းလဲ တိတ္တိတ္ပုန္းသားပဲ၊ အဲဒီအခ်က္နဲ႔မင္း သူ႔ကုိဖ်က္ဆီးရင္ မင္းလဲ အဲ့ဒီအခ်က္နဲပပဲ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိယ္ ဖ်က္ဆီးသလုိျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ "<br /><br />" ခင္ဗ်ားေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ မယံုဘူး၊ လိမ္တာ … အားလံုးလိမ္တာ ညာတာေတြခ်ည္းပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေမ က ျမင့္ျမတ္တဲ့ မ်ိဳး႐ုိးကဆင္းသက္တဲ့ ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အေမ ဓာတ္ပံု႐ွိ တယ္၊ ေဟာဟုိမွာၾကည့္ … နံရံေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားတယ္ "<br />မင္းဖရက္ က နံရံေပၚတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဓာတ္ပံုကုိ လွမ္းၿပီး လက္ညိဴးထုိးျပလုိက္သည္။ စင္တိန္က လွမ္း ၾကည့္ၿပီးမွ ျပန္ေျပာသည္။<br />" အဲဒါ လုိသာမိန္းမ ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူက မင္းမေမြးခင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ေသသြားတာ "<br />" မဟုတ္ဘူး … ခင္ဗ်ားေျပာတာ မမွန္ဘူး၊ ဘယ္လုိမွ မမွန္ႏုိင္ဘူး "<br />" မင္းအေဖ ကုိ သြားေမးၾကည့္ မင္းဖရက္၊ ၿပီးေတာ့ မင္း၀င္းဟုပ္ၿမိဳ႕ကုိသြား၊ လုိသာ့မိန္းမ ဂ်ာမန္ အမ်ိဳးသမီး ေသတဲ့ ေသစာရင္းကုိင္ထားတာ အဲ့ဒီမွာ႐ွိတယ္၊ မင္းေမြးသကၠရာဇ္နဲ႔ သူေသတဲ့ေန႔ကုိ ျပန္ စစ္ေဆးၾကည့္၊ မင္းသိလာလိမ့္မယ္ "<br /><br />စင္တိန္႔ စကားမွန္ေၾကာင္း မင္းဖရက္ ျမင္လာသည္။ ကုလားထုိင္ေပၚ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ စားပဲြေပၚ တံေတာင္ နွစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ထဲသုိ႔ မ်က္ႏွာကုိ ေမွာက္ခ်လုိက္သည္။<br />" ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အေမသာဆုိရင္ … ဘာ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကုိ တူးတူးခါးခါး မုန္းလုိ႔ ရႏိုင္ မွာလဲ "<br />စင္တိန္က မင္းဖရက္ ထုိင္ေနေသာ စားပဲြေ႐ွ႕တည့္တည့္သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ရပ္လုိက္ကာ ေျပာ လုိက္သည္။<br />" မင္းကုိ အသိအမွတ္မျပဳခဲ့တာ၊ စြန္႔ပစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ငါ့ကုိယ္ငါ မုန္းမိသေလာက္ မင္း ငါ့ကုိ မမုန္းႏုိင္ ေသး ပါဘူးကြာ "<br />စင္တိန္ က မင္းဖရက္၏နဖူးကုိ အားရပါးရ တစ္ခ်က္ငံု႔နမ္းလုိက္ၿပီး တုိးတုိးေလးေျပာလုိက္သည္။<br /><br />အခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြ သိပ္ေႏွာင္းကုန္ပါၿပီ၊မင္းေျပာခဲ့သလုိပဲ တုိ႔ဟာ ရန္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကရၿပီ၊ မင္းနဲ႔ငါ ၾကားမွာ ပင္လယ္တမွ် က်ယ္ျပန္႔တဲ့ က႑ႀကီးက ဆီးလုိ႔ ကာေနၿပီ၊ ဒီပင္လယ္ျပင္ႀကီးကုိ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စလံုး ဘယ္သူမွ ျဖတ္ကူးႏိုင္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မင္းကုိ ငါ မမုန္းပါဘူး မင္းဖရက္ရယ္ … မင္းကုိ ငါ ဘယ္တုန္းကမွ မမုန္းခဲ့ပါဘူး … သားရယ္ … "<br />စင္တိန္ က အခန္းထဲမွ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္သြားသည္။ မင္းဖရက္က စားပဲြတြင္ မ်က္ႏွာေပၚ လက္အုပ္ၿပီး ထုိင္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့သည္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ မြန္းလဲြပုိင္းတြင္ အယ္ဒိတာ အင္ဒ႐ူဒတ္ဂန္က စင္တိန္ဆီ တယ္လီဖုန္းဆက္သည္။<br />" ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတင္းေပးတဲ့လူက သူ႔ စြပ္စဲြခ်က္ကုိ ျပန္႐ုပ္သိမ္းသြားပါၿပီ စင္တိန္၊ သူ႔စြပ္စဲြခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာ႐ြက္စာတမ္းေတြ အားလံုးကုိလဲ မီး႐ိႈ႕ပစ္လုိက္ပါၿပီတဲ့၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ကုိ ကုိင္ လုိက္ၿပီလုိ႔ ထင္တယ္၊ ဒီလုိ ျပတ္သားတဲ့လူမ်ိဳးကုိ ကုိင္ႏုိင္တဲ့လူဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ စဥ္းစားလုိ႔မရေအာင္ ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ "<br /><br /><b>ဆက္ရန္<br />.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-4816208569799476608?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-46424047429908114832012-01-25T09:24:00.000-06:002012-01-25T09:24:56.400-06:00ေသာ္တာေဆြ ၏ သူနဲ႕သာဆိုရင္ အပိုင္း (၂)<div style="text-align: center;"><b>၄</b></div><div style="text-align: justify;"><br />ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ မိုးဦးက် ေျပာင္းဖူးေတြ ေပၚခ်ိန္ဆိုတာေတာ့ မွတ္မိပါသည္။ ထိုစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ ေနတာက (၇)မိုင္ ရြာတန္းရွည္က အိမ္ကေလးမွာပဲ။ အဲ…အဟိစာေစာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ထုတ္ေ၀စ ျပဳေနတဲ့အခ်ိန္။ ဟုတ္ျပီ…သတိရျပီ။ အဂၤလိပ္လဆန္းရက္မ်ား အဟိစာအုပ္ ေတြျမိဳ႕ထဲျဖန္႔ခဲ့ျပီး နက္ဖန္ အိမ္လာမယ့္ တပည့္မ်ားနဲ႔ မိတ္ေဆြသဂၤဟ မဂၢဇင္းဆယ့္ငါးအုပ္ လြယ္အိတ္ထဲထည့္ျပီး ညေန ေန၀င္ရီ တေရာ အိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ဘာသားေခ်ာ ဖိုးတင္ေဆြ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ဘီယာေသာက္ေနတာ ေတြ႔ရပါသဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ျမင္ခ်င္း….<br />"ဖိုးၾကင္ေဆြ လည္လွေခ်လားကြ၊ ကိုယ္ေန႔ခင္းၾကီးကတည္းက ထိုင္ေစာင့္ေနတာ၊ ေနာက္ဆံုး မလာႏိုင္တဲ့ အဆံုး ညေနေလးနာရီေလာက္မွာ ေမာ္ေတာ္ကားျပန္လႊတ္လိုက္ရေတာ့တာပဲ၊ သက္ သက္တစ္ရက္ ပုပ္သြားတာေပါ့ကြာ"<br /><br />ကၽြန္ေတာ္သည္ လြယ္အိတ္ႏွင့္ထီးကို ဇနီးသည္သို႔ေပးကာ ေခၽြးရႊဲေနေသာ ရွပ္အကၤ်ီကို ခၽြတ္ရင္း.. <br />"ေရာက္မွျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေနမယ္မဟုတ္လားကြာ၊ ဘာတံုးတစ္ရက္ပုပ္သြားတယ္ ဆိုတာ က၊ ဘာမ်ား အေရးၾကီးလာျပန္တာလဲ"<br />"ေမွာ္ဘီ က တပ္မေတာ္ျခံမွာ ၾကက္သြား၀ယ္မလို႔ကြ"<br />"ႏို႔…ကိုရင့္ မွာ ၾကက္ဥေတြ တစ္ေန႔သံုးေလးရာေလာက္ေတာင္ ေရာင္းစားေနရတယ္ဆို" <br />သူသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ပ်က္သည္၌ သူ႔ေမြးရပ္ေျမပန္းေတာင္းသုိ႔ ျပန္ကာ ႏွစ္ဧကခြဲ ရွိေသာ ေရကန္ၾကီးမွာ ငါးေမြးျခင္း၊ ထုိကန္အေပၚ၌ ၾကက္ျခံေဆာင္၍ ဥစားၾကက္မ်ား ေမြးျခင္းျဖင့္ စီးပြား ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိထားပါသည္။<br /><br />"ေအး….ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ ေသျခင္းတရားဆိုတာ ရွိတယ္မဟုတ္လားကြယ္၊ ဒီႏွစ္ ကိုယ့္ၾကက္ ေတြ ၾကက္နာ ၀င္လုိ႔ မ်ိဳးျပဳတ္ကုန္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ၾကက္အေကာင္တစ္ရာေလာက္ မတည္မယ္လို႔ ေမာ္ေတာ္ကား ပါ တစ္ခါတည္းေခၚလာခဲ့တယ္၊ ဒီေန႔ စေနေနမုိ႔ ကိုယ့္လူ ေန႔၀တ္အားမယ္ ေအာက္ေမ့ တာကိုး၊ ေလးနာရီထိုးလုိ႔ ျပန္မလာေတာ့မွ ေမွာ္ဘီသြားဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့တာနဲ႔ ကားျပန္လႊတ္ လိုက္ရတယ္၊ ကဲ…နက္ျဖန္ တနဂၤေႏြေတာ့ ကိုယ့္လူအားျပီ မဟုတ္လား"<br /><br />ေရာ္…သူ႔သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာျဖစ္ေနတာ ေမ့ထားတာ ျပန္တမ္း၀င္ အရာရွိၾကီးမ်ား ေအာက္ေမ့ ေနျပန္လား မသိ။ စင္စစ္ နက္ျဖန္တနဂၤေႏြမွာ ကၽြန္တာ္ ပို၍မအားျပီ။<br />အဟိတြင္ေရးၾကေသာ စာေရးဆရာေလးမ်ား ကၽြန္ေတာ့္အိမ္တြင္စုၾကမည္။ ယစ္ေရႊရည္ႏွင့္ စာေပ ေမြ႕ကုန္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေသာက္ေဖာ္မ်ား သူတို႔ရံုးအားရက္တြင္ လာ၍ေပ်ာ္ပြဲစားၾကမည္။<br />ဤ အေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ ဘီယာအရွိန္ႏွင့္ သူ႔မ်က္ႏွာ ရယ္ေ၀့ေ၀့ေလးျဖင့္..<br />"ေအး….ဖိုးၾကင္ေဆြ၊ ေနာက္မွ ေတြ႔တဲ့လူေတြသာ အေရးေပးျပီး ကိုယ့္လိုငယ္သူငယ္ခ်င္းကို မခင္ေတာ့ဘူးေပါ့" ဟု စကားနားထိုးေလ၏။<br />ယင္း၌ တစ္ခြက္မွ် မေမာ့ရေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္က…<br /><br />"ဟ…ဘာဆိုင္လဲကြ ကိုယ့္အလုပ္မအားတဲ့ဟာကို၊ ကိုယ့္လူၾကက္၀ယ္သြားတာက ကိုယ့္ဟာကို ပိုက္ဆံေပး ၀ယ္လာျပီးတယ္ မဟုတ္လား"<br />သည္တာ့ သူ႔မ်က္ႏွာညွိဳးငယ္သြားကာ….<br />"ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ကြာ၊ သို႔ေပမယ့္ ကုိယ္ရန္ကုန္ခဏတစ္ျဖဳတ္ေရာက္တုန္းေလး ဘယ္သြားသြား ဘာ လုပ္လုပ္ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ အတူတူျဖစ္ခ်င္တာေပါ့"<br />သည္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ ထိခိုက္သြားကာ…<br />"ေအးေလ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ အထိုးခင္ ကိုယ့္အိမ္ျပန္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္ေနာ္"<br /><br />"ေရာက္ပါတယ္ဟ ကားမနက္ ခုႏွစ္နာရီမွာထားတာ၊ ေမွာ္ဘီအသြားအျပန္ ငါးနာရီေလာက္ ၾကာမ လားကြ၊ ေရာ့…ေရာ့ ဘီယာေသာက္လိုက္ဦး၊ ကိုယ္တုိ႔ အတူတူေသာက္မယ္ဆိုျပီး သံုးလံုးယူလာ တာ၊ ကိုယ့္လူမလာႏိုင္တာနဲ႔ ႏွစ္လံုးေတာ့ေခ်ာျပီ" ဟုေျပာရင္း….<br />လက္က်န္ ပုလင္းထဲကဟာ ငွဲ႔ထည့္ျပီး ေနာက္တစ္လံုးကို ေဖာက္မည္လုပ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လက္တား၍ …<br />"ေဟ့…ဖိုးတင္ေတြ၊ ကို္ယ့္ဖို႔ေတာ့ အဲဒီပုလင္း ဖြင့္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ထမင္းစားခါနီးၾကီး ကိုယ္ ဘီယာ မေသာက္ ခ်င္ဘူး၊ ကိုယ္မွာရမ္ပါတယ္၊ ေဟ့…ေမခုနစာအုပ္ထည့္တဲ့ လြယ္အိတ္ယူခဲ့စမ္း"<br />ေမ က ယူလာျပိး ပုလင္းေရာ စာအုပ္ေတြေရာ ထုတ္လိုက္ေတာ့ ဖိုးတင္ေဆြက အဟိစာအုပ္အား လံုး ျခံဳ ၾကည့္လိုက္ျပီး မ်က္လံုးျပဴးလ်က္…<br /><br />"ဟ…ဖိုးၾကင္ေဆြရဲ႕ စာအုပ္တစ္မ်ိဳးတည္းကို ဘာလုပ္ဖို႔ ဒါေလာက္အမ်ားၾကီး ၀ယ္လာရတာလဲ"<br />ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေပါက္ေပါက္ရွိလာ၍…<br />"မီးရိႈ႕ပစ္ဖို႔ေဟ့၊ မီးရိႈ႕ပစ္ဖို႔"<br />ေမ က မေနသာ၍ ၾကားက ၀င္ရွင္းျပေတာ့မွ သူသေဘာေပါက္သြားကာ "ေၾသာ္…စာလဲေရး၊ စာအုပ္လဲ ထုတ္ ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ကြာ၊ ေဟ့…ဖိုးၾကင္ေဆြ ရုပ္ရွင္မင္းသားလဲ လုပ္ပါကြ"<br />"င့ါ…ဘယ္ဒါရိုက္တာ၊ ဘယ္ကုမၸဏီ က ရုပ္ရွင္မင္းသားလုပ္ခိုင္းမလဲကြ"<br />"အခု ရွႈမ၀ဦးေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ေနတယ္ မဟုတ္လား၊ သူ႔ကို မင္းမပိုင္ဘူးလား"<br />"ဟ…ဦးေက်ာ္ လုပ္ေပးခ်င္တိုင္းသာ ျဖစ္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႔သားသူ႔သမီးတြအားလံုး ရုပ္ရွင္မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး ခ်ည္း ျဖစ္ေနျပီေပါ့ကြ"<br />"ေအး …ဒါလဲ ဟုတ္တာပဲ"<br /><br />ထိုစဥ္က ကာတြန္းေတြက ယခုလိုေခတ္မစား၊ လူသိမမ်ားေသး၊ ကာတြန္းသံုးခ်င္လည္း မထြက္ဖူး ေသး ေခ်။ မဂၢဇင္းၾကီးမ်ားတြင္ ဟာသ၀တၳဳေလာက္သာ ကာတြန္းေခါင္းစီးး ပါလာတတ္သည္။ ယခု အဟိ တစ္အုပ္လံုး ကာတြန္းေခါင္းစီးပံုေတြခ်ည္းျဖစ္၍ ဖိုးတင္႔ေဆြ အံ့ၾသေနျခင္း ျဖစ္သည္။<br />ထိုေနာက္ သူသည္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ျပန္ျပီး.....<br />''ေသ ပါေတာ့ကြ၊ ဒီကဗ်ာကလဲ ဘယ္လိုဟာလဲဟ၊ ၾကံၾကံဖန္'' ဟုဆို၍ သူက်ယ္ေလာင္စြာ ဖတ္ျပ၏။<br />သူမတို႔ ေလနဲ႔<br />သူတို႔ လွ်င္ တကယ္ၾကည္တဲ့၊ မယ္ျပီးတီတီကေလး။<br /><br />လက္မသရမ္းလာနဲ႔<br />ဟင့္...ဖက္နမ္းနာခံခ်င္ေသးတယ္၊ ၀မ္းကစ္စ္ေပး။<br />''ဟား........ဟား...ဟား ဘယ္လိုကဗ်ာလဲ ဟာ၊ ရယ္စရာၾကီး''<br />ကဲ...ဟာသစာေစာင္ထဲ က ကဗ်ာ ရယ္စရာၾကီးဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ် မေျပာခ်င္ ေတာ့ပါ။ သူ႔ဟာ သူပဲ ရွိပါေစေတာ့။<br />ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အနီး မွ ခြာလိုက္ျပီး...<br />''ကဲ...ဖိုးတင္ေဆြ၊ ကိုယ္ ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္ကြာ၊ ကိုယ့္လူေကာ ခ်ိဳးဦးမလား''<br />''ေဟ့ ေအးကြာ၊ ကိုယ္အရွိန္ေလးရေနတာ ျပယ္သြားဦးမယ္''<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရွ႕ေရခ်ိဳးခံုမွာ ေရခ်ိဳးေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ့သားအငယ္ႏွစ္ေကာင္က အိမ္ေအာက္ ဘဲျခံထဲ သြင္း ဖို႔ ဘဲတစ္အုပ္ ကို ေမာင္းလာတာ ဖိုးတင္ေဆြျမင္ေတာ့....<br />''ဟာ...ဖိုးၾကင္ေဆြ မွာ ဘဲ ရွိတာ ကိုယ္ေစာေစာက မသိဘူးကြာ၊ ေဟ့..ဖိုၾကင္ေဆြ၊ ဘဲသားနဲ႔ ဘီယာ ခ်က္စားဖူးလား''<br />ကၽြန္ေတာ္ ေရခ်ိဳးေနရာမွ...<br />''ၾကံၾကံဖန္ဖန္ကြာ''<br /><br />''ဟာ...သိပ္ေကာင္းတယ္၊ ဒီမွာ ဘီယာတစ္ပုလင္းရွိေနေသးတာနဲ႔ အဆင္သင့္ပဲ၊ ဘဲတစ္ေကာင္ ဘီယာ တစ္ပုလင္းကြ၊ အဲဒီအရည္လဲခန္း၊ ဘဲသားဆီျပန္ သိပ္စားေကာင္းတယ္၊ ကိုယ္ခ်က္မယ္''<br />ကၽြန္ေတာ္ လည္း တစ္ခါမွ် မစားဖူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္းေလး စားၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ကေလးေတြအား ဘဲထီး တစ္ေကာင္ ဖမ္းခိုင္းလုိက္ရသည္။ အေမြးႏုတ္ေစျပီး ေမ့အား'' ဒါၾကီး သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရမွ ေအးမွာ၊ မင္းက ဘာမွ ၀င္မစြက္နဲ႔၊ လႊတ္ေပးလုိက္စမ္း'' ဆိုျပီး ဖိုးတင္ေဆြအား မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြင္းေပးလိုက္တယ္။ ကေလး ေတြက ငရုတ္သီး ၾကက္သြန္ေထာင္းေပး။ ဖိုးတင္ေဆြက သူ႔ဟာသူ ခုတ္ထစ္ခ်က္တယ္။<br />အျပင္ထြက္ တစ္ခြက္ေမာ့လုိက္၊ စကားေတြမ်ားလိုက္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲျပန္၀င္သြားလိုက္နဲ႔ တစ္နာရီ ေလာက္ၾကေတာ့ သူ႔ဘီယာသားအိုး ေရခန္းျပီမုိ႔ တစ္ပန္းကန္ခပ္ျပီး သူအိမ္ေရွ႕ယူလာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ခြက္ေမာ့ခ်လိုက္ျပီး တစ္တံုးယူၾကိတ္လိုက္တယ္။ အမယ္ေလးဗ်ာ...ငန္လိုက္ တာတူးလို႔။ သူလည္း တစ္တံုး ယူ၀ါးရင္း မ်က္ႏွာၾကီးရႈံ႕မဲ့ကာ....<br />''ထြီ..ကိုယ္ေမ့ျပီး ဆားကိုႏွစ္ခါထည့္မိတယ္ ထင္ပါရဲ႕ကြာ'' တဲ့။ သူဟာသူ ငန္လြန္းအားၾကီး သျဖင့္ '' ႏွစ္ခါ မကဘူး၊ သံုးေခါက္ေလာက္ ထင္တယ္ေဟ့''<br /></div><div style="text-align: center;"><b>၅</b></div><div style="text-align: justify;"><br />ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ သူက ကားကို(၇)နာရီ မွာထားသည္ဆိုေသာ္လည္း (၈)နာရီေလာက္မွ ေရာက္လာ ၍ ဒရိုင္ဘာက သူ႔ဆရာကေတာ္ ေစ်း၀ယ္ပို႔ေနရလုိ႔ပါဟု ေျပာပါသည္။ ကားက ဖိုးတင္ေဆြ၏ မိတ္ေဆြ တရုတ္တစ္ေကာင္ ၏ကား။ ေဘာက္စ္၀က္ဂြန္ အၾကီးၾကီးမို႔ ဖိုးတင္ေဆြက ကၽြန္ေတာ့္ သားငယ္ႏွစ္ေယာက္ ပါ လုိက္ဖို႔ေခၚသည္။<br />ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က<br />''ကဲ...လိုက္မွျဖင့္ တက္ၾကကြာ၊ ျမန္ျမန္သြား၊ ျမန္ျမန္ျပန္ရေအာင္''<br />သည္ေတာ့မွ ဖိုးတင္ေဆြက သ႔ူအသံ ေအးစက္စက္ျဖင့္....<br />''ဖိုးၾကင္ေဆြ ကလဲကြာ၊ ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ ေလာေနရတာလဲ၊ အခု(၈)နာရီကြာ၊ ေမွာ္ဘီကို အသြားအျပန္ ေလးနာရီ ၾကာမလားကြ၊ ထမင္းစားမီ ျပန္ေရာက္ေစရမယ္၊ ေဒၚေမ ငါးဟင္းခ်က္ ထားလိုက္'' ဟု ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးအား မွာခဲ့ေသးသည္။<br /><br />ကိုယ္ပိုင္ကားႏွင့္သြားတာပဲ၊ ရန္ကုန္ႏွင့္ေမွာ္ဘီ အသြားအျပန္ ေလးနာရီ မၾကာပါဘူးဆိုတာ အခ်ိန္ အားျဖင့္ မွန္ပါ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ဘယ္သြားသြား၊ ဘယ္ေတာ့ကမွ ျဖဴးျဖဴးေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း မတ္မတ္ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕အားျဖင့္ သိခဲ့ေပါင္းမ်ားလွေလျပီ။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘယ္အခါမဆို သူႏွင့္ သြားရမွာ (ကိုယ့္တြင္ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ထားတာရွိလွ်င္) လြန္စြာ စိုးရြံ႕မိ၏။<br />ဒရိုင္ဘာအား ကေလးေတြႏွင့္ ေနာက္မွာထိုင္ေစ၍ သူကိုယ္တုိင္ေမာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္အတူ ေရွ႕မွာ ထိုင္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ လမ္းတြင္ သူ႔အသိအကၽြမ္းမ်ား မေတြ႕ပါေစ ႏွင့္ဟု.. တဖြဖြဆုေတာင္းရသည္။ အဘယ့္္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူသည္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ အင္မတန္ စကားေၾကာရွည္၏။ ေထြလီကာလီ ကိစၥေတြေပၚလာတတ္၏။<br /><br />သုိ႔ေသာ္ သည္ေလာက္ေ၀း တဲ့ ခရီးလမ္း ရန္ကုန္တြင္ အလုပ္မ်ိဳးစံု (ကုန္သည္၊ ကန္ထရိုက္တာ၊ အသက္အာမခံ ကိုယ္စားလွယ္) လုပ္ခဲ့ေသာ သူလိုအေပါင္းအသင္း အင္မတန္မ်ားသူသည္ အဘယ္မွာ မေတြ႔ဘဲ ေနပါနအံ့နည္း။ မဂၤလာဒံုဘတ္စ္ကားဆိပ္ ေရာက္သည္၌ လမ္းေဘးကား ထိုးရပ္လိုက္ျပိး သူ႔ကို မျမင္ သူ႔ဖာသာသူ မတ္တတ္ရပ္ေနသူ တစ္ေယာက္အား....<br />''ၾကည့္စမ္း...ၾကည့္စမ္း မေတြ႔ရတာၾကာျပီး၊ အခုမွၾကံၾကံဖန္ဖန္ဗ်ာ''<br />ထိုသူ သည္ သူ႔အသံၾကားမွ လွည့္ၾကည့္ကာ...<br />''ဟာ..ကိုတင္ေဆြပါလား''<br />''အခု ခင္ဗ်ား ဘယ္မွာေနလဲ၊ ဒီေနရာမွာ ဘာကိစၥရပ္ေနတာလဲ''<br />''ေထာက္ၾကံ့ သြားမလုိ႔ ဘတ္စ္ကားေစာင့္တာ''<br /><br />''ေဟ...ဒါျဖင့္ အဆင္သင့္ပဲ၊ လာ...တက္'' ဟုဆိုကာ ကားတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုလူ အား ေနရာေရႊ႕ေပးလိုက္၍ သံုးေယာက္တန္းထိုင္မိၾကေပျပီ။ ဖိုးတင္ေဆြ ကားကို ဂီယာျပန္သြင္းရင္း ကၽြန္ေတာ့္ အား '' ဖိုးၾကင္ေဆြ ..ဒါကိုယ္ကန္ထရိုက္လုပ္တုန္းက အုတ္တုိ႔၊ သဲတုိ႔ ေက်ာက္စရစ္တုိ႔ ဆပၸလိုင္း လုပ္တဲ့လူ ကိုေပြးထူတဲ့၊ လူပ်ိဳၾကီးကြ'' ဟုဆိုျပီး တစ္ဖန္ထိုလူအား... ''ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ႏိုင္ငံေက်ာ္ စာေရးဆရာၾကီး ေသာ္တာေဆြ ဆို တာသူပဲ၊ ခင္ဗ်ားသူ႔စာေတြ ဖတ္ဖူးမွာေပါ့''<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္အား ဂုဏ္တင္ကာ ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ထိုလူ႔ပံုသ႑န္မွာ စာဆို၍ စာပုတီး စာဘုန္း ၾကီး စာဘူးေတာင္း မ်ားသာ သိမည့္ ရုပ္မ်ိဳး။ တစ္ဘက္ေခါင္းေပါင္း အ၀တ္အႏြမ္းႏြမ္း ႏွင့္ အလုပ္ ၾကမ္း သမားျဖစ္ေပမည္။ ဖိုးတင္ေဆြက မိတ္ဆက္သျဖင့္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ထံုစံအတိုင္း သြားျဖဲျပ ၾကျပီးေနာက္ ထိုလူ႔ ႏႈတ္က အျငိမ္မေနေသးေပ။<br />''ကိုတင္ေဆြ က်ဳပ္လူပ်ိဳၾကီး မဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်၊ မိန္းမရေနျပီ'' ဟုေျပာလိုက္ေတာ့ ဖိုးတင္ေဆြမွာ လူ တစ္ေယာက္ မိန္းမ ရတာပဲ တအံ့တၾသ ျဖစ္တဲ့မ်က္ႏွာႏွင့္..<br />''အို...ဟုတ္လား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ''<br />''ငါးႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ''<br /><br />''အံ့ေရာဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ဆီေတာင္ ဖိတ္စာမေပး၊ အေၾကာင္းမၾကားဘူး''<br />''အဲဒီတုန္းက ကိုတင္ေဆြ ဘယ္မွာေနမွန္းမွ မသိတာဘဲ''<br />''အင္း...ဟုတ္တယ္...ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ပန္းေတာင္းေရာက္ေနျပီ၊ အခုခင္ဗ်ား ကေလး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရျပီလဲ''<br />''တစ္ေယာက္ မွ မရေသးဘူးဗ်''<br />''အား...တယ္ညံ့တာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ မိန္းမ ကေလးမေမြးတာ ေကာင္းတယ္၊ အရြယ္တင္တာေပါ့၊ နာမည္ ဘယ္ႏွယ့္ ေခၚလဲဗ်ာ''<br />''မသဲ၀ါ''<br />''ဘယ္အရပ္သူလဲ''<br />''ဒီအရပ္ ေတာင္ပိုင္းကပါပဲဗ်ာ''<br /><br />''အင္း...ေကာင္းတယ္၊ ျမင္အုန္းခံြ၊ ကၽြန္ကုလား၊ မယားေတာသူ၊ သေဘာျဖဴမွာေပါ့၊ ရုပ္ေကာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာ ရဲ႕လွရဲ႕လား''<br />''ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳေလာက္ပါပဲဗ်ာ''<br />''အို...ရုပ္ထက္ သေဘာမေနာေကာင္းဖို႔က အေရးၾကီးပါတယ္ဗ်ာ၊ အခုဘယ္မွာလဲ''<br />''အိမ္မွာ''<br />စကားတယ္မ်ားတဲ့လူ ၾကည့္ပါ။ သက္သက္အေၾကာင္းမဟုတ္တာ အေၾကာင္းလုပ္ျပီး ေျပာဆိုေန ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကားေမာင္းရင္းမို႔ ခရီးမဖင့္သျဖင့္ ေတာ္ေသး၏ဟု ကၽြန္ေတာ္ တြက္ဆ၏။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ေစာသြားေခ်ျပီ။ အသို႔ဟူမူ ထိုလူက သူ႔မိန္းမ ''အိမ္မွာ'' ဟု ေျပာလိုက္ကေရာ ဖိုးတင္ေဆြက...<br />''ကၽြန္ေတာ္လိုက္မၾကည့္ရဘူးလားဗ်ာ''<br /><br />အငး္...စကားေပါက္ေတာ့ ရွည္ေလျပီ။<br />သည္ေတာ့ ဟိုခမ်ာမွာလည္း။<br />''ၾကည့္ရပါတယ္ဗ်ာ''<br />''ၾကည့္ဆို အခုလိုက္ၾကည့္မွာေနာ္၊ ခင္ဗ်ားအိမ္က ဘယ္မွာလဲ''<br />လမ္းမၾကီး လယ္ယာဘက္လမ္းေပါက္တစ္ခုကိုျပ၍...<br />''အဲ ဟိုဘက္ အတြင္းဘက္မွာ၊ အထဲ ေတာ္ေတာ္ေလး၀င္ရဦးမယ္ဗ်''<br /><br />''ဘယ္ေလာက္ ၀င္ရ၀င္ရ၊ ၾကံဳတုန္းၾကံဳခိုက္ပဲ'' ဆိုျပီး တစ္ခါတည္း ကားခ်ိဳးဆင္း၍ ႏြားလွည္း လမ္းေပါက္ ထဲ ၀င္ပါေရာ။ နီးနီးနားနား မဟုတ္ပါ။ တပ္မေတာ္ကင္းရြာကေလးကို ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ ႏွစ္မိုင္ခန္႔၊ မုိးတြင္းလွည္းလမ္း ပ်က္တြင္ ေရအိုင္မ်ား၊ ရႊံ႕ဗြက္မ်ားကို တမ္းကာ ေရွာင္ကာခဲယဥ္းစြာ ေမာင္း သြားရပါသည္။<br />ဒရိုင္ဘာ လည္း လမ္းမေကာင္းသျဖင့္ သူ႔ကားအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာမည္မဟုတ္။ ကိုေပြးထူလည္း သူ သြားလုိတာက ေထာက္ၾကံ့၊ ယခုျပန္လာရတာက အိမ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္ကား အထူးေဖာ္ျပ စရာ မလိုေတာ့ျပီ။<br />လက္ကနာရီကို တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္သာ ငတိကို အံခဲေနရပါသည္။<br /><br />ထိုရြာကေလးနာမည္က ေရၾကည္အိုင္ပါတဲ့။<br />ကိုေပြးထူ အိမ္ျခံ၀င္းထဲ၀င္ျပီး ကားရပ္လိုက္ေသာအခါ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ထိုသူ႔မိန္းမ ၾကည့္ရ ေအာင္လာသည္ဆိုတာကို လံုး၀ေမ့ျပီး ပိႏၷဲ မာလကာ၊ သံပရာ၊ ေရွာက္၊ ၾကက္ေမာက္၊ တညင္း၊ ႏွင္းသီးပင္၊ နာနတ္ပင္ စသည္တုိ႔ျဖင့္ စိမ္းညိဳ႕ေမွာင္ေနေသာ ဥယ်ဥ္ၾကီးထဲ စိတ္ေရာက္သြားကာ.. <br />''ဟင္....ခင္ဗ်ားျခံၾကီးက အက်ယ္ၾကီးပါလား၊ လာေလွ်ာက္ၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ''<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုးလည္း အေညာင္းေျပဆင္းမိၾကသည္။ ကိုေပြးထူလည္း သူ႔မိန္းမ ေတာသူမ ကို ျပသည္ထက္ သဟာကမွ ေကာင္းေပလိမ့္မည္ဟု ယူဆဟန္တူသည္။ အိမ္ေပၚမတက္ေတာ့ဘဲ တံခ်ဴတစ္ခု ယူ လာကာ ျခံထဲေလွ်ာက္ျပရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အား မာလကာသီးမ်ား ခူးေပးပါသည္။<br /><br />ယင္းအခိုက္ ပံုဆိုးရုပ္ၾကမ္း မိန္းမၾကီးတစ္ဦး ေရာက္လာကာ...<br />''ဟဲ့...ေပြးထူ၊ နင္ဒီျခံကို တစ္၀က္ခြဲေရာင္းမယ္ ၾကံေနတာ ငါမသိဘူးမ်ား ေအာက္ေမ့လုိ႔လား'' ဆိုၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ ခါးေထာက္လ်က္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ေစ့ေစ့ၾကည္ကာ...<br />ယင္းအခုိက္ ပံုဆိုး႐ုပ္ၾကမ္း မိန္းမႀကီးတစ္ဦး ေရာက္လာကာ...<br />"ဟဲ့... ေပြးထူ၊ နင္ ဒီၿခံကို တစ္ဝက္ခြဲေရာင္းမယ္ၾကံေနတာ ငါမသိဘူးမ်ား ေအာက္ေမ့လုိ႔လား" ဆိုျပီး လက္ႏွစ္ဖက္ခါးေထာက္လ်က္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ...<br />"ဒီမွာ ေထာင္ကဲ၊ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာအိမ္ေထာင္ေရးမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး သေဘာမတူဘဲ ဘာပစၥည္း မွ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္လုိ႔မရပါဘူး၊ ကၽြန္မဘယ္နည္းမွမေရာင္းႏိုင္ပါဘူး၊ ႏုိ႔ျပီးကၽြန္မက နတ္ကေတာ္ ဆိုတာကိုလဲ သိထားပါ။ ေထာင္ကဲတုိ႔ တရုတ္အမဲေမြးျမဴမွာကလဲ ကၽြန္မတုိ႔ လုပ္ငန္း နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး"<br /><br />ကဲ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေသာ္တာေဆြ စင္စစ္က ေထာင္ကဲျဖစ္ရေလျပီ။ မျဖစ္ခံႏိုင္ရိုးလား။ ကၽြန္ေတာ့္ ရုပ္ကလဲ တရုတ္နဲ႔တူ။ ဖိုးတင္ေဆြ ငွားလာတဲ့ တရုတ္ကားေရွ႕မွန္မွာလဲ ျမန္မာလို ရတနာၾတိနမာမိမ်ိဳး ထင္ပါ ရဲ႕၊ တရုတ္စာနီနီၾကီး ေရးထားတယ္။ ႏို႔ျပီး ကၽြန္ေတာ္ခုမနက္ ၀တ္လာ တာကလည္းခါတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ရွမ္းေဘာင္းဘီႏွင့္ ဟာေ၀ယံရုပ္။<br />ကိုင္း... ကိုယ့္ထိုက္နဲ႔ကိုယ္ခံေပေရာ့၊ စကားေၾကာရွည္ေနမည္စိုး၍ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ် ျပန္မေျပာ ေတာ့ပါ။ ကိုေပြးထူ ကသာ....<br />"ခင္ဗ်ားၾကီး ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲဗ်"<br /><br />"ဒီလူေတြက ခင္ဗ်ားၾကီးျခံကို အလကားေပးေတာင္ ယူမွာမဟုတ္ဘူး၊ ရန္ကုန္က လမ္းၾကံဳလုိ႔ ၀င္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြဗ်"<br />သည္ေတာ့မွ သည္မိန္းမၾကီး ကၽြန္ေတာ့္အား အားနာသလုိၾကည့္ကာ "သိပါဘူးဟယ္" ဟုအသံ ေပ်ာ့ ကေလးႏွင့္ ေျပာျပီးမွ သူ႔ လင္ေတာ္ေမာင္ ကို ေတာ့တင္းမာစြာပဲ....<br />"နင္... ခုတစ္ေလာ ဖဲရံႈး ေနတယ္၊ ညက ငါ့ေခါင္းအံုးေအာက္က ေငြတစ္ရာ ယူရႈံးလိုက္ျပန္ျပီ မဟုတ္ လား"<br />ကိုေပြးထူ က မလံုမလဲမ်က္ႏွာေလးႏွင့္...<br /><br />"အဲဒါ .. က်ဳပ္ရံႈးပစ္တာမဟုတ္ဘူးဗ်၊ ကိုေမ်ာက္ၾကီး ကို ခဏေခ်းလိုက္ရတာပါ၊ အခုမနက္ ျပန္ေပးမယ္ ဆို လုိ႔ အခုေထာက္ၾကံ့က သူ႔အိမ္ကို သြားမလု႔ိဗ်"<br />"ေအး...င့ါပိုက္ဆံ ဒီေန႔ ျပန္ရရင္ရ၊ မရရင္ေတာ့ နင့္အသက္ဖက္နဲ႔ထုပ္ထားေပေရာ့၊ င့ါေတာင္ျပဳန္း သြားဖို႔ စုထားတဲ့ ေငြ၊ နင္ိအစိမ္းေသ ေသသြားမယ္မွတ္ထား"<br />အေရးေတာ္ပံု မဟန္ေတာ့၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ျပီး ကားေပၚတက္ၾကေတာ့သည္။ ကိုေပြးထူ မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ မွ် မရေသးဘူးဆိုတာ ဘာမွ်အံ့ၾသစရာ မရွိ။ သူ႔မိန္းမက သူ႔ထက္မ်ားစြာ ၾကီးသည္။ ကေလးေမြးတဲ့ ဘူတာ ဟုိဘက္လြန္ေနျပီ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကား ျပန္ထြက္ခဲ့ေသာအခါ ဖိုးတင္ေဆြက သူ႔မိတ္ေဆြ ကိုေပြးထူအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လ်က္...<br />"ခင္ဗ်ား...ဖဲရံႈးေနတယ္ဆိုတာ ဟုတ္သလား"<br />"ဟုတ္တယ္ဗ်၊ ေတာ္ေတာ္ကို ခုတစ္ေလာ ကံဆိုးေနတယ္"<br />"ခင္ဗ်ားမိန္းမ ေငြတစ္ရာ ကို ဟုိလူ႔ေခ်းလိုက္တာဆိုတာေကာ ဟုတ္သလား"<br />"မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ညက ကိုေမ်ာက္ၾကီး အသုဘအိမ္ကို လာေတာင္မလာဘူး"<br /><br />"ႏို႔..ခင္ဗ်ား အခုေထာက္ၾကံ့က ကိုေမ်ာက္ၾကီးအိ္မ္သြားမယ္ဆိုတာက ဘာကိစၥ"<br />"အဲဒီ ေငြတရာ သြားေခ်းမလုိ႔"<br />"ရပါ့မလား"<br />"ကံေသကံမ ေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူးဗ်ာ၊ သူ႔ရွိရင္ရလိမ့္မယ္ ထင္တာပဲ။ ဒီေငြတစ္ရာ အေရးၾကီးေန တယ္ဗ်ာ၊ မရရင္ ဒီမိန္းမၾကီး က ကၽြန္ေတာ့္ကို"<br />ဖိုးတင္ေဆြသည္ သူ႔လူမ်ားစြာ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္ေနသည္ကို မၾကည့္ရက္။ ကိုေပြးထူေက်ာ လက္ႏွင့္ ပုတ္လိုက္ျပီး...<br />"ကဲ...ေငြတစ္ရာအတြက္ ဘာမွ ပူပင္ေသာကေရာက္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ေပးမယ္၊ ကိုေမ်ာက္ၾကီး ဆီလဲ သြားမေနနဲ႔ေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔နဲ႔ ေမွာ္ဘီလိုက္ခဲ့၊ ျပီးေတာ့ အတူတူျပန္ၾက တာေပါ့၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး ေပါ့ဗ်ာ၊ ဟုတ္လား"<br /><br />"ကိုတင္ေဆြ ေက်းဇူးေတြ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ မ်ားလွပါျပီဗ်ာ" ဆိုျပီး ကိုေပြးထူမ်က္ႏွာမွာ စိတ္ခ်မ္း သာပံု ေပၚသြားပါ၏။ ထိုေနာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ ေမွာ္ဘီ ေရာက္ေတာ့ (၁၀)နာရီ ေက်ာ္ေနေခ်ျပီ။ ဖိုးတင္ေဆြသည္ ကားကိုေစ်းေရွ႕က တရုတ္ေခါက္ဆြဲဆိုင္ေရွ႕ ထိုး ရပ္လိုက္ကာ"ထမင္းစားမယ္၊ ျပီးမွၾကက္ျခံသြား ၾကက္၀ယ္ျပီး တန္းျပန္မယ္" ဟုစီမံကိန္းခ််လိုက္၏။<br /><br />သင့္ေလ်ာ္ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိအားလံုး ေခါက္ဆြဲဆိုင္ထဲ၀င္၊ စားပြဲတစ္လံုးမွာ ထိုင္ျပီး ရမ္တစ္ပုလင္းႏွင့္ ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳး ဟင္းခ်ိဳ၊ အသားကင္၊ အေခါက္ကင္၊ အသည္းကင္၊ ဘဲကင္တို႔ကို မွာလိုက္ သည္။<br />ဒရိုင္ဘာ က မေသာက္တတ္ေခ်။ အျမည္းသာစား၏။ ကိုေပြးထူကေတာ့ အျမည္းကို လံုး၀မစားဘဲ အရက္ သာ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီးေတာ့ အလြန္အားနာသည့္မ်က္ႏွာႏွင့္....<br />"ကိုတင္ေဆြ...ကၽြန္ေတာ္ ဒီဆိုင္ မွာ ထမင္းစားလုိ႔ မျဖစ္ဘူးဗ်"<br />ဖိုးတင္ေဆြ သေဘာမေပါက္ေသးဘဲ...<br />"ဘာလု႔ိလဲ"<br />"ဟာ..ဒီမွာ တရုတ္အမဲဟင္းေတြ"<br />"ဘဲကင္ရွိသားပဲဗ်"<br /><br />"ဟာ...ဒီဘဲကင္ မွာလဲ ခုတ္တဲ့ဓားက တရုတ္အမဲဆီနဲ႔မွ မကင္းတာ၊ က်ဳပ္မိန္းမက တရုတ္ဆိုင္က ဟာ ဆိုရင္ ဘာမွမစားရဘူးတဲ့"<br />"ဒုကၡပဲ၊ ကဲ...ဒါျဖင့္ တျခားဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ သြားစားေခ်ဗ်ာ"<br />ဆိုျပီး ဖိုးတင္ေဆြက ေငြႏွစ္က်ပ္ေပးလိုက္၏။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ခ်ည္း ဆက္လက္စားေသာက္ေနၾက၏။ ကိုေပြးထူသည္ သူထြက္သြားျပီး ဆယ္မိနစ္မွ် အၾကာတြင္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ထဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိရာသို႔ ေၾကာက္အားလန္႔အားႏွင့္ ကမူးရႈးထိုးေျပးလာ၊ သူ႔ေနာက္ မွ လူႏွစ္ေယာက္ က တစ္ေယာက္က ဓားႏွင့္ တစ္ေယာက္က တုတ္ႏွင့္ တရၾကမ္းလိုက္လာ။ ဆိုင္ရွင္တရုတ္ၾကီးက...<br />"ေဟး ငါ့ဆိုင္ထဲ လူမစတ္နဲ႔၊ ငါ့ဆိုင္ထဲ လူမစတ္နဲ႔"<br />ထိုလူမ်ားသည္ တားမရ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /><b>ဆက္ရန္</b></div><div style="text-align: justify;"><b>.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3747304422565905705-4642404742990811483?l=www.shwezinu.com' alt='' /></div>SHWE ZIN Uhttp://www.blogger.com/profile/03563456685127826441noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3747304422565905705.post-84976036040879985132012-01-25T09:05:00.000-06:002012-01-25T09:05:04.708-06:00မင္းလူ ၏ အမ်ားႏွင္႔ မသက္ဆိုင္ေသာသူ, အပိုင္း (၇)<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ည နည္းနည္း ေအးသျဖင့္ မီးဖိုၿပီး မီးလႈံၾကသည္။ ေရေႏြးအိုး တည္ေသာက္ၾကသည္။ ခ်စ္ဦးက ဆိုင္မွ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္ ျဖဳတ္ယူလာခဲ့သည္။ ကိုသန္းေမာင္က လက္ဖက္သုပ္ ယူလာသျဖင့္ စကား ေျပာရင္း စားၾကေသာက္ၾကသည္။ <br />''ဒါနဲ႔ ေဟ့ေကာင္၊ ျမလြင္က ကေလးေမြးၿပီးမွ ပိုေတာင္လွလာပါလားကြ''<br />ကိုဘုိေလးကေျပာသည္။<br /><br /> ''ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မကိုးဗ်၊ ဟဲ ဟဲ''<br />ဟု ခ်စ္ဦးက ဂုဏ္ယူေသာ ေလသံျဖင့္ ျပန္ေျပာ၏။<br />''မင္းအမ အရင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး''<br />''အစ္ကိုကေတာ့ အရင္းပါဗ်''<br />''ေအးေလ၊ ခ်စ္မွဴးကေတာ့ မင္းအစ္ကိုအရင္းေပါ့ကြ၊ ဒါေပမယ့္ ျမလြင္က မင္းအစ္မအရင္းေတာ့ မဟုတ္ ဘူး မင္းအစ္ကိုရဲ႕ မိန္းမပဲ''<br />''ဘာထူးလို႔လဲ''<br />''ထူးတယ္ကြ၊ ဘယ္လိုထူးတယ္ဆိုတာ ငါေျပာျပမယ္''<br /><br />ကိုဘိုေလးက ေဆးေပါ့လိပ္ကို မီးဖိုထဲက မီးက်ီးခဲမွာ ထိုးၿပီး မီးညိလိုက္သည္။ ကိုသန္းေမာင္က ေရေႏြး ၾကမ္းကို မႈတ္ေသာက္ရင္း နားစြင့္ေနသည္။ ခ်စ္ဦးက သိခ်င္စိတ္ျဖင့္....<br />''ဘယ္လိုထူးတာလဲဗ်၊ ေျပာစမ္းပါ''<br />ဟု ေလာသည္။ ကိုဘိုးေလးက ေဆးလိပ္ဖြာၿပီးမွ...<br />''ဒီလိုကြ၊ အဲ''<br />ေခါင္းကုတ္စဥ္းစားၿပီး..<br />''အဲ... ဟုတ္ၿပီ၊ အခု မင္းတို႔ေနတဲ့အိမ္ကို ဘယ္သူပိုင္သလဲ''<br />''ဟာ.... ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ပိုင္တာေပါ့၊ ဒါမ်ားအဆန္းလုပ္လို႔''<br />''ဒီလို လက္လြတ္စပယ္ ေျပာလို႔မရဘူးေလကြာ၊ ဒီမွာ .. အဲဒီအိမ္ကို ဘယ္သူစေဆာက္တာလဲ''<br />''ဦးတင္ေအာင္ ဆိုတာ လက္သမားဆရာႀကီးေလ၊ သိပ္ေတာ္တာတဲ့၊ သူပဲဦးစီးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ကို ေဆာက္ ေပးတာလို႔ ကိုႀကီးက ေျပာဖူးတယ္''<br /><br />''ငါေျပာတာက ဘယ္လက္သမားနဲ႔ ေဆာက္တာလဲလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္ရဲ႕ မူလပိုင္ရွင္ ကိုေျပာတာ''<br />''အေဖေပါ့ဗ်''<br />''ေအး... ဟုတ္ၿပီ၊ အဲဒီအိမ္က မင္းအေဖပိုင္တဲ့အိမ္ေပါ့၊ မင္းတို႔အေဖေသေတာ့ ဘယ္သူက ဒီအိမ္ကို ပိုင္သလဲ''<br />''ကိုႀကီး ျဖစ္မွာေပါ့''<br />''မင္းအစ္ကို ဆံုးသြားေတာ့ေရာ ဘယ္သူက ဆက္ပိုင္သလဲ''<br />ခ်စ္ဦး ေတြးၿပီး စဥ္းစားေနသည္။ ခုေလာေလာဆယ္ အိမ္မွာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနတာကေတာ့ ေဒၚေငြဇံပဲ၊ သူမ်ား ပိုင္ေနလို႔လား၊ ဒါလည္း သိပ္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ မရွိသလိုဘဲဟု ေတြးေနတုန္း ကိုဘိုေလးက...<br />''မင္းအစ္ကို မရွိေတာ့ မင္းပိုင္တာေပါ့ကြ''<br /><br />''ဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ''<br />''ဟုတ္တာေပါ့ကြ၊ အိမ္တြင္ မကဘူးကြ၊ မင္းအစ္ကိုပိုင္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းအားလံုး မင္းကဆက္ၿပီးပိုင္တယ္''<br />ကိုဘိုေလး စကားက ဘယ္ကိုဦးတည္ေနတယ္ဆိုတာ ရိပ္မိေသာ ကိုသန္းေမာင္က ေခ်ာင္းသံေပးၿပီး ဟန္႔ တားဖို႔ႀကိဳးစား ေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ ကိုဘိုေလးက အရွိန္ရေနၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္...<br />''မင္းပိုင္ တဲ့ အထဲ မွာ ျမလြင္လည္းပါတယ္''<br />ခ်စ္ဦးဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး.....<br />''မမျမလြင္ က လူပဲဗ်၊ ပစၥည္းမွမဟုတ္တာ''<br />ခ်စ္ဦး၏စကားကို ကိုသန္းေမာင္က သေဘာက်ၿပီး ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနသည္။ ကိုဘိုးေလးက ဆက္ေျပာသည္။ <br /><br />''မိန္းမဆိုတာ ေယာက်္ားေတြပိုင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးပဲကြ၊ ေယာက်္ားေတြ စကားေျပာတဲ့အခါ၊ ငါ့မိန္းမ၊ ငါ့မိန္းမ နဲ႔ ေျပာၾကတာဟာ သူတို႔ပိုင္တဲ့ ပစၥည္းမို႔လို႔ေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ ျမလြင္ကို မင္းပိုင္တယ္ လို႔ ေျပာတာေပါ့''<br />ခ်စ္ဦးနည္းနည္းေခါင္းရႈပ္သြားသည္။ လည္ပင္းကို ကုတ္လိုက္ၿပီး...<br />''အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ဘာလုပ္ရမွာလဲ''<br />''ျမလြင္ ကို မင္းယူလိုက္ေပါ့ကြာ''<br />''ဟာဗ်ာ ငရဲႀကီးမွာေပါ့''<br />ခ်စ္ဦး မ်က္လံုးျပဴးသြားရင္း ေျပာသည္။ ကိုသန္းေမာင္ကလည္း....<br />''ဘိုေလး၊ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနေတာလဲကြ''<br /><br />ဟု ဟန္႔တားေသးသည္။ ကိုဘိုေလးက အသာေနစမ္းပါဟုဆိုေသာ သေဘာလက္ကုတ္လိုက္ၿပီး။<br />''မင္းစဥ္းစားၾကည့္စမ္း ခ်စ္ရူး၊ ျမလြင္ဟာ ကေလးတစ္ေယာက္အေမသာဆိုတယ္ အပ်ိဳထက္ေတာင္ လွေသးတယ္ မဟုတ္လား''<br />ခ်စ္ဦး အလ်င္အျမန္ ေခါင္းညိတ္သည္။<br />''ဒီေတာ့ သူ႔ ကို ႀကိဳက္ေနတဲ့လူေတြရွိမွာပဲ၊ သူကလည္း ငယ္ေသးဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ျပန္ႀကိဳက္ၿပီး ယူသြားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ''<br />''သူဟာသူ ႀကိဳက္ရင္ ယူပေစ့ေပါ့ဗ်ာ''<br />''ၿပီးစလြယ္ မေျပာနဲ႔ကြ၊ မုဆိုးမဆိုရင္ လူေတြက သိပ္တန္ဖိုးမထားခ်င္ဘူး၊ ယူၿပီးမွ ႏွိပ္စက္ကလူ ျပဳေနရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ''<br />ခ်စ္ဦး က ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနသည္။ <br /><br />''တစ္ခုေျပာရဦးမယ္ကြ၊ ဆိုက္ကားအံုနာကိုဝင္းေမာင္ႀကီး မင္းတို႔ဆိုင္ကို ခဏခဏ ေစ်းလာဝယ္တာ သိတယ္ မဟုတ္လား''<br />''အဲဒါ အေကာင္းမဟုတ္ဘူးကြ၊ ေစ်းဝယ္တာ အေၾကာင္းျပၿပီး ျမလြင္ဆီကို လာေနတာ''<br />ခ်စ္ဦး က ခဏစဥ္းစားေနၿပီးမွ ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးျဖစ္လာၿပီး...<br />''ေအးဗ် ျဖစ္နိုင္တယ္''<br />''အသက္ က ငါးဆယ္ေလာက္ရွိေနၿပီေနာ္၊ ျမလြင္ထက္ အသက္ႏွစ္ဆေလာက္ႀကီးတယ္''<br /><br />''သေဘာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာင္ ညီေလး ညီေလးဆိုၿပီး လက္ဖက္ရည္ေတြ ဘာေတြတိုက္ေသးတယ္''<br />''အဲဒါ.... မင္းကို သူ႔ဘက္ပါေအာင္ စည္းရံုးေနတာေပါ့ကြ၊ မင္းက ျမလြင္ကို ဒီလို မုဆိုးဖိုႀကီးလက္ထဲ အပါ ခံ မလား မင္းသေဘာတူႏိုင္မလား''<br />ဒါေတာ့ ခ်စ္ဦးလည္း မေျပာတတ္။ ဦး၀င္းေမာင္ႀကီးက ဆိုက္ကားသံုးစင္းပိုင္သည္။ ေစ်းထဲမွာလည္း ေန႔ျပန္ တိုးေပးေသးသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေငြေရး၊ ေၾကးေရး အဆင္ေျပသည္။ သေဘာလည္း ေကာင္းပံု ရသည္။ သူ႔ကို ယူလွ်င္ မမျမလြင္ ေကာင္းေကာင္းေန၊ ေကာင္းေကာင္းစားရမည္။ သူလည္း ဟင္း ေကာင္းေကာငး္ စားရမည္။ ဒါေပမယ့္ မမျမလြင္ကို ေပးလုိက္ရမွာေတာ့ ႏွေျမာစရာႀကီးဟု ေလွ်ာက္ေတြး ေနတုန္း ကိုဘိုေလးက ...<br /><br />''အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္ က်န္ေသးတယ္ကြ၊ တကယ္လို႔ ျမလြင္က ကို၀င္းေမာင္ႀကီးကို လက္ထပ္လိုက္ ရင္ မင္းတူမေလး သဲသဲခ်စ္ ကိုပါ၊ ေပးလိုက္ရမွာေနာ္''<br />ခ်စ္ဥိး ေတာင့္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။<br />''ဟာ ... ဒါေတာ့ မရဘူး၊ သဲသဲကိုေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူး''<br />ဟု အလန္႔တၾကား ေလသံျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။<br />''အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့၊ သူမ်ား လက္ထဲေတာ့ အပါမခံနဲ႔၊ ျမလြင္ကို မင္းပဲ ရေအာင္ႀကံကြာ၊ ဖိတ္ခ်င္းဖိတ္''<br />''ေဟ့ေကာင္ ေတာ္ေတာ့ကြာ၊ မင္းေပါက္ကရေတြ ေျမႇာက္ေပးမေနနဲ႔''<br /><br />ကုိသန္းေမာင္က တားျမစ္လိုက္ၿပီး စကားစျဖတ္လို႔ရေအာင္ ...<br />''ကဲ ... ဘယ္နာရီ ထုိးၿပီးလဲ၊ သံေခ်ာင္းေခါက္ရေအာင္'' <br />ဟု လမ္းလြဲလိုက္သည္။ ကိုဘိုေလးက လက္ပတ္နာရီ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးႏွင့္ ထုိးၾကည့္ၿပီး ...<br />''၁၁နာရီ ၁၅၊ ဟား ... မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ၁၁နာရီ သံေခ်ာင္းေခါက္ၿပီးတာျဖင့္ ၾကာလွၿပီ၊ ဟင္ ... နာရီက ရပ္ေနပါလား''<br />ခ်စ္ဥိးက လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး လွမ္းယူၿပီး သူ႔နာရီကေလးကို ထုိးၾကည့္ရင္း ...<br />''၁၂နာရီထုိးဖုိ႔ ၅မိနစ္ပဲ လိုေတာ့တယ္ဗ်''<br /><br />ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ကိုဘိုေလးက သူ႔လက္ပတ္နာရီကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၾကည့္လိုက္ၿပီး ...<br />''ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္ထရီ လဲထားတာ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာေသးဘူး ရပ္သြားၿပီ''<br />ဟု ညည္းညဴလိုက္သည္။ ထိုအခါ ခ်စ္ဦးက ...<br />''ကိုဘုိေလး က နာရီကို အၿမဲပတ္ ထြက္ေနေတာ့ ... ျမန္ျမန္အားကုန္တာေပါ့'' ဟု ေျပာလိုက္၏။<br /><br />''ေအးကြ၊ ငါကလည္း အၿမဲအျပင္ထြက္ေနရေတာ့ ... ဟာ ... ေဟ့ေကာင္ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ၊ ဓာတ္ခဲ နာရီ ဆိုတာ ပတ္ပတ္မပတ္ပတ္ အၿမဲသြားေနတာပဲဟု ရုတ္တရက္ ငါေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္''<br />''ဟား ဟား ... သူမ်ားကို ခၽြန္တြန္းလုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ ခံရၿပီ မဟုတ္လား'' ကိုသန္းေမာင္က ကိုဘိုေလးကို ဟားသည္။<br />ခ်စ္ဦးက ထထြက္သြားၿပီး ၁၂နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ တစ္စုံတစ္ခုကို ေလးေလး နက္နက္ ေတြးေနပံုမ်ိဳးျဖင့္ အေမွာင္ထဲကို ေငးၾကည့္ေနသည္။<br /><br />သဲသဲခ်စ္က ''ရူးရူးသိပ္မွ အိပ္မယ္'' ဟု ဆုိသျဖင့္ ခ်စ္ဦးက ထမ္းၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ရသည္။ သဲသဲခ်စ္က ဒီလိုပဲ၊ ရူးရူးသိပ္မွ အိပ္မယ္၊ ရူးရူးေကၽြးမွ စားမယ္၊ ရူးရူး ေရခ်ိဳးေပးဆိုတာမ်ိဳး လုပ္တတ္သည္။ ခ်စ္ဦးကလည္း အၿမဲတမ္း အလိုက်ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္သည္။ အခ်ိန္အားရတဲ့ အခါတုိင္း သဲသဲႏွင့္ ကစားသည္။<br />ကစားနည္းေတြကေတာ့ မ်ိဳးစုံပင္ ျဖစ္၏။ သဲသဲသည္ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ ျဖစ္သျဖင့္ စကားေတြလည္း တြတ္တီးတြတ္တာ ေျပာတတ္ေနၿပိ။ ကစားနည္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း တတ္ေနၿပီ။ ပုစြန္ဆီဆိတ္ဆိတ္တို႔ ဘာတို႔ ေလာက္ကိုေတာင္ သိပ္မေဆာ့ခ်င္ေတာ့။ တျခားအိမ္နီးခ်င္းကေလးႀကီးေတြ ကစားသလို လက္သုပ္ ေရာင္းတမ္း ဘာေတြ ကစားခ်င္သည္။<br /><br />ထုိအခါ ခ်စ္ဥိးက သစ္ရြက္ေတြခူး၊ ဓားႏွင့္ ပါးပါးလွီးေပးၿပီး အသုပ္ေရာင္းတမ္း ကစားၾကသည္။ ခ်စ္ဦးက ၀ယ္စား တယ္ဆုိၿပီး စားဟန္ျပဳသည္။ သဲသဲက တစ္ခါတေလ ...<br />''တကယ္လည္း စားဘူး'' ဟု အလုိမက်ဟန္ ေျပာလွ်င္ အရြက္ေတြကို ပါးစပ္ထဲ တကယ္ထည့္၍ ၀ါးျပ သည္။ တခ်ိဳ႕အရြက္ေတြက ခါးသျဖင့္ ရႈံ႕ရႈံ႕မဲ့မဲ့။ အေစးေတြ ပါသျဖင့္ ပါးစပ္ေလာင္တာလည္း အခါခါ။<br />တစ္ခါတေလ ေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းမိန္းမေတြလို ရန္ျဖစ္တမ္း ကစားၾကသည္။ ခ်စ္ဦးက ''ညည္းကလည္း ေအ့၊ က်ဳပ္ကိုေအ့၊ ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔ေအ့'' ဟု ဟန္ႏွင့္ ပန္ႏွင့္ လုပ္ျပရသည္။ ထုိအခါ သဲသဲက ခါးေလး ေထာက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို ေထာ္၍ ...<br /><br />''ဘာလဲေအ့ ... ဘာလဲေအ့'' ဟု ရန္ေတြ႕သလို လုပ္ျပတာ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းသည္ဟု ခ်စ္ဦးက ဆုိ၏။<br />သဲသဲ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ ခ်စ္ဦးကို ဆင္ႀကီးလုပ္စီးရျခင္း ျဖစ္၏။ ခ်စ္ဦးကလည္း မေမာႏိုင္၊ မပန္းႏိုင္ အစီးခံသည္။<br />ဒီေန႔ ညဦးပိုင္းမွာလည္း တစ္ခ်ိန္လံုး ကစားၾကၿပီးေနာက္ သဲသဲက ... အိပ္ခ်င္ၿပီး၊ ရူး ရူး သိပ္ပါဆိုသျဖင့္ ခ်စ္ဦး က ထမ္းၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ရျခင္း ျဖစ္၏။ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီဆိုမွ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာခင္းထားေသာ ဖ်ာ ကေလး ေပၚ ခဏခ်သိပ္ထားရ၏။<br /><br />ျမလြင္က သဲသဲ၏ အ၀တ္အစားေတြကို မီးပူတုိက္ေနသည္။ ခ်စ္ဦးသည္ ျမလြင္၏ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ သည္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုအရင္ ျမလြင္ ကုိယ္၀န္ရွိခါစတုန္းကလိုပင္ ေငးၾကည့္ေနမိ၏။ ျမလြင္လည္း သူ႔အလုပ္နဲ႔ သူမို႔ အမွတ္တမဲ့ပဲ။ အ၀တ္ေတြ မီးပူတိုက္ၿပီးေတာ့မွ ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ေဘးမွာလာထုိင္ေနေသာ ခ်စ္ဦး ကို သတိျပဳမိၿပီး လွည့္ၾကည့္သည္။<br />''ဟဲ့ ... ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ လူကို စိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ''<br />ခ်စ္ဦးက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း ...<br />''အင္း ... ဟုိလူေတြ ေျပာတာလည္း မွန္တာပဲ''<br />''ဘာမွန္တာလဲ၊ ဘယ္သူေတြက ေျပာတာလဲ''<br />''မမ က ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးၿပီးမွ ပိုလွလာတယ္တဲ့''<br /><br />''ဟယ္ ... ေတာက္တီးေတာက္တဲ့၊ ဟိုအရင္ကတည္းက ဒီရုပ္ပဲဟာ၊ ခုဆိုရင္ အသက္ႀကီးလာလို႔ ပိုေတာင္ ရုပ္ဆိုး သြားရမွာေပါ့''<br />''မဟုတ္ဘူး မမရဲ႕၊ သဲသဲ ေမြးခါစတုန္းကေတာ့ ပိန္သြားတယ္ မွန္တယ္။ ခုက်ေတာ့ ဟိုအရင္ကထက္ ေတာင္ လွလာေသးတယ္''<br />ျမလြင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္လိုက္၏။ ခ်စ္ဦးခုလို ေျပာလာတာ အေၾကာင္းတစ္ခုခု ရွိရမယ္ဟု ေတြးမိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ...<br />''ေမာင္ေလး၊ မမကို မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ သူမ်ားေတြက မင္းကို ဘာေတြေျပာလိုက္ျပန္ၿပီလဲ''<br />ခ်စ္ဦးက ကိုဘိုေလးေျပာခဲ့တာေတြ ျပန္ေျပာျပၿပီး ...<br />''အဲဒါ ... ကိုႀကီး မရွိေတာ့ မမကို ကၽြန္ေတာ္က ပိုင္တယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္''<br />''ဘာျဖစ္ သတဲ့လဲ''<br />''ဒါေၾကာင့္ မမကို ကၽြန္ေတာ္က ယူရမယ္တဲ့''<br /><br />''ဟယ္ ... ''<br />ျမလြင္ ရင္ဘက္ကို ဖိလိုက္ၿပီး<br />''မင္း မမ ကို အဲဒီလို ျပစ္မွားရင္ ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္ သိလား''<br />''ကၽြန္ေတာ္ လည္း အဲဒီလိုပဲ ထင္တာပါပဲ''<br />ခ်စ္ဦးသည္ သူ႔အေပၚ မရိုးမသား စိတ္မ်ိဳးထားလိမ့္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ျမလြင္ ယံုၾကည္သည္။ သို႔ရာတြင္ သူမ်ား ေတြက ဘယ္လိုေတြ ေျမႇာက္ေပးထားသလဲဆုိတာ အကုန္အစင္ မသိရ။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ဦး၏ စဥ္းစားေတြးေခၚ ပံုက တစ္ခါတစ္ခါ ပံုမွန္မဟုတ္။ <br /><br />လံုး၀ စိတ္ခ်လက္ခ်ရွိဖို႔ ခက္ေနျပန္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြရွိေနသလဲဆိုတာ အကဲခတ္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုသည္ဟု ျမလြင္ေတြးမိ၏။<br />ျမလြင္က ခ်စ္ဦးကို စူးစူးစိုက္စုိက္ ၾကည့္လုိက္သည္။ ခ်စ္ဦးက မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္ လုပ္ရင္း ပါးစပ္ကေလး ဟၿပီး ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ျမလြင္က ေမးလုိက္သည္။<br />''ေမာင္ေလးကို မမ တစ္ခု ေမးမယ္၊ မွန္မွန္ေျဖမလား''<br />ခ်စ္ဦးက ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး ...<br />''မမကို တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ ညာခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ မွန္မွန္ေျဖပါ့မယ္''<br />ခ်စ္ဦးက ကတိေပးသည္။<br /><br />''ေကာင္းၿပီး၊ ေမာင္ေလးရင္ထဲမွာ ရွိတဲ့အတုိင္း ေျဖရမယ္ေနာ္၊ ေမာင္ေလးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မမကုိ ဘယ္လို သေဘာထားေနသလဲ''<br />ခ်စ္ဦးက လက္ညႇိဳးကို ကိုက္ရင္း တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားေနသည္။ ၿပီးမွ ...<br />''ကၽြန္ေတာ္ အမွန္တုိင္းေျပာရင္ မမ စိတ္မဆိုးရဘူးေနာ္''<br />''မဆိုးဘူး၊ ညာရင္သာ စိတ္ဆိုးမွာ''<br />ခ်စ္ဦး က ေခါင္းငုံလိုက္ၿပီး ေလသံတိမ္တိမ္ျဖင့္ ...<br />''ကၽြန္ေတာ္ မမ ကို အေမလို သေဘာထားတယ္''<br />ျမလြင္ ရင္ထဲက လိႈက္ခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ခ်စ္ဦး၏ လက္ေမာင္းကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္ၿပီး ...<br />''ေမာင္ေလးရယ္၊ မင္းက မမထင္တာထက္ေတာင္ ပိုၿပီး ရိုးသားသန္႔စင္ေနပါလားကြယ္''<br /><br />ခ်စ္ဦးက ျမလြင္ကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ အရည္လဲၿပီး စိုစြတ္ေနၾက၏။ ခ်စ္ဦးက ...<br />''မမကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု ေမးခ်င္တယ္''<br />''ေမးေလ၊ ေမာင္ေလး''<br />''ကၽြန္ေတာ္က သဲသဲကို ကၽြန္ေတာ့္ သမီးအရင္းလို သေဘာထားရင္ေကာ ငရဲႀကီးမွာလားဟင္''<br />ျမလြင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္ဦး၏ ေခါင္းကို သိမ္းဖက္ထားလိုက္ရင္း....<br />''ငရဲမႀကီးပါဘူး ေမာင္ေလးရယ္၊ မင္းက ဘယ္ေတာ့မွ ငရဲႀကီးမယ့္ ကေလးမဟုတ္ပါဘူး''<br />ခ်စ္ဦးသည္ ျမလြင္၏ ပခံုးေပၚမွာ ေခါင္းမွီရင္း ၿငိမ္ေနသည္။ ျမလြင္၏ ကိုယ္သည္ ေႏြးေထြးေနသည္။ <br /><br />ခ်စ္ဦး စိတ္ထဲက ကေလးဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရ၏။<br />ေဒၚေငြဇံကေတာ့ ဒီလိုမယူဆပါ။ ထိုေန႔က သူသည္ ထမင္းအစားမ်ားၿပီး ဗိုက္ေလးလာသျဖင့္ အေစာႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့သည္။ တစ္ေရးႏိုးလို႔ ေရထေသာက္ဖို႔ ထြက္အလာ အိမ္ေရွ႕ခန္းက စကားေျပာသံၾကားရ သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသာေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ...<br />သူတုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြား၏။ ျမလြင္က ခ်စ္ဦးကို ဖတ္ထားသည္။ ခ်စ္ဦးကလည္း ျမလြင္ ပခံုးေပၚမွာ ေမွး လို႔ပါလား။<br />''ညည္းတို႔က ဒီလိုျဖစ္ေနၾကၿပီေပါ့ေလ''<br />ဟု ေနာက္ေန႔မနက္မွာ ျမလြင္ကို က်ိတ္ၿပီးေမးသည္။<br /><br />''မဟုတ္တာ အေမရယ္''<br />''ဘာမဟုတ္ရမွာလဲ၊ ငါ့မ်က္စိနဲ႔ တပ္အပ္ျမင္တာ အဲဒီတုန္းကတည္းက ပါးနားပိတ္ရိုက္လိုက္ခ်င္တာ၊ လက္ကိုယားေနတာပဲ၊ ကေလးလန္႔ႏိုးသြားမွာစိုးလို႔ ေအာင့္ထားလိုက္ရတာ၊ ညည္းႏွယ္ေအ၊ ကိုယ့္ရုပ္ ကိုယ့္ရည္ကေလး နဲ႔ ႀကိဳက္စရာလူရွားလို႔ ဒီအရူးကိုမွ''<br />''အို ... အေမ၊ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ၊ ကၽြန္မတို႔က အေမထင္သလို မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာမွလည္း မျဖစ္ဘူး၊ ေမာင္ႏွမအရင္းလုိ သေဘာထားၾကတာ''<br />''ဒါလား၊ ေမာင္ႏွမအရင္းလို''<br />''ခက္ပါလား၊ အေမရယ္..... အမွန္က''<br /><br />ဆိုၿပီး မေန႔ညက ခ်စ္ဦးေျပာျပသည့္ အေၾကာင့္းေတြကို ျပန္ရွင္းျပလိုက္သည္။ ျမလြင္ ညာမေျပာ တတ္မွန္း သိသျဖင့္ မယံုလို႔မျဖစ္၊ သို႔ရာတြင္ ခ်စ္ဦးကိုေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ်ထားလို႔မျဖစ္ဘူး၊ သူက သိပ္ဦးေနွာက္ မွန္ တာမဟုတ္။ စိတ္ရူးေပါက္ရာ ထလုပ္တတ္သည္။ သူမ်ားေတြ ေျမာက္ေပးတဲ့အတုိင္း တစ္ခ်ိန္ မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ ျပႆနာရွာႏိုင္သည္။<br />ဒီကိစၥကို ေစာေစာစီးစီး ႀကိဳတင္ကာကြယ္တားဆီးရမည္။ အဓိကအခ်က္က တစ္အိမ္တည္း အတူတူ ရွိေသာ ကိစၥ ဒါကို အရင္ရွင္းရမည္။ ခ်စ္ဦးကို ျမလြင္ႏွင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် အေနေဝးေအာင္ လုပ္ရမည္။ <br />ထို႔ေၾကာင့္.....<br />''ညည္း တို႔ အေနအထိုင္ မဆင္ျခင္လို႔ လူေတြက ေျပာကုန္ၾကၿပီ''<br /><br />ဟု ျမလြင္ကို အျပစ္တင္သည္။<br />''ဘာေတြေျပာၾကလို႔လဲ အေမရဲ႕''<br />''ဘာရွိရမလဲ၊ နင္ နဲ႔ ဟိ္ုအရူး နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကၿပီလို႔ ေျပာေနၾကတာေပါ့''<br />ထိုစကားမွာ လူေတြက တကယ္ေျပာတာ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မည္။ ေဒၚေငြဇံက လုပ္ႀကံေျပာတာလည္း ျဖစ္ ႏိုင္၏။ တကယ္ေျပာေနၾကတယ္ဆိုလွ်င္ေတာင္ ဒါမ်ိဳးကို ႀကံဖန္ၿပီး အတင္းအဖ်င္း ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စသာ ျဖစ္မည္။ အမ်ားစုကေတာ့ ျမလြင္၏ သိကၡာရွိမႈကို ထိပါးၾကမွာမဟုတ္။<br />''ဘယ္သူ ေတြ ဘာေျပာေျပာေပါ့ အေမရယ္၊ ကိုယ္မဟုတ္ရင္ ၿပီးတာပဲ၊ လူေတြကလည္း ယံုၾကမွာ မဟုတ္ ပါဘူး''<br />''နင္ မရွက္ေပမယ့္ ငါေတာ့ရွက္တယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေအ ဒီေကာင့္ကို အိမ္မွာ ဆက္ထားလို႔ မျဖစ္ ေတာ့ဘူး''<br /><br />''ဟင္... အိမ္မွာမထားလို႔ ႏွင္ထုတ္ရမွာလား၊ ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ အစ္ကိုခ်စ္မွဴးက ေမာင္ေလးကို ကၽြန္မလက္ ထဲ အပ္သြားတာ၊ ၿပီးေတာ့ ဒီအိမ္ကလည္း သူတို႔ညီအစ္ကို ပိုင္တဲ့အိမ္ပဲ''<br />''ႏွင္ထုန္ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူးဟဲ့၊ သူကို အိမ္ေဘးက ကြက္လပ္မွာ တဲကေလးတစ္လံုး ထိုးၿပီး သပ္သပ္ ေနခိုင္းဖို႔ ေျပာတာ''<br />''အဲဒီလိုဆိုရင္လည္း လူေတြက ကၽြန္မတို႔ မတရားလုပ္တယ္လို႔ ေျပာၾကမွာပဲ၊ အဲဒီလို အေျပာခံရတာ၊ ဟုိကိစၥ စြပ္စြဲခံရတာထက္ေတာင္ ပိုၿပီး ရွက္ဖို႔ေကာင္းေသးတယ္''<br />ခ်စ္ဦးကို အိမ္က ပထုန္ခ်င္ေသာ ကိစၥမွာ ျမလြင္ႏွင့္ ျဖစ္ သြားမွာစိုးေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုတည္းေၾကာင့္ မဟုတ္၊ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးသည္။ <br />သူတို႔ ရပ္ကြက္ အေနအထားက ဂရန္ပိုင္မဟုတ္သည့္တိုင္ က်ဴးေက်ာ္စစ္ စစ္ႀကီးလည္းမဟုတ္၊ ဟိုတစ္ ခ်ိန္က ၿမိဳ႕နယ္ ၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ ေနရာခ်ေပးထားေသာ ေနရာျဖစ္၏။ က်ဴးေက်ာ္ေတြေတာင္ အထိုက္ အေလ်ာက္ ခံစားခြင့္ရွိေသးတာ၊ သူတို႔က ပိုလို႔ေတာင္ ရသင့္ေသးသည္။<br /><br />ဟိုအရင္က ဒီအိမ္မွာ ခ်စ္မွဴးတို႔မိဘမ်ား အိမ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခ်စ္ဦးႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္ေနေသးသည္။ ေဒၚေငြဇံ၏ စိတ္ကူးက ခ်စ္ဦးကို အိမ္ခြဲေနခိုင္းၿပီးလွ်င္ အိမ္ေထာင္စုစာရင္း (သန္းေခါင္စာရင္း)ကိုပါ ခြဲထုတ္ ပစ္လိုက္မည္။ တကယ္လို႔ အိမ္ရာစီမံကိန္းေတြ ဘာေတြလုပ္လို႔ ခံစားခြင့္ ျပန္ရလွ်င္ ခ်စ္ဦးႏွင့္ မဆိုင္ေတာ့။ ကံေကာင္းလို႔မ်ား တဲကေလးအတြက္ပါရမယ္ဆိုလွ်င္ ပိုေတာင္ အဆင္ေျပသြားဦးမည္။<br /><br />သုိ႔ရာတြင္ ခ်စ္ဦးကို ပထုတ္ဖို႔ ကိစၥကို ျမလြင္ သေဘာမတူသျဖင့္ လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္လို႔မရဘဲ ျဖစ္ေန၏။ ခ်စ္ဦးကလည္း ျမလြင္က မဖယ္ခိုင္းဘဲနဲ႕ေတာ့ သြားမွာမဟုတ္။ ထိုအခါ ေဒၚေငြဇံဘက္က တစ္မ်ိဳးဖိအား ေပးလာျပန္သည္။<br />"ငါေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္ျပီး ေသေတာ့မွာပဲ၊ ညညဆိုရင္ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ရတယ္ လို႕မရိွဘူး။ ဟိုအရူးကို စိတ္မခ်လို႕ အျမဲသတိထားေနရတယ္၊ <br /><br />ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္....သူခိုးမေၾကာက္ရဘူး၊ အိမ္က လူကိုျပန္ေၾကာက္ေနရတယ္၊ ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား" ဟု မၾကာခဏေျပာေနသည္။ တစ္ခါတေလ ခ်စ္ဦးေရွ႕မွာပင္ ေျပာတတ္သျဖင့္......<br /> အေဒၚၾကီးက အိမ္ကလူ ဘယ္သူ႕ေၾကာက္ေနရလို႕လဲ<br /> ဟုခ်စ္ဦးကေမးသည္။<br /> ဘယ္သူရိွရမွာလဲ၊ နင့္ကိုေပါ့။<br /> "ဟာဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာလို႕ေၾကာက္ရမွာလဲ၊ စိတ္ခ်ပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္က အေဒၚၾကီးကို လက္ဖ်ား နဲ႕ေတာင္ မတို႕ပါဘူး"<br /> ခ်စ္ဦးက ဘာရယ္မဟုတ္။ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေျပာခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္၏။ ေဒၚေငြဇံ