ကုိခ်စ္တင္က ဤသုိ႔ ေျပာေလရာ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ ၀မ္းသာသြားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ရရာ အလုပ္ ကုိလုပ္ၿပီး ႀကီးပြားေအာင္ႀကံမည္ဟုလည္း စဥ္းစားထားသည္။ ညတြင္
အဘြားေလးအား အက်ိဳး အေၾကာင္းေျပာၿပီး ေနာက္ေန႔နံနက္ အေစာႀကီး ကၽြန္ေတာ္
အလုပ္ဆင္းခဲ့သည္။ ထုိေန႔ ကၽြန္ေတာ္ မွာ သံျပားညႇပ္ရံု၊ ေဆးသုတ္ရံုႏွင့္ပင္
ညေနက်၍ ပစၥည္းမ်ား ဆုိင္ သြား သြင္းၿပီးေနာက္ ေငြရင္းရွာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ၆
က်ပ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ရခဲ့သည္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ....
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူစု ၀င္ေငြမွန္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္တၿပံဳးၿပံဳးရွိေနခဲ့ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အသံုး အစဲြေခၽြတာ၍ ေငြကုိစုသည္။ ထုိအလုပ္မွရေသာေငြျဖင့္ အရင္းအႏွီးျပဳလုပ္ၿပီး ႀကီးပြားေအာင္ လုပ္မည္ဟုလည္း ရည္ရြယ္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာေန႔၌ အလုပ္လု္ပၿပီး ညဘက္တြင္ " ဒီေသာင္ေျမ" ၀တၳဳ ကုိ ေရးေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ငန္းမွာ အစ၌ ေကာင္းေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းတြင္ အၿပိဳင္အဆုိင္ေရာင္းခ် သူ ေတြမ်ားလာကာ ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူစု ေန႔တြက္မကုိက္ျဖစ္လာၾကသည္။ အားလံုး စိတ္ညစ္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိခ်စ္တင္သည္ မီးအိမ္အဆန္းကေလးမ်ား၊ ကေလးကစားစရာ ကေလးမ်ားကုိ တီထြင္ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုန္ပစၥည္းကုိ ၀ယ္လုိႀကိဳက္လုိၾကေသာ္ လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တြင္ လက္နက္ကိရိယာ ျပည့္စံုေအာင္ မထူေထာင္ႏုိင္သျဖင့္ အျဖစ္သာ လုပ္ၿပီး တြင္က်ယ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါေခ်။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူစု လက္ေျမႇာက္အရံႈးေပးကာ လုပ္ငန္းကုိ ရပ္ပစ္လုိက္ၾကသည္။ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ က ေတာျပန္၍ တစ္ေယာက္က တျခားအလုပ္ ထြက္လုပ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ကုိခ်စ္တင္အိမ္၌ ေသာင္တင္ေနခဲ့ေတာ့သည္။ ယင္းသုိ႔ ရွိရင္းမွ ကၽြန္ေတာ္သည္ "ဒီေသာင္ေျမ" ၀တၳဳကုိ ဆက္ေရးပါေတာ့သည္။ ေရး၍ၿပီးလွ်င္ ရႈမ၀သုိ႔ ပုိ႔လုိက္ပါသည္။
ကုိခ်စ္တင္ မွာ မီးအိမ္လုပ္ငန္း မရွိေသာ္လည္း အိမ္ပုိင္ႏွင့္ လမ္းထိပ္တြင္ ကြမ္းယာဆုိင္ရွိ၍ အေျခအေန မဆုိး လွေပ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စမ္းေခ်ာင္းအိမ္၌ မေနလုိ၍ ကုိခ်စ္တင္ႏွင့္သာ ေနခဲ့ပါသည္။ ထုိ စဥ္၌ အဘြားေလး သည္ ျမင္းလွည္းကုိေရာင္း၍ အလံုကြင္းေက်ာင္းလမ္းရွိ မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ အိမ္ေရွ႕၌ တဲ ထုိးကာ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ေလသည္။
ယင္းသုိ႔ ကုိခ်စ္တင္အိမ္၌ ကၽြန္ေတာ္ ေသာင္တင္ေနစဥ္ "လယ္ကူလီ" ၀တၳဳသည္ ရႈမ၀မဂၢဇင္းတြင္ ပါလာေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရႈမ၀တုိက္ သုိ႔ ေရာက္သြား ေသာအခါ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ႏွင့္ စာမူခေငြ ၃၀ က်ပ္ထုတ္ေပးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ၀မ္းသာ မဆံုးႏုိင္ ေတာ့ပါ။ ဤအႀကိမ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုး စာမူခရေသာ အႀကိမ္ျဖစ္၍လည္း ထုိေငြ ၃၀ က တန္ဖုိးရွိလွေပသည္။
ကုိခ်စ္တင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ လက္ေတြ႕ အလုပ္မရွိေသာ အႀကံသမားမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကုိခ်စ္တင္ သည္ အႀကံအစည္ အေပါက္အလမ္းမတည့္လွ်င္ တေယာကုိသာ တီးေနတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က စည္းလိုက္ သီခ်င္းဆုိႏွင့္ လူေပါ့လူသြမ္းမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒလနယ္ အတြင္းမွ "ကေနာင္"ရြာသုိ႔ အလည္အပတ္ လုိက္သြားသည္။ ကုိခ်စ္တင္၏ မိတ္ေဆြ သည္ ေဖယာင္းတုိင္မ်ား လုပ္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဖေယာင္းတုိင္မ်ား ထုိမိတ္ေဆြ ထံမွယူကာ ေမာင္ျမႀကီး ကားႏွင့္လုိက္ၿပီး ျပည္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿမိဳ႕စဥ္ေလွ်ာက္ေရာင္းၾကျပန္သည္။ ထုိၿမိဳ႕မ်ားက ျမန္မာ လုပ္ေသာ ဖေယာင္းတုိင္ မသံုးဆုိသျဖင့္ စိတ္ပ်က္စြာႏွင့္ ျပန္ခဲ့ရျပန္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ကုိခ်စ္တင္အိမ္၌ အလုပ္မရွိ အကုိင္မရွိ စားေသာက္ ေနထုိင္ရသည္ကုိ အားနာလာ သည္။ ထုိအထဲတြင္ ကုိခ်စ္တင္ႏွင့္ သူ႔ဇနီးက ၾကည္ျဖဴေသာ္လည္း သူ႔ေယာကၡမႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ့ောကာင့္ပင္ ကုိခ်စ္တင္အလုပ္မလုပ္သလုိလုိ အတင္းအဖ်င္းလည္၍ ေျပာေနသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ကုိခ်စ္တင္တားသည္ကုိပင္ မေနေတာ့ဘဲ အလံုသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ပါေတာ့၏။
အဘြားေလးသည္ အလံုသုိ႔ ေရာက္စက ေစ်းဆုိင္ကေလးတစ္ခု ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ေနသည္။ ေနာက္ မေရာင္းရ၍ ျပဳတ္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အလံုေရာက္မွ ပုိ၍ စိတ္ညစ္ရသည္။ ေနေရး ထုိင္ေရးက က်ဥ္း က်ပ္၍ စားေသာက္ေရး ကလည္း ခ်ိဳ႕တဲ့လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အျပင္သုိ႔ မထြက္ဘဲ စာကုတ္ဖတ္ေန သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ လွည္းကူးသုိ႔သြား၏။ အဘြားေလးက ကၽြန္ေတာ့္အား အလုပ္တစ္ခုခု ရွာေဖြလုပ္ ဖုိ႔ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လုပ္ခ်င္ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာအလုပ္ လုပ္မည္နည္း။
နီးစပ္ရာ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္မ်ားတြင္ အလုပ္သမားလုိမလုိ စံုစမ္းၾကည့္သည္။ မလုိေၾကာင္းဟုသာ ျပန္ ၾကားၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား တဲေဆာက္ေနထုိင္ရန္ ေျမကြက္ေပးထားသူ မိတ္ေဆြမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ ကကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္တြင္ ၃ ႏွစ္ခန္႔ လာေရာက္ေနထုိင္ခဲ့ၾကဖူးသူ မိတ္ေဆြရင္းမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ သူတုိ႔တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ထက္ အသက္ ၃ ႏွစ္မွ်ငယ္သူ သမီးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ အမည္က မခင္စိန္ျဖစ္ သည္။ မခင္စိန္ မွာ သမီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မုဆုိးမျဖစ္သည္။ အေရာင္းအ၀ယ္ တတ္ေသာေၾကာင့္ ေရႊမ်ား ၀တ္ဆင္ႏိုင္ သည္။ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား အစ္ကုိရင္း၊ ေမာင္အရင္းကဲ့သုိ႔ ခင္မင္ေလသည္။
အဘြားေလးသမီး ကေလးမမွာ အေၾကာ္မ်ားကုိ ေဖာက္သယ္ယူ၍ လည္ေရာင္းသည္။ တစ္ေန႔မွ တစ္က်ပ္ခဲြ၊ ႏွစ္က်ပ္သာ ျမတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူမလုပ္စာ စားေနရသည္ကုိ မ်ိဳမက် ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကုိယ္တုိင္က အလုပ္အကုိင္ မရွိေသာေၾကာင့္ က်ိတ္မွိန္စားေနခဲ့ရသည္။ အဘြားေလး သည္ ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ ေနထုိင္ရေသာေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းသာတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္အား အလုပ္မလုပ္ဘဲ စာေရး စာဖတ္ေနရေကာင္းလားဟု အျပစ္ေျပာလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ စာေရးစာဖတ္ျခင္းကုိ ရႈတ္ခ်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမတ္ႏုိးေသာ အလုပ္ကုိ ထိခုိက္လာေသာေၾကာင့္ အသည္းဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ ပင္နာက်ည္းမိသည္။
ေသာင္းက်န္းသူမ်ားေၾကာင့္ ၿမိဳ႕မွာလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားရွိေနသည္။ ထုိအခ်ိန္၌ မခင္စိန္၏ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ငန္းမ်ားမွာ မေကာင္းေတာ့ဘဲ ရပ္နားေနရသည္။ သူမ မိဘမ်ားမွာ ဓာတ္မီးေျပာင္း လုပ္ေရာင္းသည္။ ထုိလုပ္ငန္းမွာလည္း တုိင္းျပည္အေျခအေန မေကာင္းေသာေၾကာင့္ ယခင္ကေလာက္ မေကာင္းေလေတာ့ သူတုိ႔လည္း စီးပြားေရး က်ပ္တည္းစျပဳလာၿပီ။
မခင္စိန္သည္ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ရန္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကုိ လုိက္ရွာသည္။ သူမအေဖက တုိင္းျပည္ ဗရုတ္ဗရက္တည္းတြင္ အလုပ္လုပ္ခ်င္ရေကာင္းလားဟု ဆူသည္။
အဘြားေလးက ကၽြန္ေတာ့္အား အလုပ္ မလုပ္၍ ဆူသည္။ သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ အဆူခံရပံုနည္းခ်င္းသာ ကြာျခား၍ စိတ္ညစ္ျခင္း တူညီၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ မခင္စိန္အား ကုိယ္ခ်င္းစာ၍ သနားလာသည္။ ၿပီးေနာက္ သူမ၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကုိလည္း သေဘာက်သည္။
ဘ၀အေျခအေနသာယာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ စိတ္ကူးခ်င္မွ စိတ္ကူးမိမည္။ ယခုအခ်ိန္၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ မခင္စိန္အား ခ်စ္ေရးဆုိၾကည့္ဖုိ႔ စိတ္ကူးသည္။ ယခုလုိအခ်ိန္မ်ိဳး၌ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္အား လက္ခံေသာ အမ်ိဳးသမီးသည္ ဇနိးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမည္ဟုလည္း ယံုၾကည္ခဲ့ေပ သည္။ တစ္ေန႔လူႀကီးမ်ားအလစ္၌ ကၽြန္ေတာ္ မခင္စိန္အား ခ်စ္ေရးဆုိခဲ့သည္။ မခင္စိန္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ကုိ မျငင္းမပယ္ အမႈမလုပ္ဘဲ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ပင္ လက္ခံခဲ့ပါ၏။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ေရွ႕ေၾကာင္းေနာက္ေၾကာင္း ဘာအေၾကာင္းကုိမွ စဥ္းစားလုိစိတ္မရွိ။ မခင္စိန္အား ေခၚ၍ ေတာ္ရာ ဤအရပ္ႏွင့္ ေ၀းရာသုိ႔သာ ထြက္ခြာသြားလုိစိတ္ ျဖစ္ေပၚေနသည္။ ထုိအခ်ိန္၌ အလံုကရင္ ၿခံတြင္ တုိက္ပဲြျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္မွ လူမ်ား ေျပာင္းေရႊ႕ေျပးၾကသည္။ အဘြားေလး၊ ကေလးမႏွင့္ ကေလးမ်ား၊ အိမ္ရွင္မ်ား ၾကည့္ျမင္တုိင္သုိ႔ ေခတၱေျပာင္းေရႊ႕ၾကသည္။ မခင္စိန္ႏွင့္ သူ႔သမီးငယ္မ်ားလည္း ပါသြား၏။ အိမ္၌ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အိမ္ရွင္ေယာက္်ားႀကီးသာ က်န္ရွိေနေလသည္။
တုိက္ပဲြမွာ မၿပီးေသး။ ဒါေပမယ့္ ေလးငါးရက္ၾကာေသာအခါ အေျခအေန ၿငိမ္သက္လာသည္။ မခင္စိန္ႏွင့္ သူမ အိမ္သားမ်ား၊ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္သားမ်ား ျပန္လာၾကသည္။ ကရင္ၿခံတုိက္ပဲြၿပီးဆံုးၿပီး မၾကာ မီမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မခင္စိန္ႏွင့္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ လ်ည္းကူးသုိ႔ ထြက္ေျပးခဲ့ၾကပါသည္။
လွည္းကူးသုိ႔ ေရာက္ရွိေသာအခါ လွည္းကူးတစ္ၿမိဳ႕လံုး က်ီးလန္႔စာ စားျဖစ္ေနၾကသည္။
စာဘူး ေတာင္းမွ ေကအင္ဒီအုိမ်ားက လွည္းကူးသုိ႔ စီးမည္ဟူေသာ သတင္းျဖစ္ေနသည္။ တခ်ိဳ႕ ရန္ကုန္သုိ႔ ေျပာင္း ေရႊ႕ေျပးၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ေတာေခါင္းႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သူ ျမႏွစ္အိမ္၌ တည္းခုိၾကသည္။ ျမႏွစ္မွာ ေတာေခါင္းႏွင့္ ကဲြၿပီး သူမဖာသာ အိမ္တစ္လံုးသားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကုန္သည္လုပ္ကုိင္၍ ႏွစ္အေတာ္ၾကာ စားေသာက္ေနခဲ့သည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူမအိမ္၌ သြားေရာက္တည္းခုိေနခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ကားဒရုိင္ဘာတစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးစရွိေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ လွည္းကူးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ၿပီးေနာက္ ေမာင္ျမႀကီးညီငယ္ ေမာင္ဟန္ထြန္းႏွင့္ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္တြင္ ၀င္လုပ္သည္။ ေမာင္ဟန္ထြန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဆုိင္ခ၊ ပစၥည္း မႏႈတ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္၍ ရသမွ် ကၽြန္ေတာ့္ေငြသာ ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။ လွည္းကူးၿမိဳ႕မွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေန ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပင္ ရွိေနၾကပါသည္။ ရသည့္ေငြကေလးကုိ စိတ္ေအးလက္ေအး သံုးစဲြရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လွည္းကူးတြင္ ထုိသုိ႔ ေအးခ်မ္းစြာေန၍ ၁၀ ရက္ေက်ာ္ခန္႔ၾကာေသာအခါတြင္ မခင္စိန္၏ မိခင္ လွည္းကူးသုိ႔ လုိက္လာသည္။ မခင္စိန္အေဖ အႀကီးအက်ယ္ မမာေန၍ သမီးအား ေတြ႕လုိသည္ဆုိသျဖင့္ လာေခၚရေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
ကၽြန္ေတာ္ပါ လုိက္ရမည္လားဟု မခင္စိန္က ေမးေသာအခါ လုိက္ဖုိ႔ မလုိေၾကာင္း၊ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ ေနလွ်င္ မခင္စိန္ ျပန္လာရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၿပီး ေခၚသြား၏။
တစ္ပတ္ခန္႔ၾကာေသာ္လည္း မခင္စိန္ ျပန္မေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သုိ႔ လုိက္ သြားသည္။ အဘြားေလးတုိ႔သည္ တဲကေလးကုိဖ်က္ၿပီး လမ္းတစ္ဖက္ရွိ ကြင္းေက်ာင္းတည္းသုိ႔ ေျပာင္းေန ၾကသည္။ မခင္စိန္၏ မိဘမ်ားသည္ သူတုိ႔သမီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အား သေဘာမတူေသာေၾကာင့္ အဘြားေလး တုိ႔အားလည္း သူတုိ႔ေျမတြင္ ေနခြင့္မျပဳဟု သိရသည္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ အျဖစ္အပ်က္အစံုကုိ သိရေသာအခါ ရင္ထဲတြင္ နင့္ကနဲ နာရေလသည္။ အမွန္စင္ စစ္ကၽြန္ေတာ္သည္ အိမ္ေထာင္ျပဳသည့္တုိင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းထားေသာ အမ်ိဳးသမီးမွာ ယခုလုိ သာမန္မဟုတ္။ အလြန္အထက္တန္းက်၍ အလြန္ေတာ္သူသာ ျဖစ္ရမည္ဟု ရည္မွန္းခဲ့့သည္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤ အေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္လည္း အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဟု စိတ္ကူးမိ၏။ စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ျဖစ္မိ ျဖစ္ရာမွာပင္ သူမမိဘမ်ားက သေဘာမတူေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဆင့္အတန္း နိမ့္က်ရသည့္ အတြက္လည္း ကုိယ့္အျဖစ္ကုိယ္ ရယ္ခ်င္ေနေတာ့သည္။
သူတုိ႔ သေဘာမတူလည္း ေနၾကေပေစဟု ကၽြန္ေတာ္ သေဘာထားလုိက္သည္။ ေလာေလာဆယ္ အဘြားေလးႏွင့္ ကေလးမ်ား ဒုကၡေရာက္ရသည့္အတြက္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ေနမိရသည္။
မခင္စိန္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ မည္မွ်ခ်စ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူမအား ခ်စ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ဦးမွာ အခ်စ္သက္သက္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾက ေသာ အခ်စ္စစ္ အိမ္ေထာင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မခင္စိန္အားေတြ႕ဆံု၍ တိတိလင္းလင္း ေမးျမန္း ခ်င္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အဘြားေလးတို႔အား ႏွစ္သိမ့္စကား ေျပာထားခဲ့ၿပီး လွည္းကူး သုိ႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ လ်ည္းကူးသုိ႔ ျပန္ေရာက္ၿပီး ၂ ရက္ၾကာေသာအခါ မခင္စိန္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ ျပန္ေျပး လာခဲ့၏။
" ခင္ ဒီလွည္းကူးမွာလည္း မေနခ်င္ေတာ့ဘူး ေမာင္။ သူတုိ႔ သိတဲ့ေနရာမွာဆုိရင္ သူတုိ႔က လုိက္ၿပီး ေႏွာက္ယွက္ေနၾကဦးမွာပဲ။ သူတုိ႔မသိရတဲ့ ေနရာကုိ ေျပးၾကပါစုိ႔"
မခင္စိန္က ဤသုိ႔ေျပာသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ပဲခူးသုိ႔ ထြက္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ပဲခူးတြင္ အေတာ္ အတန္ ေခ်ာင္ၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ညီမေတာ္စပ္သူမ်ားအိမ္တြင္ ေနခဲ့ၾကသည္။ ညီမေတာ္ႏွင့္ သူမ ေယာက္်ားမွာ စာဖတ္၀ါသနာပါသူမ်ားျဖစ္ၾက၍ ကၽြန္ေတာ္ေရးေသာ စာမ်ားကုိလည္း ဖတ္ဖူးၾက သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေကၽြးေမြးျပဳစု ထားၾကပါသည္။
ရက္ရွည္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ထုိအိမ္၌ စားေသာက္ေနရသည္ကုိ အားနာလာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က ပဲခူးမွ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္တစ္ဆုိင္၀င္၍ ထက္၀က္စားႏွင့္ အလုပ္လုပ္သည္။ မခင္စိန္ က ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ တစ္ဦး၏ ေဆးလိပ္ခံု၌ ေဆးလိပ္ထုပ္သည္။ ဆံပင္ညႇပ္ဆုိင္ကလည္း အလုပ္ မက်လွ။ ေဆးလိပ္ထုပ္ရေသာ အလုပ္ကလည္း မွန္မွန္မလုပ္ရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ၀င္ေငြ သိပ္ မဟန္လွ ဘဲ ရွိျပန္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ စုံေထာက္မဂၢဇင္း ပိုင္ရွင္ ဦးဆန္နီအား လံုးခ်င္း၀တၳဳေရးဖို႔ သြားေျပာေသာအခါ ဦးဆန္နီက
"ေရးပါ။ ထုတ္ေပးမည္" ဟု ေျပာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရြာသို႔ ျပန္သြားကာ "ပုလဲေငြရည္ဦး" လံုးခ်င္း၀တၳဳ ကုိ ေရးခဲ့ေလသည္။
ထုိ၀တၳဳမွာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေအာင္သန္း၏ ေတာခုိရဲေဘာ္ျဖဴ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ကုိ အေျခခံ ၍ေရး ျခင္းျဖစ္သည္။ ေအာင္သန္းသည္ ဗုိလ္သံဒုိင္အမည္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနခဲ့ သည္။ ေနာက္ဆံုး၌ အခ်င္းခ်င္းသစၥာမဲ့သျဖင့္ လက္နက္ခ်အလင္း၀င္လာရျခင္းအေၾကာင္းကုိ အေျခခံကာ အခ်စ္ အလြမ္း တုိ႔ျဖင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေရးဖဲြ႕ထားသည္။
"ပုလဲေငြရည္ဦး" ၀တၳဳကုိ ထုတ္ေ၀လုိက္ေသာအခါတြင္ လူႀကိဳက္အေတာ္မ်ား၍ ေအာင္ျမင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ စာေပေလာကသုိ႔ ျပန္၀င္၀င္ျခင္း ေအာင္ျမင္မႈရေသာေၾကာင့္ ပုိ၍ အားတက္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္ သည္ စံုေထာက္၀တၳဳမဂၢဇင္းတုိက္သုိ႔ ေန႔စဥ္လုိ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕ႏွင့္ လည္း တစ္ေန႔ထက္ တစ္ေန႔ပင္ ရင္းႏွီးလာသည္။ ယင္းအခ်ိန္၌ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕၀င္ တစ္ဦးျဖစ္သူ ကုိ၀င္းႏုိင္ မွာ အစုိးရရံုး တစ္ရံုး သုိ႔ အလုပ္ေျပာင္းသြားသည္ႏွင့္ စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မုိးေ၀ တစ္ေယာက္ တည္း သာ ရွိေနသည္။
"ကုိတင့္န္းကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕ထဲထည့္ၾကပါဗ်ာ"
နယူးဘားမား ဘေလာက္တုိက္မွ ကုိခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ယခင္က အေရွ႕တုိင္း လစဥ္မဂၢဇင္း ထုတ္ေ၀ခဲ့သူ ကုိထြန္း တုိ႔က ပုိင္ရွင္ဦးဆန္နီႏွင့္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မုိးေ၀တုိ႔အား ေျပာၾကသည္။ သုိ႔တုိင္ ဦးဆန္နီက ကၽြန္ေတာ့္ အား အယ္ဒီတာအဖဲြ႕၌ ထားလုိဟန္မရွိဘဲ အမွတ္မထင္ ေနခဲ့သည္။ အယ္ဒီတာ မုိးေ၀ကေတာ့ မဂၢဇင္းတုိက္ သုိ႔ ေရာက္ရွိေနေသာ စာမူအခ်ိဳ႕ကုိေပး၍ ဖတ္ခုိင္းသည္။ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးခုိင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ အျခားသူ မ်ား၏ လက္ေရးစာမူမ်ားကုိ ဖတ္ရႈခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာေနရသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ စာမူ ၅ ခုကုိ အိမ္သုိ႔ယူသြားၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္၍ ေရြးသင့္ ပယ္သင့္ မွတ္ခ်က္ မ်ားျဖင့္ မုိးေ၀ထံသုိ႔ ျပန္ပုိ႔သည္။ မုိးေ၀သည္ စာမူမ်ားကုိ ျပန္ဖတ္ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အဆံုးအျဖတ္ ကုိ ေက်နပ္လက္ခံေလသည္။ ၿပီး ေနာက္ထပ္ စာမူမ်ားကုိေပး၍ ပန္းခ်ီေရးဆဲြ ညႊန္ကား အႀကံေပးခ်က္မ်ားကုိပါ ထည့္ေရးေပးရန္ ေျပာလိုက္ျပန္ပါသည္။
စံုေထာက္မဂၢဇင္းမွ စာမူအခ်ိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ အဆံုးအျဖတ္ျဖင့္ ေရြးျခင္း၊ ပယ္ျခင္း ျဖစ္လာ သည္။ ပန္းခ်ီလက္ရာ မ်ားမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္၏ ညႊန္ၾကားအႀကံေပးခ်က္အတုိင္း ျဖစ္လာသည္။ သုိ႔တုိင္ လည္း ကၽြန္ေတာ္မွာ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕၀င္ မျဖစ္ေသးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ သည္ တစ္လေက်ာ္ ႏွစ္လနီးပါးမွ် မထင္ရွားေသာ စာတည္းအျဖစ္ႏွင့္ စံုေထာက္မဂၢဇင္း တြင္ ကူညီ လုပ္ကုိင္ေပးေနသည္။
ယင္းသုိ႔ ေနခဲ့ရာမွ ဦးဆန္နီထံက ရရန္ရွိေသာ ပုလဲေငြရည္ဦး စာမူခ လည္း တစ္တိတိႏွင့္ကုန္၍ သြားေလၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မုိးေ၀အား ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပ၏။
"ကုိမုိးေ၀၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကုိ ဆက္လက္ကူညီႏုိင္ေတာ့မယ္မထင္ဘူးဗ်ာ။ ဦးဆန္နီဆီက စာမူခ လည္း တစ္တိတစ္တိ ယူသံုးလုိ႔ကုန္ၿပီ။ ေနေရးစားေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရေတာ့မယ္"
"ဒီလုိဆုိရင္ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္တာ္တုိ႔ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕ထဲ ၀င္လုပ္ဖုိ႔ ဦးဆန္နီကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေပး မယ္ေလ။ လုပ္မလား"
" ဟာ လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ လုပ္ရရင္ ပုိေကာင္းတာေပါ့"
ကၽြန္ေတာ္က အားရ၀မ္းသာ ျပန္၍ေျပာလုိက္ပါသည္။
" ကဲ ဒါျဖင့္ ခဏေစာင့္ဗ်ာ။ ဦးဆန္နီလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမယ္"
ခဏအၾကာတြင္ ဦးဆန္နီ အျပင္သြားရာမွ ျပန္ေရာက္လာသည္။ မုိးေ၀က ကၽြန္ေတာ့္အား အယ္ဒီတာ အဖဲြ႕တြင္ အလုပ္ခန္႔ဖုိ႔ေျပာ၏။
" အလုပ္ခန္႔ဖုိ႔က အေရးမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ အေနန႔ လခမ်ားမ်ား မေပးႏုိင္ေတာ့ ကုိတင့္ဆန္း ကုိ အားနာတယ္"
ဦးဆန္နီက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အားနာဟန္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ရင္း ေျပာပါသည္။
"ဘယ္ေလာက္ေပးႏုိင္မွာလဲ"
မုိးေ၀က ဦးဆန္နီအား ေမးလုိက္သည္။
" ေျပာရမွာေတာင္ အားနာပါတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားကုိလည္း တစ္ေန႔ ငါးက်ပ္ေပးေနရေတာ့ ကုိတင့္ဆန္းကုိ တစ္ေန႔ တစ္က်ပ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေပးႏုိင္မယ္။ တစ္ခုရွိတာကေတာ့ ကုိတင့္ဆန္းအေနနဲ႔ လံုးခ်င္းေရးေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ထုတ္ေပးပါ့မယ္"
"ဘယ့္ႏွယ္လဲ။ ခင္ဗ်ား တစ္ေန႔တစ္က်ပ္နဲ႔ လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား"
မုိးေ၀က ကၽြန္ေတာ္ဘက္သုိ႔ လွည့္ေမးလုိက္သည္။
"အယ္ဒီတာခ်ဳပ္မွ ငါးက်ပ္ရတယ္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ တစ္က်ပ္ဆုိ မလုပ္ႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး ဗ်ာ။ ၿပီး လံုးခ်င္းေရးဖုိ႔ အခြင့္အေရးကလည္း ရွိေနေသးတာပဲ"
"ေအးဗ်ာ လံုးခ်င္း ဖိေရးေပါ့။ က်ဳပ္လည္း အယ္ဒီတာခကုိ အဓိကမထားဘဲ လံုးခ်င္းဖိေရးေနတာပဲဗ်။ ဒါမွပဲ တစ္လ သံုးရာေက်ာ္ေလာက္ ၀င္ေငြရွိတာ"
ေနာက္ေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္ တစ္ေန႔တစ္က်ပ္စား အယ္ဒီတာျဖစ္၍ လာပါေတာ့သည္။ ထုိစဥ္က ကုန္ေစ်းႏႈန္းမွာ သိပ္ၿပီး မတက္ေသးသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တြင္ သားသမီးမရွိဘဲ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ ေယာက္တည္းသာရွိသျဖင့္ တမတ္ကုိ ခရီးစရိတ္၊ ေဆး လိပ္ဖုိးအျဖစ္ သံုး၍ သံုးမတ္ကုိ အိမ္စရိတ္အျဖစ္ႏွင့္ ေလာက္ငွေအာင္ ျခစ္ခ်ဳတ္သံုးစဲြခဲ့ၾကရေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ အယ္ဒီတာလုပ္ရင္း ႏွစ္က်ပ္တန္လံုးခ်င္း စာအုပ္မ်ားေရးမည္ဟု စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း မေရးျဖစ္ခဲ့ပါ။ စံုေထာက္အယ္ဒီတာအဖဲြ႕မွာ မုိးေ၀ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ တည္းသာရွိသည္။ မုိးေ၀မွာ အသံုး အစဲြႀကီးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပုိက္ဆံမ်ားမ်ားရႏုိင္ရန္ လံုးခ်င္းမ်ားကုိသာ ဖိေရးေနသည္။ မဂၢဇင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရံု ေလာက္သာလုပ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္က မဂၢဇင္းကုိ ဖိလုပ္ေနရသည္။ ဤသုိ႔ ဖိလုပ္ရျခင္းကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္က အထူးပင္ ၀မ္းသာေက်နပ္ေနပါ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယင္းသုိ႔ လုပ္မွသာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မဂၢဇင္းလုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကုိ တတ္ေျမာက္ ကၽြမ္းက်င္ လာမည္ မဟုတ္ပါလား။
တစ္ေန႔ ၁ က်ပ္ေသာ အသျပာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေရာင့္ရဲလ်က္ ကုိယ္၀ါသနာပါေသာ မဂၢဇင္း အလုပ္ ကုိသာ ဖိလုပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအလုပ္၌ ေပ်ာ္ပုိက္လွ၏။ စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေန၍ တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာေလၿပီ။ တစ္ေန႔တြင္ ကုိ၀င္းႏုိင္ ေရာက္လာ၏။
" ကုိတင့္ဆန္း ျမ၀တီမွာ ေရးပါလားဗ်"
"ကၽြန္ေတာ္ေရးလုိ႔ ျမ၀တီက လက္ခံပါ့မလားဗ်ာ"
ကၽြန္ေတာ္က မရဲတရဲႏွင့္ ျပန္၍ေမးမိပါသည္။
" ေကာင္းရင္ လက္ခံမွာေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျမ၀တီကုိ ကဗ်ာနဲ႔ စၿပီး၀င္ျမယ္လုိ႔ စိတ္ကူး ထားတယ္"
ကုိ၀င္းႏိုင္သည္ဤသုိ႔ေျပာၿပီး ျပန္သြားေလသည္။ သူျပန္သြားၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ျမ၀တီ ၌ ေရးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပစြာေပၚေပါက္ေနမိေလသည္။ အလုပ္ခ်ိန္ ကုန္ဆံုး၍ ညေနဘက္ ေနအိမ္ သုိ႔ ျပန္ေရာက္ ေလရာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ညစာထမင္းကုိ ကျပာကယာ စားၿပီးေနာက္ "ျမင္းညိဳရွင္" အမည္ႏွင့္ ကဗ်ာ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ ကုိ ထုိင္၍ ေရးသည္။ ထုိကဗ်ာ၀တၳဳမွာ နံနက္ ၁၀ နာရီေက်ာ္မွ စိတ္တုိင္းက် အၿပီးသတ္ ခဲ့ေလသည္။
ေနာက္ေန႔အလုပ္ဆင္းရင္း ျမ၀တီမဂၢဇင္းတုိက္သုိ႔ ၀င္မည္ျပဳစဥ္ တုိက္၀၌ ပန္းခ်ီလွစုိးႏွင့္ေတြ႕သည္။ လွစုိးအား လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔ေခၚကာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးလာေသာ ကဗ်ာ ၀တၳဳကုိျပသည္။
"အေတာ္ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕။ ဒါ ခင္ဗ်ား ဘယ္အတြက္ေရးတာလဲ"
လွစုိးက ကၽြန္ေတာ္၏ ကဗ်ာ၀တၳဳကုိဖတ္ၿပီး ေမးေလသည္။
"ျမ၀တီ ေပးမလုိ႔ဗ်။ အဲဒီက အယ္ဒီတာေတြနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး။ စြံမွစံြပါ့မလား"
"အုိ စံြပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေပးေပးမယ္"
လွစုိးသည္ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ကၽြန္ေတာ့္အား ျမ၀တီမဂၢဇင္းတုိက္သုိ႔ ေခၚသြားၿပီး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဗုိလ္ႀကီးဘေသာင္း (ေမာင္သုတ)ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပး၍ ကၽြန္ေတာ္၏ ကဗ်ာ၀တၳဳကုိ ေပးေပးသည္။ ဗုိလ္ႀကီး ဘေသာင္း က သဘက္ခါတြင္ အေၾကာင္းျပန္ပါမည္ဟု ကၽြန္ေတာ့္အား ကတိေပးလုိက္ပါသည္။
ျမ၀တီမဂၢဇင္းတုိက္တည္းမွ ထြက္လာသည့္တုိင္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကဗ်ာ၀တၳဳကုိ ႀကိဳက္မွႀကိဳက္ပါ မည္လား၊ ေရြးမွ ေရြးပါမည္လားဟု ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ရွိေနရသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ရႈမ၀တြင္လည္းေကာင္း၊ စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္လည္းေကာင္း၊ ပုလဲေငြရည္ဦး လံုးခ်င္း၀တၳဳ ကုိလည္းေကာင္း၊ ေရးသားခဲ့သည့္တုိင္ အားနည္းစုိးရံြ႕ခ်က္တစ္ခုက ရင္၌ အၿမဲတြယ္ကပ္ လ်က္ ရွိေနပါသည္။ ယင္းစုိးရြံ႕ခ်က္မွာ အဂၤလိပ္စာမတတ္သျဖင့္ အယ္ဒီတာမ်ား၊ ထုတ္ေ၀ သူမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚ အထင္ေသးကာ စာမူကုိပါ အထင္ေသး၍ ပယ္လုိက္မည္လားဟူေသာ စုိးရြံ႕ ခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အရွိန္အ၀ါႀကီးမားေသာ မဂၢဇင္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရာ၌ အလုိလုိ အားငယ္ေနမိျခင္းျဖစ္ရပါေတာ့သည္။
အဂၤလိပ္စာမတတ္ျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႀကီးမားေသာ အဟန္႔အတားႀကီး ျဖစ္ေနပါသည္။
ဟုတ္ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ္မွာ စံုေထာက္မဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ျဖစ္ေနသည့္တုိင္ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီး မ်ား ႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ မေရာေႏွာမဆက္ဆံ၀ံ့ပါ။ စာေရးဆရာ အသုိင္းအ၀ုိင္းကုိ တတ္ႏုိင္သ၍ ေရွာင္ခဲ့ပါသည္။ ယင္းသုိ႔ ေရွာင္ရွားရျခ္းမွာ သူတုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ မဖတ္ တတ္ေသာ ေဂၚကီ၊ ေတာလ္စထရြိဳင္း၊ ပါးလဘတ္၊ ရွိတ္စပီးယား၊ အုိမာခယမ္၊ ဆာအာသာကုိ နင္ဒုိင္း၊ ရုိက္ဒါဟက္ဂတ္ စေသာ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာေပမ်ားကုိသာ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးေနၾကသံကုိ ၾကားရသျဖင့္ ထုိစာေပမ်ားကုိ ဘာမွ်နားမလည္ေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ အလုိလုိ ေနရင္း စိတ္အားငယ္ေနရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္မွာ ေငြရွင္ေၾကးရွင္တုိ႔စံရာ။ ပညာတတ္တုိ႔ စုေ၀းေနထုိင္ရာ ေဒသျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ လူမႈ ဆက္ဆံေရးတြင္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကုိသာ အဓိက ဦးစားေပး၍ ဆက္ဆံ တတ္ၾကေလသည္။ ယင္းသုိ႔ေသာ လူေနမႈစနစ္ထဲသုိ႔ ကၽြန္တာ္ကဲ့သုိ႔ ပစၥည္းမဲ့ေခတ္ပညာမဲ့ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ပညာရွင္အသုိင္းအ၀ုိင္းသုိ႔ တုိး၀င္ရသည္မွာ မလြယ္ကူလွပါ။
ဟုတ္ပါ၏။ အခ်ိဳ႕ေသာ အယ္ဒီတာမ်ား၊ ထုတ္ေ၀သူမ်ားမွာ အစက ကၽြန္ေတာ္ေရးေသာ စာေပ အေပၚတြင္ အထင္ႀကီးခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေခတ္ပညာ အဂၤလိပ္စာမတတ္မွန္း သိေသာအခါတြင္ ျပန္၍ အထင္ေသး သြားၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ အခ်ိဳ႕ စာေရးဆရာခ်င္းပင္ အဂၤလိပ္စာမတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အား အထင္ေသးၾကသည္။ ထုိအထင္ေသးေသာ စာေရးဆရာသည္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္၌ အယ္ဒီတာ ျဖစ္လာအံ့။ ကၽြန္ေတာ့္ စာမူကုိ ယခင္ အယ္ဒီတာေဟာင္း လက္ထက္က ေပးေသာေစ်းေပး မ၀ယ္ဘဲ ေစ်းေလ်ာ့၍ ၀ယ္ယူသည္ကုိ ခံရပါေတာ့သည္။ စာေရးဆရာႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အဖဲြ႕အစည္း တစ္ခုခု တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အား စာေရးဆရာအမ်ားစုက တင္ေျမွာက္၍ အမႈေဆာင္ေနရာရအံ့။ ထုိအထင္ေသး တတ္ေသာ စာေရးဆရာမ်ားက မေက်နပ္ၾကေတာ့ေခ်။ သူတုိ႔၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွာ "အဂၤလိပ္စာ မတတ္ေသာေၾကာင့္" ဟူသတည္း။
အထက္ပါတို႔မွာ အဂၤလိပ္စာမတတ္ျခင္းအတြက္ ယေန႔ထက္တုိင္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ႀကံဳခံစားေနရ ခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
ျမ၀တီႏွင့္ ဆက္သြယ္ပံုကုိ ျပန္၍ စပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ပင္ သဘက္ခါ သုိ႔ ေရာက္ရွိေသာအခါတြင္ ျမ၀တီတုိက္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည္။
" ခင္ဗ်ားကဗ်ာ၀တၳဳေလး ေကာင္းပါတယ္။ ေရွ႕လထုတ္ မဂၢဇင္းမွာပါဖုိ႔ စီစဥ္ၿပီးပါၿပီ။ စာမူခ ထုတ္ သြားပါ"
ဗုိလ္ႀကီးဘေသာင္း စားပဲြေရွ႕ရွိ ကုလားထုိင္တြင္ မရဲတရဲ၀င္၍ ထုိင္လုိက္သည္တြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဗုိလ္ႀကီးဘေသာင္း က ဤသုိ႔ ေပာေလရာ ကၽြန္ေတာ္မွာ ၀မ္းသာမဆံုး ရွိရပါေတာ့သည္။
ျမင္းညိဳရွင္ ကဗ်ာ၀တၳဳ ျမ၀တီမဂၢဇင္းတြင္ပါလာၿပီး ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေတာ္ ရဲတင္းလာ၏။ ေနာက္ထပ္ "ေငါင္ဆူလူမသိ" အမည္ႏွင့္ ျမ၀တီတြင္ ၀တၳဳတုိတစ္ပုဒ္ ထပ္ေရးျပန္ရာ အယ္ဒီတာ အဖဲြ႕မွ ေရြးခ်ယ္လုိက္ျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပုိ၍ အားတက္လာကာ ျမ၀တီသုိ႔ ၀တၳဳတုိမ်ား ဆက္လက္ေရးေပး ျပန္ပါေတာ့သည္။
စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္ တစ္ႏွစ္ခဲြခန္႔ အယ္ဒီတာအျဖစ္ လုပ္မိေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေန႔စားခ မွာ ႏွစ္က်ပ္ တက္၍ လာေလသည္။ တစ္ေန႔လွ်င္ ၃ က်ပ္ျဖစ္၏။ ျမ၀တီတြင္လည္းေကာင္း၊ အျခားစာေစာင္ ကေလးမ်ား တြင္လည္းေကာင္း၊ ၀တၳဳတုိမ်ားေရးသျဖင့္ အျပင္က ၀င္ေငြလည္း ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ၏ စီးပြားေရး အေျခအေနမွာ ယခင္ တစ္ေန႔ ၁ က်ပ္ရစဥ္ကထက္ မ်ားစြာပုိ၍ ထူးျခားလာျခင္း မရွိလွ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလည္း ယခင္ကထက္ပုိ၍ တက္လာသည္။ ၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တြင္ ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ ေယာက္တည္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ သမီးကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားေနရံုသာမက ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးႏွင့္ သမီးကေလးေကာင္းစြာ မသင့္ျမတ္၍ ၀ိႈက္တေဟာရပ္ကြက္ ေျမာင္းႀကီးေဘးတြင္ တစ္လ ၃၀ ျဖင့္ အိမ္ တစ္ခန္းကုိ ငွားရမ္းေနထုိင္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ထုိအိမ္၌ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနထုိင္ၾကစဥ္ "၀မ္းတထြာတုိက္ပဲြ" အမည္ႏွင့္ မဂၢဇင္း ၀တၳဳရွည္ တစ္ပုဒ္ ေရးပါသည္။ ထုိ၀တၳဳမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သုိ႔ ေရာက္စက အေတြ႕အႀကံဳမ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာမွ သူေဌးသား တစ္ေယာက္၏ အျဖစ္အပ်က္တုိ႔ပါရွိေလသည္။ ၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္၌ အလုပ္ရွာ မရႏုိင္ေသာ ေၾကာင့္ တလည္လည္ျဖစ္ကာ ထမင္းငတ္ရေသာ ကုိပန္းေမႊးကုိ ဖန္တီးေရးသားပါသည္။
လူေတြ အလြန္ေပါမ်ားလွေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္၌ အလုပ္မရွိသျဖင့္ ထမင္းငတ္ေနရေသာ ဇာတ္ ေကာင္ ကုိပန္းေမႊးကုိ ဖန္တီးရာ၌ ကၽြန္ေတာ္၏ ကုိယ္ေတြ႕မ်ားစြာ ပါေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ မခင္စိန္ ႏွင့္ သူမ၏ မိဘမ်ား သေဘာမတူဘဲ လက္ထပ္ေပါင္းသင္းေနထုိင္ၾကရသျဖင့္ သူမ မိဘအိမ္သုိ႔လည္း မကပ္ႏိုင္။ သူမမိဘမ်ားထ့ အပ္ႏွံထားေသာ ေရႊဆဲြႀကိဳးကုိလည္း ေတာင္းမရ။ အလုပ္အကုိင္လည္းမရွိႏွင့္ ေယာင္လည္ လည္ရွိေနစဥ္ မခင္စိန္မွာ ကုိယ္၀န္ရွိလကာ မက်န္းမမာ ျဖစ္သည္ႏွင့္ သူမမိဘမ်ားက မခင္စိန္ တစ္ေယာက္တည္းကုိသာ သူတုိ႔ေနအိမ္ ၌ ေခၚယူ ထားစဥ္ သူမမိဘမ်ားအိမ္ႏွင့္ မေ၀းလွေသာ အိမ္ တစ္အိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနပါသည္။ ထုိအိမ္ရွင္မ်ား သည္ ေတာသုိ႔သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသျဖင့္ အိမ္ကေလးမွာ လူမရွိဘဲ လြတ္ေန သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအိမ္ကေလးတြင္ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀ျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနထုိင္ရင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္၌ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္၍ အလုပ္ရွာခဲ့ရပါသည္။
ေစာေစာပုိင္းကေတ့ မခင္စိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းခ်က္စားရန္ ဆန္ကေလးႏွင့္ ဘယာေၾကာ္၊ ပဲေလွာ္ စသည္တုိ႔ ၀ယ္စားႏုိင္ဖုိ႔ ပုိက္ဆံတမူးတပဲ လာေရာက္ေပးႏိုင္ေသာ္လည္း ေနာက္ပုိင္းတြင္ သူမမွာ အိပ္ရာ၌ ဘံုးဘံုးလဲသျဖင့္ လ၍မေပးႏုိင္ေတာ့ေခ်။
ကၽြန္ေတာ္မွာ အိမ္၌ ဆန္ခ်က္စရာလည္းမရွိ၊ ပုိက္ဆံဆုိလုိ႔ ေဆးလိပ္ဖုိးမွ် မရွိေသာအခါတြင္ အလံု မွေန၍ ကပၸလီ ကြက္သစ္ရွိ ဘႀကီးရွမ္းႏွင့္ ႀကီးေတာ္တုိ႔ အိမ္သုိ႔ သြားကာ ဧည့္သည္လုပ္၍ ထမင္းကပ္စား ရသည္။ ေဆးလိပ္ ကပ္ေသာက္ရသည္။ နံနက္စာေရာ ညစာပါ စား၍ မသင့္ေတာ္သျဖင့္ နံနက္စာ စားေသာ ေန႔တြင္ ညစာကုိ အငတ္ခံ၍ ညစာ စားေသာေန႔တြင္ နံနက္စာကုိ အငတ္ခံရသည္။ သုိ႔တုိင္လည္း ၾကာေတာ့ ကုိယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္ရွက္ၿပီး တစ္ေန႔လံုးမစားဘဲ တစ္ရက္ေက်ာ္မွ မေနႏုိင္၍ သြားေရာက္ ကပ္စား ရသည့္အျဖစ္ မ်ားလည္း ႀကံဳရပါေတာ့သည္။ ယင္းေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္၌ အလုပ္ ရွာရင္း ထမင္းငတ္ေနရေသာ ကုိပန္းေမႊးကုိ သဘာ၀က်က် ဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။
လက္စႏွင့္ ထုိစဥ္က အေၾကာင္းကုိ အနည္းငယ္ ဆက္လက္၍ ေရးသာပါဦးမည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိသုိ႔ ဘႀကီးရွမ္းတုိ႔ အိမ္တြင္ နပ္ေက်ာ္၊ ရက္ေက်ာ္ ဧည့္သည္လုပ္၍ ကပ္စားေနရသည္ကုိ စိတ္ပ်က္လာ သည္ႏွင့္ တစ္ေန႔တြင္ ဘႀကီးရွမ္းထံမွ ေငြတစ္က်ပ္ေတာင္းကာ လွည္းကူးသုိ႔ ထြက္လာခဲ့ ပါေတာ့သည္။ ထုိစဥ္က လွည္းကူးႏွင့္ မေ၀းကြာလွေသာ စာဘူးေတာင္းရြာတြင္ ေကအင္ဒီအုိႏွင့္ အစုိးရတုိ႔ တုိက္ပဲြ ျပင္း ထန္စြာ ျဖစ္ေနၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္မွာ မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနေသာ ဇနီးသည္အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္း၊ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ လည္း မေက်မနပ္ရွိေနကာ စိတ္ေလေလႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း တန္ဖုိးမထားေတာ့ဘဲ ပစ္ခတ္ တုိက္ခုိက္ လ်က္ရွိေနေသာ ထုိတုိက္ပဲြကုိ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လုိက္၍ ၾကည့္ပါသည္။
လွည္းကူးတြင္ ၁၅ ရက္ခန္႔ၾကာခဲ့၏။ ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္လာေသာအခါတြင္ ဇနီးသည္မွာ ဒပ္ဖရင္ ေဆးရံုမွ ဆင္းလာေလၿပီ။ သားေယာက္်ား ကေလးေမြးဖြားရာ အဖတ္မတင္ဟုဆုိသည္။ ၿပီးေနာက္ သူမ ကုိယ္တုိင္လည္း ေသြးအားနည္း၍ ေသြး ၂ ပုလင္းသြင္းၿပီး ကုခဲ့ရသည္ဟု ၾကားသိရ၏။
မခင္စိန္၏ မိဘမ်ားသည္ မက်န္းမာစဥ္၌ပင္ ပစ္ထားရေကာင္းလားဟု ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ပုိ၍ ေဒါပြၾက ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ျပတ္စဲရန္ သူတုိ႔ သမီးကုိလည္း ေျပာၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ မခင္စိန္က သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား မစိမ္းရက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူပင္ ပဲခူးသုိ႔ ထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။
"၀မ္းတထြာတုိက္ပဲြ" ေရးၿပီးေနာက္ ျမ၀တီသုိ႔ သြားေပးရာ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕မွ အထူးပင္ ႏွစ္သက္ သေဘာက်ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိ၀တၳဳရွည္အတြက္ စာမူခမ်ားရခဲ့သည္ႏွင့္ သမီးငယ္အား နားထြင္း ကင္ပြန္း တပ္ ျပဳလုပ္ရသည္။
သမီးငယ္ကုိ နားထြင္းကင္ပြန္းတပ္ ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ မခင္စိန္ႏွင့္ သူမမိဘမ်ား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ ၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကြင္းေက်ာင္းလမ္းအိမ္သုိ႔ ျပန္ေျပာင္းလာခဲ့သည္။ ထုိစဥ္၌ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ေထာင္စုတြင္ လူပုိတစ္ေယာက္ ပါလာသည္။ ထုိလူပုိမွာ စာေရးဆရာ နတ္ႏြယ္ပင္ျဖစ္၏။
နတ္ႏြယ္သည္ မႏၱေလးမွ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ေက်ာင္းလာေနသူျဖစ္သည္။ သူသည္ မႏၱေလး တြင္ ေနစဥ္ကပင္ စံုေထာက္မဂၢဇင္း၌ ၀တၳဳေရးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွင့္ စာခ်င္းဆက္သြယ္ၿပီး သိခဲ့သည္။ သူ ရန္ကုန္ သုိ႔ လာ၍ ေက်ာင္းေနေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္၌ ထမင္းလခ ေပးစား ရင္း ေနေလ သည္။ ေနာက္ေတာ့ နတ္ႏြယ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အယ္ဒီတာ အဖဲြ႕ထဲသုိ႔ ေရာက္ရွိ လာပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အယ္ဒီတာအဖဲြ႕ထဲသုိ႔ နတ္ႏြယ္ေရာက္ရွိလာရျခင္းမွာ အစက အယ္ဒီတာအဖဲြ႕ကုိ တုိးခ်ဲ႕ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိခ့ပါ။ စံုေထာက္မဂၢဇင္းပုိင္ရွင္ ဦးဆန္နီႏွင့္ မုိးေ၀တုိ႔ တုိင္ပင္ၿပီး တစ္က်ပ္တန္ ရုပ္ရွင္၀တၳဳမဂၢဇင္း ထုတ္ၾကသည္။ ထုိမဂၢဇင္းတြင္ နတ္ႏြယ္ႏွင့္ခင္ြယ္တင္တုိ႔ အယ္ဒီတာ လုပ္ၾက၏။ ရုပ္ရွင္ ၀တၳဳ မဂၢဇင္းရပ္တန္႔သြားသည္တြင္ ခင္ႏြယ္တင္မွာ ၀ါသနာအေလ်ာက္ လုပ္ကုိင္သူျဖစ္၍ အေရးမႀကီးေသာ္ လည္း နတ္ႏြယ္ကုိကား ေက်ာင္းတက္ေနသူ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စံုေထာက္ သုိ႔ ေျပာင္းလဲလုပ္ကုိင္ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ စံုေထာက္မဂၢဇင္းတြင္ အယ္ဒီတာအျဖစ္ႏွင့္ ၃ ႏွစ္ခန္႔မွ် လုပ္မိေသာအခါတြင္ စာေပေလာကအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိလာသည္။ စာေရးဆရာအေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားလာ သည္။ အဂၤလိပ္စာ မတတ္သျဖင့္ သိမ္ငယ္ေနစိတ္သည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ျပယ္လာသည္။
ဆက္ရန္
.
